Ο Whitley Strieber και το βιβλίο του Communion του 1987. Η πρώτη φορά που ήρθαμε σε επαφή με τους Grays.

Ο Whitley Strieber και το βιβλίο του Communion του 1987. Η πρώτη φορά που ήρθαμε σε επαφή με τους Grays.

Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, ένας συγγραφέας τρόμου με ιδιαίτερη αγάπη για το υπερφυσικό θα βίωνε κάτι που, όπως έλεγε ο ίδιος, ξεπερνούσε τη φαντασία του.

Ο Whitley Strieber, γεννημένος το 1945 στο Σαν Αντόνιο του Τέξας, είχε ήδη χτίσει όνομα στη λογοτεχνία του τρόμου με βιβλία όπως το The Wolfen (1978) και το The Hunger (1981) ιστορίες που συνδύαζαν αρχέγονους φόβους με ψυχολογικό βάθος και κοινωνική παρατήρηση. Και τα δύο έγιναν ταινίες, επιβεβαιώνοντας το ταλέντο του στη δημιουργία ατμόσφαιρας όπου το υπερφυσικό μπλέκει με το ανθρώπινο.

Όμως εκείνο το βράδυ, 26 Δεκεμβρίου 1985, στο απομονωμένο εξοχικό του στα βουνά Catskill της Νέας Υόρκης, ο Strieber ξύπνησε από κάτι διαφορετικό.
Μια παρουσία.
Μια αίσθηση ότι δεν ήταν μόνος.
Και μετά σιωπή.
Μόνο θραύσματα μνήμης, εικόνες ακατανόητες, φόβος χωρίς πρόσωπο.

Μήνες αργότερα, μέσα από συνεδρίες ύπνωσης, οι αναμνήσεις άρχισαν να αναδύονται. Όχι σαν όνειρο, αλλά σαν κάτι που συνέβη, μικρόσωμες μορφές με λεπτά σώματα, τεράστια μαύρα μάτια, και ένα βλέμμα που δεν ήταν ανθρώπινο.

Έτσι ξεκίνησε η ιστορία που θα γινόταν το “Communion: A True Story” (1987) και μαζί της, ένα από τα πιο καθοριστικά πολιτισμικά γεγονότα της σύγχρονης ουφολογίας.

Ο Strieber δεν ήταν ένας «επαφικός» με την παραδοσιακή έννοια. Ήταν μορφωμένος, με φιλοσοφικές ανησυχίες και συγγραφική φλέβα. Όταν αποφάσισε να καταγράψει την εμπειρία του, δεν το έκανε για να πείσει ή να σοκάρει. Το Communion είναι γραμμένο με ύφος εξομολογητικό μια πάλη ανάμεσα στο ρασιοναλισμό και στο άγνωστο, ανάμεσα στο τραύμα και στην αποκάλυψη.

Το εξώφυλλο του βιβλίου, έργο του Ted Seth Jacobs, έγινε εμβληματικό, ένα πλάσμα με γκρίζο δέρμα, τεράστια μαύρα μάτια, στενό πρόσωπο και σχεδόν ανύπαρκτα χαρακτηριστικά. Η εικόνα αυτή, ψυχρή και απόμακρη, χαράχτηκε στο συλλογικό υποσυνείδητο. Ο κόσμος την ονόμασε “The Gray”.

Από εκείνη τη στιγμή, το αρχέτυπο του εξωγήινου άλλαξε οριστικά.

Μέχρι τότε, όπως είχαμε αναφέρει και στο άρθρο «Από τους ανθρωπόμορφους στους Grays», το εξωγήινο αρχέτυπο είχε πολύ πιο ανθρώπινη όψη. Στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, οι επαφές παρουσίαζαν Nordics ψηλούς, φωτεινούς, σχεδόν αγγελικούς. Ερχόντουσαν με μηνύματα ειρήνης, προειδοποιούσαν για την πυρηνική απειλή, μιλούσαν για πνευματική ανύψωση.

Ο εξωγήινος ήταν τότε “δάσκαλος” μια μεταφυσική αντανάκλαση του ανθρώπινου ιδεώδους.

Αλλά στα ’80s, κάτι άλλαξε.

Ο ψυχρός πόλεμος είχε κάνει τον κόσμο πιο φοβισμένο. Η τεχνολογία προχωρούσε ταχύτατα, αλλά έφερνε μαζί της και ένα αίσθημα αποξένωσης. Οι κυβερνήσεις δεν ήταν πια αξιόπιστες, τα σκάνδαλα και οι θεωρίες συνωμοσίας πολλαπλασιάζονταν, και η συλλογική ψυχολογία έβραζε κάτω από το βάρος της αβεβαιότητας.

Σε αυτό το περιβάλλον, οι Grays του Strieber αντικατόπτριζαν κάτι βαθύτερο, όχι την εξωτερική απειλή, αλλά την εσωτερική αποξένωση. Δεν ήταν πλέον όντα φιλικά· ήταν παρατηρητές, ψυχρά, σχεδόν τεχνολογικά όντα που λειτουργούσαν χωρίς συναίσθημα.

Οι Grays έγιναν το πρόσωπο της νεας εποχής το ψυχρό βλέμμα των επισκεπτών πάνω στην ψυχή του ανθρώπου.

