Collins Elite: Η δαιμονοποίηση του αγνώστου, oταν ο φόβος μετατρέπεται σε εργαλείο ελέγχου

Collins Elite: Η δαιμονοποίηση του αγνώστου

Γεωπολιτική, θρησκεία, τεχνολογία, μυστικές υπηρεσίες, στρατιωτικά προγράμματα και πληροφοριοδότες συνθέτουν ένα αφήγημα όπου ο φόβος μετατρέπεται σε εργαλείο ελέγχου.

Στον κόσμο της ufo/uap γνωσιολογίας υπάρχουν θεωρίες που έρχονται και παρέρχονται. Κάποιες εμφανίζονται για λίγα χρόνια, δημιουργούν θόρυβο και στη συνέχεια ξεχνιούνται. Άλλες επιβιώνουν επειδή αγγίζουν βαθύτερα ερωτήματα για την εξουσία, την ανθρώπινη φύση και την ίδια την πραγματικότητα. Η θεωρία της Collins Elite ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Δεν πρόκειται για μια ακόμη ερευνητική ομάδα που προσπαθεί να εξηγήσει τι είναι τα ufo/uap. Αντίθετα, αποτελεί μια ευρύτερη κοσμοθεωρία που επιχειρεί να συνδέσει το φαινόμενο των αγνώστων ιπτάμενων αντικειμένων με τη θρησκεία, την πολιτική εξουσία, τις μυστικές υπηρεσίες, την αποκαλυπτική θεολογία και τις ελίτ που διαμορφώνουν την πορεία της αμερικανικής ιστορίας.

Απο το 2017 και καθώς η λεγόμενη Disclosure ( η σταδιακή αποκάλυψη πληροφοριών γύρω από τα UAP και τα UFO ) έχει επανέλθει δυναμικά στο προσκήνιο, η θεωρία της Collins Elite γνωρίζει μια νέα περίοδο δημοτικότητας. Η εμφάνιση προσώπων όπως ο Peter Thiel, οι δημόσιες συζητήσεις γύρω από τον Αντίχριστο, οι αναφορές σε δαιμονικές οντότητες από πολιτικούς και στρατιωτικούς κύκλους, οι γεωπολιτικές εντάσεις στη Μέση Ανατολή και η αυξανόμενη συζήτηση γύρω από την εσχατολογία έχουν οδηγήσει πολλούς ερευνητές να επανεξετάσουν παλαιότερους ισχυρισμούς που κάποτε θεωρούνταν υπερβολικοί ή περιθωριακοί.

Αυτό που κάνει την υπόθεση τόσο ενδιαφέρουσα δεν είναι μόνο το αν οι ισχυρισμοί της είναι αληθινοί ή ψευδείς. Είναι το γεγονός ότι αγγίζει ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα της σύγχρονης εποχής, ποιος έχει το δικαίωμα να ερμηνεύει το άγνωστο. Γιατί, σε τελική ανάλυση, η μεγαλύτερη μάχη ίσως δεν αφορά το αν υπάρχουν μη ανθρώπινες νοημοσύνες, εξωγήινοι ή άλλες οντότητες. Ίσως αφορά το ποιος θα καθορίσει το νόημα της παρουσίας τους.

 

Η γέννηση μιας αμφιλεγόμενης θεωρίας

Η ιστορία της Collins Elite αρχίζει να διαμορφώνεται μέσα από τις αφηγήσεις ερευνητών, πληροφοριοδοτών και συγγραφέων που δραστηριοποιούνται στον χώρο της ufo/uap γνωσιολογίας ήδη από τις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα. Σύμφωνα με την προσέγγιση αυτή, σε ορισμένους κύκλους της αμερικανικής αεροπορίας και των υπηρεσιών πληροφοριών αναπτύχθηκε η πεποίθηση ότι το φαινόμενο των ufo/uap δεν είχε εξωγήινη προέλευση. Αντίθετα, θεωρήθηκε ότι επρόκειτο για κάτι πολύ πιο κοντά στις θρησκευτικές παραδόσεις της ανθρωπότητας, κάτι που συνδεόταν με δαίμονες, πνευματικές οντότητες και φαινόμενα εξαπάτησης.

Η άποψη αυτή βρισκόταν σε πλήρη αντίθεση με τη δημοφιλή εξωγήινη υπόθεση που κυριάρχησε μετά το περιστατικό του Roswell το 1947. Για τους υποστηρικτές αυτης της θεωρίας, οι μαρτυρίες απαγωγών, οι αλλόκοτες εμφανίσεις πλασμάτων, οι αντιφατικές πληροφορίες που δίνονταν στους μάρτυρες και η παράξενη μεταβλητότητα του ίδιου του φαινομένου δεν ταίριαζαν με την εικόνα προηγμένων διαστρικών πολιτισμών. Αντίθετα, θύμιζαν κάτι πολύ πιο κοντά στις παλαιές αφηγήσεις για αγγέλους, δαίμονες, ξωτικά, νεράιδες και άλλες υπερφυσικές παρουσίες που συνοδεύουν τον άνθρωπο εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Η θεωρία υποστηρίζει ότι μια ομάδα θρησκευτικά προσανατολισμένων αξιωματούχων και συμβούλων υιοθέτησε αυτή την ερμηνεία και επιχείρησε να περιορίσει την πρόσβαση σε πληροφορίες γύρω από το φαινόμενο. Ωστόσο, όσο περισσότερο εξελίχθηκε η αφήγηση, τόσο περισσότερο η Collins Elite έπαψε να περιγράφει μια συγκεκριμένη ομάδα και μετατράπηκε σε ένα ευρύτερο δίκτυο ανθρώπων, οργανισμών και θεσμών που φέρονται να μοιράζονται μια κοινή κοσμοθεωρία.

 

Ο Jacques Vallée και το σύστημα ελέγχου

Κανένα πρόσωπο δεν επηρέασε τόσο βαθιά τη συζήτηση γύρω από το φαινόμενο όσο ο Jacques Vallée. Αντί να αντιμετωπίζει τα ufo/uap ως απλές διαστημικές επισκέψεις, ο Γάλλος ερευνητής πρότεινε ότι το φαινόμενο λειτουργεί σαν ένα είδος συστήματος ελέγχου, ενός μηχανισμού που αλληλεπιδρά με την ανθρώπινη συνείδηση και επηρεάζει πολιτισμούς, θρησκείες και κοινωνίες μέσα στον χρόνο.

Η ιδέα αυτή αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη γέφυρα ανάμεσα στη σύγχρονη ufo/uap γνωσιολογία και την υπόθεση της Collins Elite. Γιατί αν το φαινόμενο δεν είναι απλώς φυσικό αλλά επηρεάζει τις ανθρώπινες πεποιθήσεις, τότε ανοίγει ο δρόμος για μια εντελώς διαφορετική ερμηνεία της ιστορίας. Οι θρησκείες, οι μύθοι και οι αποκαλύψεις δεν θα ήταν απαραιτήτως προϊόντα θεϊκής έμπνευσης ή ανθρώπινης φαντασίας, αλλά ίσως αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης αλληλεπίδρασης με μια άγνωστη νοημοσύνη.

Εδώ βρίσκεται και ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία της θεωρίας. Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες που έχουν κυκλοφορήσει στον χώρο της ufo/uap γνωσιολογίας, εσωτερικές έρευνες φέρονται να κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το φαινόμενο δεν επηρέαζε μόνο μεμονωμένα άτομα αλλά και ολόκληρα συστήματα πεποιθήσεων. Αν αυτό ήταν αληθινό, τότε η θρησκεία δεν θα ήταν απλώς ένα εργαλείο ερμηνείας του φαινομένου. Θα μπορούσε να είναι και προϊόν του.

Η ιδέα αυτή υπήρξε εξαιρετικά ενοχλητική τόσο για θρησκευτικούς κύκλους όσο και για παραδοσιακούς ερευνητές. Για τους πρώτους, υπονόμευε την αυθεντία των ιερών κειμένων. Για τους δεύτερους, απομάκρυνε το θέμα από το πεδίο της επιστήμης και το οδηγούσε σε αχαρτογράφητα φιλοσοφικά και μεταφυσικά νερά.

 

Από τα ufo/uap στην πολιτική εξουσία

Εδώ ακριβώς η θεωρία αρχίζει να μεταμορφώνεται από αφήγηση γύρω από τα ufo/uap σε θεωρία πολιτικής ισχύος. Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της, οι άνθρωποι που υιοθέτησαν τη «δαιμονική υπόθεση» δεν περιορίστηκαν στην ερμηνεία του φαινομένου. Αντίθετα, ανέπτυξαν ένα ευρύτερο πολιτικό όραμα για την προστασία της δυτικής κοινωνίας από αυτό που θεωρούσαν απειλή.

Σε αυτό το πλαίσιο εμφανίζονται οργανισμοί, θρησκευτικά δίκτυα και πολιτικές δομές που επανέρχονται διαρκώς στις σχετικές έρευνες. Η λεγόμενη Family, οι Knights of Malta, καθολικοί και ευαγγελικοί κύκλοι, σύμβουλοι κυβερνήσεων, στρατιωτικοί και στελέχη των υπηρεσιών πληροφοριών παρουσιάζονται ως μέρη ενός σύνθετου πλέγματος επιρροής που διασχίζει δεκαετίες αμερικανικής ιστορίας.

Ανεξάρτητα από το αν οι συνδέσεις αυτές είναι πραγματικές ή υπερβολικές, το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η θεωρία δεν αντιμετωπίζει πλέον τα ufo/uap ως αντικείμενο έρευνας αλλά ως πεδίο πολιτικού ανταγωνισμού. Το ερώτημα δεν είναι μόνο τι γνωρίζουν οι κυβερνήσεις. Είναι ποιο αφήγημα επιτρέπεται να επικρατήσει.

Κάπου εδώ η ιστορία της Collins Elite παύει να είναι μια ιστορία για ιπτάμενους δίσκους. Μετατρέπεται σε μια ιστορία για τη φύση της εξουσίας, για τον έλεγχο της πληροφορίας και για τη διαμόρφωση της συλλογικής πραγματικότητας.

Και είναι ακριβώς σε αυτό το σημείο που η έρευνα οδηγείται αναπόφευκτα σε ακόμη πιο σκοτεινά και αμφιλεγόμενα μονοπάτια, στον κόσμο των πολιτικών θεολογιών, της εσχατολογίας, του Κατέχοντος, του Αντιχρίστου και της παράξενης συνάντησης ανάμεσα στη σύγχρονη Disclosure και τις αρχαίες προφητείες της Αποκάλυψης.

 

Το δίκτυο εξουσίας

Καμία θεωρία δεν μπορεί να επιβιώσει για δεκαετίες αν δεν συνδεθεί με πρόσωπα. Οι ιδέες από μόνες τους είναι αφηρημένες. Αυτό που τις μετατρέπει σε πολιτικές δυνάμεις είναι οι άνθρωποι που τις υιοθετούν, οι θεσμοί που τις στηρίζουν και τα δίκτυα μέσα από τα οποία αποκτούν επιρροή. Η θεωρία της Collins Elite δεν αποτελεί εξαίρεση. Αντίθετα, μεγάλο μέρος της γοητείας αλλά και της αμφιλεγόμενης φύσης της προέρχεται ακριβώς από την προσπάθειά της να χαρτογραφήσει ένα αόρατο πλέγμα σχέσεων ανάμεσα σε στρατιωτικούς, αξιωματούχους πληροφοριών, θρησκευτικούς ηγέτες και πολιτικούς παράγοντες.

Στο κέντρο αυτής της αφήγησης συναντά κανείς επανειλημμένα το όνομα του Ronald Pandolfi. Για όσους ασχολούνται με τον χώρο της ufo/uap γνωσιολογίας, ο Pandolfi αποτελεί εδώ και δεκαετίες μια σχεδόν μυθική φιγούρα. Το όνομά του εμφανίζεται διαρκώς σε αφηγήσεις που σχετίζονται με μυστικά προγράμματα, κυβερνητικές μελέτες και εσωτερικές συζητήσεις γύρω από το φαινόμενο. Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι εκείνη ενός ανθρώπου που βρισκόταν κοντά στα κέντρα λήψης αποφάσεων, χωρίς ποτέ να βρίσκεται στο προσκήνιο. Για ορισμένους ερευνητές αποτελεί έναν από τους ανθρώπους που γνώριζαν περισσότερα από όσα θα έπρεπε να γνωρίζουν. Για άλλους είναι απλώς μια φιγούρα πάνω στην οποία προβλήθηκαν οι προσδοκίες και οι υποθέσεις μιας ολόκληρης κοινότητας.