Το Communion έγινε best-seller, πουλήθηκε σε εκατομμύρια αντίτυπα και γέννησε μια ολόκληρη σχολή σκέψης γύρω από τις απαγωγές. Η ταινία που ακολούθησε το 1989, με τον Christopher Walken στον ρόλο του Strieber, ενίσχυσε ακόμα περισσότερο τη φήμη του βιβλίου.

Από εκεί και πέρα, οι μαρτυρίες ανθρώπων που ισχυρίζονταν ότι είχαν παρόμοιες εμπειρίες αυξήθηκαν δραματικά και σχεδόν όλες περιέγραφαν Greys.

Ο Strieber, ωστόσο, ποτέ δεν δήλωσε ότι είχε αποδείξεις εξωγήινης ζωής.

Μιλούσε πάντα για τους «Visitors» έναν όρο σκόπιμα ανοιχτό, που μπορούσε να σημαίνει πνευματικά όντα, διαστασιακές υπάρξεις ή απλώς μια εκδήλωση του ανθρώπινου ασυνείδητου.

Με αυτό τον τρόπο, το Communion έμεινε στη μεθόριο ανάμεσα στη μεταφυσική και την ψυχολογία.

Σε αυτό το σημείο, αξίζει να σταθούμε στη σκέψη του Jacques Vallée, ενός από τους πιο επιδραστικούς ερευνητές του φαινομένου των U.F.O. και ίσως του πιο «αιρετικού». Αντί να βλέπει τις επαφές ως απλές επισκέψεις από άλλους πλανήτες, ο Vallée πρότεινε ότι πρόκειται για ένα πολυδιάστατο φαινόμενο, ένα είδος διαχρονικής επικοινωνίας ανάμεσα στον άνθρωπο και κάτι που υπερβαίνει τη φυσική μας πραγματικότητα.

Από τα μεσαιωνικά παραμύθια για νεράιδες και δαίμονες, μέχρι τις σύγχρονες απαγωγές και τα sightings, ο Vallée διακρίνει ένα κοινό νήμα, την παρουσία ενός «Άλλου» που αλλάζει μορφές, αλλά υπηρετεί πάντα τον ίδιο σκοπό να ανακινήσει τη συνείδηση του ανθρώπου, να τον ωθήσει πέρα από τα όρια της λογικής του κόσμου.

Για τον Vallée, το φαινόμενο δεν είναι εξωγήινο είναι μετα-ανθρώπινο.

Ένα δίκτυο επικοινωνίας που χρησιμοποιεί σύμβολα, οράματα, ακόμα και τεχνολογικές ψευδαισθήσεις για να αλληλεπιδρά με την ανθρωπότητα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Communion και οι “Visitors” του Strieber αποκτούν νέα διάσταση, δεν είναι μόνο προσωπική εμπειρία ή μαρτυρία επαφής, αλλά μια σύγχρονη μυθολογία το νέο πρόσωπο ενός παλιού, διαχρονικού φαινομένου.

Αν κοιτάξουμε σήμερα την ιστορία της ουφολογίας, μπορούμε να δούμε την πορεία της ίδιας της ανθρωπότητας να καθρεφτίζεται μέσα της. Από τον αισιόδοξο ανθρωπόμορφο επισκέπτη των ’50s, στον ψυχρό, τεχνολογικό Gray των ’80s και ’90s, και στα υβριδικά ή ενεργειακά όντα του 21ου αιώνα, κάθε μορφή μοιάζει να αποτυπώνει την ψυχολογία της εποχής της.

Ο Strieber το κατάλαβε αυτό καλύτερα από όλους.

Στο έργο του Transformation (1988) και στα επόμενα του βιβλία, προσπαθεί να συμφιλιώσει τον φόβο με την κατανόηση να δει τους επισκέπτες όχι ως απειλή, αλλά ως καλέσματα αφύπνισης.

‘Οπως είπε κάποτε σε μια συνέντευξή του, «το πραγματικό άγνωστο δεν βρίσκεται στα άστρα, αλλά μέσα μας».

Σήμερα, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την έκδοση του Communion, η εικόνα του Gray εξακολουθεί να στοιχειώνει.

Όχι γιατί φοβίζει, αλλά γιατί κοιτάζει πίσω.

Μας θυμίζει ότι κάθε εποχή γεννά τα δικά της φαντάσματα και οι εξωγήινοι επισκέπτες, ίσως, να είναι απλώς οι πιο σύγχρονοι καθρέφτες του ανθρώπινου μυαλού.

Από τον «διαστημικό αδελφό» των ’50s μέχρι τον αινιγματικό επισκέπτη του Strieber, το ταξίδι του εξωγήινου αρχέτυπου είναι, στην ουσία, το ταξίδι του ίδιου του ανθρώπου μέσα στον φόβο, την πίστη και τη φαντασία. Και αν κάτι παραμένει σταθερό μέσα σε αυτό το ταξίδι, είναι το βλέμμα εκείνο το αμυγδαλωτό, αινιγματικό βλέμμα του εξωφύλλου του Communion που μας κοιτάζει ακόμη, όχι από τον ουρανό, αλλά από το βάθος του ίδιου μας του εαυτού.