Το ενδιαφέρον είναι ότι γύρω από τον Pandolfi συγκεντρώνονται πολλές από τις ιστορίες που συνδέουν το UFO φαινόμενο με την αποκαλυπτική θεολογία. Μέσα από αφηγήσεις ανθρώπων που υποστήριξαν ότι είχαν πρόσβαση σε κυβερνητικές πηγές, εμφανίζεται επανειλημμένα η ιδέα μιας επικείμενης «εσχατολογικής κρίσης». Η έννοια αυτή δεν παραπέμπει απλώς σε γεωπολιτικές αναταράξεις ή κοινωνικές αλλαγές. Αντλεί απευθείας από τη γλώσσα της Αποκάλυψης, από την πεποίθηση ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται κοντά σε ένα σημείο καμπής όπου ιστορία, θρησκεία και υπερφυσικό θα συγκλίνουν.

Ένα ακόμη πρόσωπο που εμφανίζεται συχνά σε αυτές τις αφηγήσεις είναι ο Dan Smith. Μέσα από συνεντεύξεις και συνομιλίες που έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς, ο Smith περιέγραψε μια εικόνα όπου υπηρεσίες πληροφοριών και θρησκευτικές αντιλήψεις διασταυρώνονται με τρόπους που θυμίζουν περισσότερο πολιτική θεολογία παρά συμβατική γεωπολιτική. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, η πιθανότητα ενός «τελικού γεγονότος» δεν αποτελεί απλώς θέμα πίστης. Αντιμετωπίζεται ως ζήτημα εθνικής ασφάλειας. Η ίδια η ιδέα ακούγεται παράδοξη, όμως αποκαλύπτει κάτι σημαντικό. Δείχνει πόσο βαθιά μπορούν να εισχωρήσουν οι θρησκευτικές αντιλήψεις στον τρόπο με τον οποίο ορισμένοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την πολιτική πραγματικότητα.

Εδώ ακριβώς εμφανίζεται ένας από τους βασικούς άξονες της θεωρίας. Οι υποστηρικτές της υποστηρίζουν ότι το Collins Elite δεν ήταν ποτέ μια οργανωμένη μυστική εταιρεία με μέλη, κάρτες και συναντήσεις. Αντίθετα, αποτελούσε ένα δίκτυο ανθρώπων που μοιράζονταν κοινές ανησυχίες και μια κοινή κοσμοθεωρία. Αυτό εξηγεί γιατί οι έρευνες γύρω από το θέμα στρέφονται συνεχώς προς οργανισμούς όπως η Family, οι Knights of Malta και άλλες θρησκευτικές ή παραθρησκευτικές δομές που λειτουργούν στο περιθώριο της δημόσιας πολιτικής ζωής.

Η Family, γνωστή και ως Fellowship Foundation, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Παρά το γεγονός ότι παρουσιάζεται ως μια χριστιανική πρωτοβουλία πνευματικής καθοδήγησης πολιτικών ηγετών, έχει αποτελέσει αντικείμενο έντονης κριτικής εξαιτίας της μυστικοπάθειας που περιβάλλει τη λειτουργία της. Οι επικριτές της υποστηρίζουν ότι λειτουργεί ως ένα άτυπο δίκτυο επιρροής που επιτρέπει σε πολιτικούς, επιχειρηματίες και θρησκευτικούς παράγοντες να διαμορφώνουν πολιτικές μακριά από τη δημόσια λογοδοσία. Οι υποστηρικτές της, από την άλλη, επιμένουν ότι πρόκειται απλώς για μια πνευματική κοινότητα που επιδιώκει τη συνεργασία και τον διάλογο.

Παρόμοια είναι και η περίπτωση των Knights of Malta. Πρόκειται για έναν οργανισμό με ιστορία που εκτείνεται πολλούς αιώνες πίσω, στις εποχές των Σταυροφοριών. Παρότι σήμερα δρα κυρίως ως ανθρωπιστικός και φιλανθρωπικός οργανισμός, η ιδιαίτερη δομή του, οι διεθνείς διασυνδέσεις του και η παρουσία επιφανών πολιτικών και στρατιωτικών προσώπων στις τάξεις του έχουν δημιουργήσει γύρω του έναν ολόκληρο μύθο. Για ορισμένους ερευνητές, οι Knights of Malta αποτελούν ένα παράδειγμα του πώς ιστορικοί θεσμοί μπορούν να διατηρούν επιρροή μέσα από άτυπα δίκτυα σχέσεων ακόμη και στον σύγχρονο κόσμο.

Εκείνο που καθιστά αυτές τις οργανώσεις τόσο σημαντικές για τη θεωρία του Collins Elite δεν είναι κάποια αποδεδειγμένη συμμετοχή τους σε μυστικά προγράμματα ufo/uap. Είναι ο συμβολικός τους ρόλος. Αντιπροσωπεύουν τη σύνδεση ανάμεσα στην πνευματική εξουσία και την κρατική ισχύ. Αποτελούν την εικόνα ενός κόσμου όπου η θρησκεία δεν περιορίζεται στους ναούς αλλά επηρεάζει τις αποφάσεις κυβερνήσεων, στρατών και υπηρεσιών πληροφοριών.

Καθώς η αφήγηση εξελίσσεται, αρχίζει να διαμορφώνεται ένα ευρύτερο ερώτημα. Αν πράγματι υπήρξαν άνθρωποι μέσα στο κράτος που θεωρούσαν το ufo/uap φαινόμενο ως πνευματική απειλή, τότε πώς θα αντιδρούσαν απέναντι σε οποιαδήποτε προσπάθεια δημόσιας αποκάλυψης; Θα αντιμετώπιζαν τη Disclosure ως μια επιστημονική διαδικασία ή ως έναν κίνδυνο που έπρεπε να ελεγχθεί; Θα επέτρεπαν σε ερευνητές και πολίτες να διαμορφώσουν μόνοι τους τα συμπεράσματά τους ή θα επιχειρούσαν να κατευθύνουν την ερμηνεία προς συγκεκριμένες θρησκευτικές κατευθύνσεις;

Αυτές οι ερωτήσεις βρίσκονται στην καρδιά της θεωρίας. Και όσο περισσότερο τις εξετάζει κανείς, τόσο πιο φανερό γίνεται ότι η πραγματική σύγκρουση δεν αφορά μόνο τα ufo/uap. Αφορά το ποιος ελέγχει τις αφηγήσεις που δίνουν νόημα στην πραγματικότητα. Αφορά τη δύναμη να ορίζεις τι είναι αλήθεια, τι είναι απειλή και τι είναι σωτηρία.

Κάπου εδώ η ιστορία αποκτά ακόμη μεγαλύτερο βάθος. Γιατί πίσω από τις πολιτικές διασυνδέσεις, τα θρησκευτικά δίκτυα και τις φήμες γύρω από μυστικά προγράμματα, κρύβεται μια ιδέα που επηρέασε βαθιά τη δυτική πολιτική σκέψη. Μια ιδέα που γεννήθηκε μέσα από τις επιστολές της Καινής Διαθήκης, πέρασε μέσα από τη θεολογία και κατέληξε να επηρεάζει φιλοσόφους, στρατηγικούς αναλυτές και σύγχρονους δισεκατομμυριούχους. Είναι η έννοια του Κατέχοντος, του μυστηριώδους παράγοντα που υποτίθεται ότι συγκρατεί την έλευση του χάους και του Αντιχρίστου. Και είναι ακριβώς εκεί που η ιστορία της Collins Elite συναντά την πολιτική θεολογία της σύγχρονης εποχής.

 

Πολιτική Θεολογία: Ο Κατέχων, ο Αντίχριστος και η νέα Αποκάλυψη

Αν κάποιος προσπαθήσει να κατανοήσει γιατί η θεωρία της Collins Elite έχει αποκτήσει τόσο μεγάλη απήχηση τα τελευταία χρόνια, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί μπροστά σε έναν παράξενο όρο που προέρχεται από τα βάθη της χριστιανικής θεολογίας. Ο όρος αυτός είναι ο Κατέχων, ή Katechon στα ελληνικά και λατινικά κείμενα. Πρόκειται για μια έννοια που εμφανίζεται στη Β΄ Επιστολή προς Θεσσαλονικείς και η οποία απασχόλησε θεολόγους, αυτοκράτορες, φιλοσόφους και πολιτικούς στοχαστές επί σχεδόν δύο χιλιετίες. Για τους περισσότερους ανθρώπους αποτελεί μια άγνωστη λέξη. Για ορισμένους όμως κύκλους πολιτικής και θρησκευτικής σκέψης, αντιπροσωπεύει το κλειδί για την κατανόηση της ίδιας της ιστορίας.

Η σχετική βιβλική αναφορά μιλά για μια δύναμη που συγκρατεί την έλευση του «ανθρώπου της ανομίας», μιας μορφής που αργότερα ταυτίστηκε με τον Αντίχριστο. Σύμφωνα με την παραδοσιακή ερμηνεία, ο Αντίχριστος δεν μπορεί να εμφανιστεί όσο αυτή η δύναμη εξακολουθεί να δρα στον κόσμο. Το πρόβλημα είναι ότι το κείμενο δεν εξηγεί ποτέ με σαφήνεια τι ακριβώς είναι αυτή η δύναμη. Είναι η Εκκλησία; Είναι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία; Είναι η θεία πρόνοια; Είναι κάποια μορφή πολιτικής εξουσίας; Η ασάφεια αυτή άνοιξε τον δρόμο σε αμέτρητες ερμηνείες.

Κατά τον Μεσαίωνα, πολλοί χριστιανοί θεολόγοι ταύτισαν τον Κατέχοντα με την αυτοκρατορική εξουσία. Η ύπαρξη μιας ισχυρής πολιτικής τάξης θεωρούνταν το ανάχωμα που συγκρατούσε το χάος. Αργότερα, άλλοι θεώρησαν ότι τον ρόλο αυτόν έπαιζε η Εκκλησία. Σε κάθε εποχή, ο Κατέχων γινόταν ο θεσμός που, κατά την αντίληψη των ανθρώπων της εποχής, εμπόδιζε την κατάρρευση του κόσμου.

Η έννοια θα αποκτούσε νέα ζωή τον εικοστό αιώνα μέσα από το έργο του Γερμανού νομικού και πολιτικού φιλοσόφου Carl Schmitt. Ο Schmitt υπήρξε μία από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές της ευρωπαϊκής πολιτικής σκέψης. Παρά τις έντονες αντιδράσεις που προκαλεί μέχρι σήμερα η σχέση του με το ναζιστικό καθεστώς, το έργο του συνεχίζει να επηρεάζει πολιτικούς θεωρητικούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Για τον Schmitt, η ιστορία δεν ήταν απλώς μια αλληλουχία γεγονότων αλλά μια διαρκής μάχη ανάμεσα στην τάξη και το χάος. Ο Κατέχων αντιπροσώπευε εκείνη τη δύναμη που καθυστερούσε την έλευση της τελικής καταστροφής. Ήταν το ανάχωμα που συγκρατούσε τις δυνάμεις της αποσύνθεσης.

Αυτή η ερμηνεία είχε βαθιά πολιτικό χαρακτήρα. Δεν αφορούσε πλέον μόνο τη θεολογία. Αφορούσε το κράτος, τους θεσμούς, τις αυτοκρατορίες και τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής. Μέσα από αυτή την οπτική, η πολιτική μετατρεπόταν σε μια μορφή ιερής αποστολής. Η εξουσία δεν υπήρχε μόνο για να διοικεί. Υπήρχε για να αποτρέπει την έλευση του χάους.

Αυτό ακριβώς είναι το σημείο όπου η θεωρία των Collins Elite αρχίζει να συνδέεται με σύγχρονες πολιτικές προσωπικότητες. Στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, ο όρος Katechon επανεμφανίστηκε απροσδόκητα στις δημόσιες τοποθετήσεις του Peter Thiel. Ο δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας, επενδυτής και συνιδρυτής της PayPal δεν είναι απλώς μια σημαντική μορφή της τεχνολογικής ελίτ. Είναι επίσης ένας άνθρωπος με έντονο ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία, τη θεολογία και την ιστορία των ιδεών.

Οι αναφορές του στον Κατέχοντα και στον Αντίχριστο προκάλεσαν έκπληξη σε πολλούς παρατηρητές. Σε μια εποχή όπου η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη, τις αγορές και τη γεωπολιτική, ο Thiel μιλούσε για αποκαλυπτικά σενάρια, για τη φύση της εξουσίας και για τον κίνδυνο ενός παγκόσμιου ολοκληρωτισμού. Για τους υποστηρικτές της Collins Elite θεωρίας, αυτές οι αναφορές δεν ήταν τυχαίες. Αντίθετα, θεωρήθηκαν ενδείξεις ότι ορισμένοι από τους ισχυρότερους ανθρώπους της εποχής εξακολουθούν να αντιλαμβάνονται την πολιτική μέσα από ένα θεολογικό πρίσμα.

Η ίδια η φιλοσοφία του Thiel είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Σύμφωνα με τις δημόσιες τοποθετήσεις του, ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι απαραίτητα ο πόλεμος ή η οικονομική κατάρρευση. Είναι η δημιουργία ενός ενιαίου παγκόσμιου συστήματος εξουσίας που θα συγκεντρώσει στα χέρια του τόσο μεγάλη δύναμη ώστε να μην υπάρχει πλέον καμία δυνατότητα αντίστασης. Μέσα σε αυτή τη συλλογιστική, ο Αντίχριστος δεν εμφανίζεται ως μυθικό τέρας ή υπερφυσική οντότητα. Εμφανίζεται ως η απόλυτη πολιτική και τεχνολογική συγκέντρωση ισχύος.

Η ειρωνεία είναι ότι αυτή η αντίληψη οδηγεί σε ένα παράδοξο. Αν ο Κατέχων είναι η δύναμη που συγκρατεί τον Αντίχριστο, τότε τι συμβαίνει όταν ο ίδιος ο Κατέχων αποκτήσει υπερβολική ισχύ; Τι συμβαίνει όταν οι θεσμοί που υποτίθεται ότι προστατεύουν την κοινωνία μετατρέπονται οι ίδιοι σε μηχανισμούς ελέγχου; Το ερώτημα αυτό βρίσκεται στον πυρήνα της πολιτικής φιλοσοφίας του Schmitt και επανέρχεται διαρκώς στις σύγχρονες συζητήσεις γύρω από την τεχνολογία, την παρακολούθηση και την κρατική εξουσία.

Για τους υποστηρικτές της θεωρίας Collins Elite, το ερώτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Υποστηρίζουν ότι ορισμένοι κύκλοι εξουσίας βλέπουν τον εαυτό τους ως Κατέχοντα. Θεωρούν ότι έχουν αποστολή να προστατεύσουν τον πολιτισμό, ακόμη κι αν αυτό απαιτεί μυστικότητα, εξαπάτηση ή περιορισμό της πληροφόρησης. Μέσα από αυτή τη λογική, η απόκρυψη πληροφοριών για τα UFO δεν αποτελεί κατάχρηση εξουσίας αλλά πράξη προστασίας. Η κοινή γνώμη δεν πρέπει να μάθει την αλήθεια γιατί η αλήθεια θα μπορούσε να οδηγήσει σε χάος.

Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς με αυτή την ερμηνεία, η ιδέα είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική. Δείχνει πώς μια θεολογική έννοια μπορεί να μετατραπεί σε πολιτική στρατηγική. Δείχνει πώς οι μύθοι, οι προφητείες και οι θρησκευτικές αφηγήσεις συνεχίζουν να επηρεάζουν ανθρώπους που βρίσκονται στα υψηλότερα επίπεδα εξουσίας.

Εδώ όμως αρχίζει να διαμορφώνεται και ένα δεύτερο ερώτημα. Αν πράγματι υπάρχει μια παράδοση που βλέπει το φαινόμενο μέσα από το πρίσμα του Αντιχρίστου, της πτώσης και της εξαπάτησης, υπάρχει άραγε και μια αντίθετη παράδοση; Μια παράδοση που δεν βλέπει τη γνώση ως απειλή αλλά ως απελευθέρωση; Που δεν αντιμετωπίζει το άγνωστο ως δαιμονικό αλλά ως καταλύτη εξέλιξης;

Η απάντηση βρίσκεται σε μια εντελώς διαφορετική αφήγηση. Μια αφήγηση που συνδέεται με τον Tom DeLonge, τον Neil McCasland, την To The Stars Academy, τον Προμηθέα, τον Διαφωτισμό και, σε έναν βαθμό, με τις ίδιες τις γνωστικές παραδόσεις που αμφισβήτησαν την εξουσία των θεσμών εδώ και αιώνες.

Και εκεί ακριβώς αρχίζει το δεύτερο μεγάλο στρατόπεδο αυτής της παράξενης ιδεολογικής σύγκρουσης.

 

Η άλλη αφήγηση: Προμηθέας, Γνωστικισμός και η ανάβαση του ανθρώπου

Αν η πρώτη πλευρά αυτής της παράξενης ιστορίας αντιπροσωπεύει την τάξη, τον έλεγχο, την πνευματική επιτήρηση και τον φόβο απέναντι στο άγνωστο, τότε η δεύτερη πλευρά μοιάζει να αντιπροσωπεύει σχεδόν το αντίθετό της. Εδώ δεν συναντάμε προειδοποιήσεις για τον Αντίχριστο, δαιμονικές οντότητες και επικείμενες αποκαλύψεις. Συναντάμε έννοιες όπως η ανθρώπινη εξέλιξη, η διεύρυνση της συνείδησης, η ελευθερία της γνώσης και η πεποίθηση ότι το άγνωστο δεν είναι αναγκαστικά εχθρικό. Για τους υποστηρικτές της θεωρίας Collins Elite, αυτή η δεύτερη κοσμοθεωρία αποτελεί τον πραγματικό αντίπαλο του δικτύου που περιγράψαμε στα προηγούμενα κεφάλαια.

Στο επίκεντρο αυτής της αφήγησης βρίσκεται ο Tom DeLonge. Για το ευρύ κοινό είναι γνωστός ως μουσικός και ιδρυτικό μέλος του μουσικού συγκροτήματος Blink-182. Για τους ερευνητές της σύγχρονης ufo/uap γνωσιολογίας όμως, ο DeLonge κατέχει μια εντελώς διαφορετική θέση. Μέσα από την ίδρυση της η To The Stars Academy προσπάθησε να δημιουργήσει κάτι που δεν έμοιαζε ούτε με παραδοσιακή ερευνητική ομάδα ούτε με κρατικό πρόγραμμα. Η φιλοδοξία του ήταν να δημιουργήσει έναν χώρο όπου επιστήμονες, στρατιωτικοί, αναλυτές πληροφοριών και δημιουργοί θα μπορούσαν να συνεργαστούν για να εξετάσουν το φαινόμενο χωρίς τους περιορισμούς της γραφειοκρατίας και χωρίς την επιρροή των θρησκευτικών ερμηνειών που κυριαρχούσαν σε ορισμένους κύκλους.

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι ότι η To The Stars Academy δεν παρουσιάστηκε ποτέ απλώς ως μια ομάδα αποκάλυψης πληροφοριών. Από την πρώτη στιγμή υπήρχε πίσω από αυτήν μια ευρύτερη φιλοσοφική φιλοδοξία. Οι δημόσιες τοποθετήσεις των ανθρώπων που συμμετείχαν στο εγχείρημα δείχνουν μια έντονη ανησυχία για την πορεία του πολιτισμού, τη φύση της δημοκρατίας και το δικαίωμα των πολιτών να έχουν πρόσβαση στη γνώση. Δεν είναι τυχαίο ότι επανέρχονται συχνά έννοιες όπως η ελευθερία της σκέψης, η επιστημονική αναζήτηση και η ανάγκη για έναν ανοιχτό δημόσιο διάλογο.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά εδώ η παρουσία του στρατηγού Neil McCasland. Στις αφηγήσεις που συνοδεύουν την υπόθεση Collins Elite, ο McCasland παρουσιάζεται συχνά ως εκπρόσωπος μιας διαφορετικής σχολής σκέψης μέσα στο στρατιωτικό και αμυντικό κατεστημένο. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του αποκαλύπτουν έναν άνθρωπο που έδινε μεγάλη σημασία στον διαχωρισμό ανάμεσα στη θρησκευτική πίστη και τη δημόσια διακυβέρνηση. Για εκείνον, η δύναμη της αμερικανικής δημοκρατίας δεν προερχόταν από κάποια θεοκρατική αποστολή αλλά από την ύπαρξη ενός κοινού πολιτικού χώρου στον οποίο άνθρωποι διαφορετικών πεποιθήσεων μπορούσαν να συνυπάρχουν.

Αυτή η στάση μπορεί να φαίνεται αυτονόητη. Μέσα στο πλαίσιο της θεωρίας όμως αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Αν πράγματι υπήρχαν κύκλοι που επιθυμούσαν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο αποκλειστικά μέσα από βιβλικές και αποκαλυπτικές αναφορές, τότε η προσέγγιση του McCasland αποτελούσε μια μορφή αντίστασης. Δεν ήταν απλώς μια διαφορετική γνώμη. Ήταν μια διαφορετική φιλοσοφία για το τι σημαίνει γνώση και ποιος δικαιούται να την ερμηνεύει.

Καθώς εξετάζει κανείς αυτή τη δεύτερη αφήγηση, αρχίζει να διακρίνει μια σειρά συμβολισμών που επανέρχονται διαρκώς. Ένας από αυτούς είναι ο Προμηθέας. Στην ελληνική μυθολογία, ο Προμηθέας είναι η μορφή που κλέβει τη φωτιά από τους θεούς και τη χαρίζει στην ανθρωπότητα. Η πράξη του θεωρείται παράβαση της θεϊκής τάξης, όμως ταυτόχρονα αποτελεί την απαρχή του πολιτισμού. Χωρίς τη φωτιά δεν υπάρχει τεχνολογία, δεν υπάρχει πρόοδος, δεν υπάρχει ανθρώπινη αυτονομία.

Η σημασία αυτού του συμβόλου γίνεται εμφανής όταν συγκριθεί με τη βιβλική αφήγηση της Γένεσης. Εκεί όπου ο Προμηθέας προσφέρει τη γνώση ως δώρο, η ιστορία του Παραδείσου παρουσιάζει την αναζήτηση της γνώσης ως πτώση. Στη μία περίπτωση ο φορέας της γνώσης είναι ευεργέτης. Στην άλλη είναι πειραστής. Στη μία περίπτωση η εξέλιξη του ανθρώπου αποτελεί φυσική και θετική διαδικασία. Στην άλλη συνοδεύεται από απώλεια, ενοχή και απομάκρυνση από το θείο.

Αυτό το φιλοσοφικό δίλημμα βρίσκεται στον πυρήνα της σύγκρουσης που περιγράφει η θεωρία Collins Elite. Δεν πρόκειται απλώς για μια διαφωνία σχετικά με τα UFO. Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικούς τρόπους κατανόησης της ανθρώπινης ιστορίας. Ο πρώτος θεωρεί ότι η γνώση πρέπει να ελέγχεται γιατί μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή. Ο δεύτερος θεωρεί ότι η γνώση αποτελεί τον μόνο δρόμο προς την ελευθερία.

Οι παραλληλισμοί με τον Γνωστικισμό γίνονται εδώ αναπόφευκτοι. Οι αρχαίοι γνωστικοί πίστευαν ότι η σωτηρία δεν επιτυγχάνεται μέσω της υπακοής αλλά μέσω της γνώσης. Η αλήθεια δεν προσφέρεται από θεσμούς και ιεραρχίες. Ανακαλύπτεται από το ίδιο το άτομο μέσα από μια διαδικασία αφύπνισης. Για τους γνωστικούς, η άγνοια είναι η πραγματική φυλακή. Η γνώση είναι η έξοδος από αυτήν.

Δεν είναι δύσκολο να δει κανείς γιατί πολλοί ερευνητές συνδέουν αυτές τις ιδέες με ορισμένες τάσεις της σύγχρονης ufo/uap γνωσιολογίας. Εδώ και δεκαετίες, πολλοί μάρτυρες και ερευνητές περιγράφουν το φαινόμενο όχι απλώς ως εξωτερική παρουσία αλλά ως παράγοντα που επηρεάζει τη συνείδηση. Οι εμπειρίες τους συχνά συνοδεύονται από αλλαγές στην αντίληψη της πραγματικότητας, από φιλοσοφικά ερωτήματα και από μια αίσθηση ότι ο άνθρωπος βρίσκεται μπροστά σε κάτι που υπερβαίνει τα παραδοσιακά θρησκευτικά και επιστημονικά πλαίσια.

Η ίδια η έννοια της «Ascension of Man», την οποία χρησιμοποίησε ο DeLonge σε παλαιότερες συνεντεύξεις, φαίνεται να κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν αναφέρεται απαραίτητα σε βιολογική εξέλιξη ή τεχνολογική πρόοδο. Υποδηλώνει μια βαθύτερη μεταμόρφωση της ανθρώπινης συνείδησης. Μια διαδικασία κατά την οποία η ανθρωπότητα αποκτά πρόσβαση σε νέες μορφές κατανόησης και εγκαταλείπει παλαιά μοντέλα ερμηνείας του κόσμου.

Από αυτή την οπτική, η Disclosure παύει να είναι μια αποκάλυψη κυβερνητικών μυστικών. Μετατρέπεται σε πολιτισμικό γεγονός. Γίνεται η στιγμή όπου η ανθρωπότητα καλείται να επαναπροσδιορίσει τη θέση της στο σύμπαν. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί υποστηρικτές αυτής της σχολής σκέψης βλέπουν το φαινόμενο ως καταλύτη αλλαγής και όχι ως απειλή.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της αντιπαράθεσης. Η μία πλευρά βλέπει το άγνωστο ως πιθανή δαιμονική εξαπάτηση. Η άλλη το βλέπει ως ευκαιρία για εξέλιξη. Η μία θεωρεί ότι η κοινωνία πρέπει να προστατευθεί από ορισμένες γνώσεις. Η άλλη υποστηρίζει ότι η απόκρυψη της γνώσης είναι η ίδια η πηγή της καταπίεσης. Η μία αντλεί τα σύμβολά της από την Αποκάλυψη, τον Αντίχριστο και την τελική κρίση. Η άλλη από τον Προμηθέα, τον Διαφωτισμό και τη διαρκή επέκταση των ορίων της ανθρώπινης κατανόησης.

Πιθανότατα αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της θεωρίας Collins Elite. Πίσω από όλες τις αναφορές σε μυστικά προγράμματα, πληροφοριοδότες και γεωπολιτικές ίντριγκες, κρύβεται μια σύγκρουση που είναι πολύ παλαιότερη από τα UFO. Είναι η σύγκρουση ανάμεσα στον φόβο και τη γνώση, ανάμεσα στην αυθεντία και την αναζήτηση, ανάμεσα στην προστατευμένη βεβαιότητα και στην επικίνδυνη ελευθερία.

Και αυτή η σύγκρουση θα αποκτήσει ακόμη πιο αμφιλεγόμενες διαστάσεις όταν φτάσουμε στο τελευταίο και πιο σκοτεινό κεφάλαιο της ιστορίας. Εκεί όπου οι θεωρίες περί εσχατολογίας, ψυχολογικών επιχειρήσεων και ελέγχου της αφήγησης συναντούν τον ισχυρισμό που έχει προκαλέσει τις μεγαλύτερες αντιδράσεις: την πιθανότητα μιας σκηνοθετημένης Δευτέρας Παρουσίας.

 

Η θεωρία της σκηνοθετημένης Δευτέρας Παρουσίας

Σε κάθε μεγάλη θεωρία υπάρχουν ορισμένα σημεία όπου τα γεγονότα, οι ερμηνείες και οι εικασίες παύουν να διαχωρίζονται εύκολα. Εκεί όπου η ιστορική έρευνα συναντά την πολιτική φαντασία και η τεκμηρίωση παραχωρεί τη θέση της στην υπόθεση. Στην περίπτωση του Collins Elite, αυτό το σημείο είναι αναμφίβολα η θεωρία περί της σκηνοθετημένης Δευτέρας Παρουσίας.

Πρόκειται για τον πιο αμφιλεγόμενο ισχυρισμό ολόκληρης της αφήγησης. Σύμφωνα με μαρτυρίες που εμφανίστηκαν σε βιβλία, συνεντεύξεις και αφηγήσεις πληροφοριοδοτών, ορισμένοι κύκλοι εξουσίας φέρονται να έχουν εξετάσει την πιθανότητα αξιοποίησης θρησκευτικών συμβόλων, τεχνολογιών εξαπάτησης και ψυχολογικών επιχειρήσεων με στόχο τη διαμόρφωση της συλλογικής αντίληψης ενός ολόκληρου πληθυσμού. Η ιδέα ακούγεται εξωφρενική. Ωστόσο, η γοητεία της δεν προέρχεται από την πιθανότητα να είναι αληθινή. Προέρχεται από το γεγονός ότι πατά πάνω σε υπαρκτές ιστορικές πρακτικές.

Κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, οι μεγάλες δυνάμεις δεν περιορίζονταν στη στρατιωτική αντιπαράθεση. Η προπαγάνδα, οι ψυχολογικές επιχειρήσεις και η χειραγώγηση της αντίληψης αποτελούσαν βασικά εργαλεία στρατηγικής. Οι υπηρεσίες πληροφοριών μελετούσαν τρόπους επηρεασμού πληθυσμών, δημιουργίας εντυπώσεων και κατασκευής αφηγήσεων. Από αυτό το περιβάλλον γεννήθηκαν σχέδια που πολλές φορές έμοιαζαν βγαλμένα από μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Η διαφορά είναι ότι ορισμένα από αυτά υπήρξαν πραγματικά.

Για τους υποστηρικτές της θεωρίας Collins Elite, το γεγονός ότι τέτοιες ιδέες εξετάστηκαν στο παρελθόν αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί τίποτα στο μέλλον. Αν κάποτε στρατηγικοί σχεδιαστές σκέφτηκαν να χρησιμοποιήσουν θρησκευτικούς συμβολισμούς για πολιτικούς σκοπούς, τότε γιατί να μην εξετάστηκαν ακόμη πιο φιλόδοξα σχέδια; Αν η τεχνολογία της εποχής εκείνης επέτρεπε περιορισμένες μορφές εξαπάτησης, τι είναι δυνατόν να επιτευχθεί σήμερα με τεχνητή νοημοσύνη, προηγμένα drones, συνθετικά μέσα και ψηφιακή χειραγώγηση της πληροφορίας;

Εδώ ακριβώς εισέρχεται ο φόβος που διατρέχει ολόκληρη τη θεωρία. Δεν είναι ο φόβος μιας εξωγήινης εισβολής. Είναι ο φόβος της επιβολής μιας ερμηνείας. Η ανησυχία ότι ένα μελλοντικό γεγονός, όποια κι αν είναι η φύση του, θα παρουσιαστεί στο κοινό μέσα από ένα αυστηρά ελεγχόμενο αφηγηματικό πλαίσιο. Ότι οι πολίτες δεν θα κληθούν να αξιολογήσουν τα δεδομένα, αλλά να αποδεχθούν μια προκαθορισμένη εξήγηση.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι υποστηρικτές της θεωρίας δίνουν τόσο μεγάλη σημασία στις αναφορές περί «false flag alien event». Η έννοια αυτή δεν αφορά απαραίτητα μια ψεύτικη εισβολή εξωγήινων. Αναφέρεται στην πιθανότητα ένα πραγματικό ή φαινομενικό γεγονός να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο πολιτικής ή κοινωνικής μηχανικής. Με άλλα λόγια, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι τι συμβαίνει. Είναι ποιος εξηγεί τι συμβαίνει.

Από αυτή την οπτική, οι αναφορές σε επικείμενα γεγονότα, οι προειδοποιήσεις περί Αντιχρίστου, οι δημόσιες συζητήσεις για δαιμονικές οντότητες και οι γεωπολιτικές συγκρούσεις της εποχής μας αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Όχι επειδή αποδεικνύουν την ύπαρξη μιας συνωμοσίας, αλλά επειδή δείχνουν πόσο εύκολα μπορεί η ανθρώπινη κοινωνία να οργανωθεί γύρω από αφηγήσεις φόβου και σωτηρίας.

Εδώ όμως είναι απαραίτητο να γίνει ένας κρίσιμος διαχωρισμός. Μέχρι αυτό το σημείο της έρευνας συναντήσαμε πραγματικούς ανθρώπους, υπαρκτούς οργανισμούς, ιστορικά γεγονότα και επιβεβαιωμένες δημόσιες δηλώσεις. Η θεωρία της σκηνοθετημένης Δευτέρας Παρουσίας δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Παραμένει ένας ισχυρισμός. Μια αφήγηση που βασίζεται σε μαρτυρίες και ερμηνείες, χωρίς δημόσια διαθέσιμα στοιχεία που να την επιβεβαιώνουν.

Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό να είναι τόσο ισχυρή ως μύθος. Γιατί αγγίζει ένα διαχρονικό ανθρώπινο άγχος. Τον φόβο ότι οι ισχυροί δεν ελέγχουν μόνο τις πράξεις μας αλλά και τις αντιλήψεις μας. Ότι δεν κυβερνούν μόνο τους θεσμούς αλλά και τις ιστορίες μέσα από τις οποίες κατανοούμε τον κόσμο.

 

Όταν η Disclosure συναντά την Αποκάλυψη

Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει κάποιος απέναντι στην υπόθεση της Collins Elite είναι να τη δει αποκλειστικά ως θεωρία συνωμοσίας. Διότι, ανεξάρτητα από το αν οι ισχυρισμοί της είναι ακριβείς, το ενδιαφέρον της δεν βρίσκεται εκεί. Βρίσκεται στο γεγονός ότι λειτουργεί ως καθρέφτης των φόβων, των προσδοκιών και των ιδεολογικών συγκρούσεων της εποχής μας.

Πίσω από τις αναφορές σε μυστικές ομάδες, στρατιωτικά προγράμματα και θρησκευτικά δίκτυα κρύβεται μια πολύ βαθύτερη συζήτηση. Μια συζήτηση για τη φύση της γνώσης. Για το ποιος αποφασίζει τι είναι αλήθεια. Για το αν οι κοινωνίες πρέπει να προστατεύονται από ορισμένες πληροφορίες ή αν η ελευθερία της γνώσης είναι θεμελιώδες δικαίωμα. Για το αν το άγνωστο πρέπει να αντιμετωπίζεται ως απειλή ή ως ευκαιρία.

Από τη μία πλευρά βρίσκεται η παράδοση που βλέπει την ιστορία ως μια μάχη ανάμεσα στην τάξη και το χάος. Που θεωρεί ότι η ανθρωπότητα χρειάζεται καθοδήγηση, περιορισμούς και προστασία από δυνάμεις που δεν μπορεί να κατανοήσει. Είναι η παράδοση του Κατέχοντος, της συγκράτησης, της επιτήρησης και της αποτροπής.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται μια εντελώς διαφορετική αντίληψη. Μια παράδοση που θυμίζει τον Προμηθέα, τον Διαφωτισμό και τις γνωστικές αναζητήσεις. Μια αντίληψη που αντιμετωπίζει τη γνώση ως απελευθερωτική δύναμη και θεωρεί ότι η ανθρώπινη εξέλιξη περνά μέσα από την αναμέτρηση με το άγνωστο και όχι από την αποφυγή του.

Ίσως γι’ αυτό η υπόθεση Collins Elite συνεχίζει να προκαλεί τόσο έντονο ενδιαφέρον. Δεν μιλά πραγματικά για ufo και uap. Δεν μιλά καν για μυστικές υπηρεσίες ή για θρησκευτικές οργανώσεις. Μιλά για δύο διαφορετικά οράματα του ανθρώπου. Για δύο διαφορετικούς τρόπους κατανόησης της πραγματικότητας.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό συμπέρασμα ολόκληρης της ιστορίας. Ότι η μεγάλη μάχη του μέλλοντος δεν θα αφορά απαραίτητα την τεχνολογία, τις κυβερνήσεις ή ακόμη και την πιθανή ύπαρξη μη ανθρώπινων νοημοσυνών. Θα αφορά το νόημα που θα αποδώσουμε σε όλα αυτά.

Διότι κάθε εποχή δημιουργεί τα δικά της μυστήρια. Και κάθε μυστήριο συνοδεύεται από εκείνους που επιθυμούν να το ερμηνεύσουν. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει κάποια μορφή αποκάλυψης. Το ερώτημα είναι ποιος θα γράψει την ιστορία της όταν αυτή συμβεί.

Κατα πάσα πιθανότητα, αυτό ήταν πάντοτε το πραγματικό αντικείμενο της συζήτησης γύρω από την Collins Elite. Όχι ο έλεγχος του φαινομένου. Αλλά ο έλεγχος της αφήγησης. Όχι η κατοχή της αλήθειας. Αλλά η δύναμη να καθορίζεις τι θα θεωρηθεί αλήθεια από τους υπόλοιπους.