Gary DeVore: Η εξαφάνιση και το τέλος ενός σεναριογράφου που που βρέθηκε να συνδέει για ακόμη μια φορά το Hollywood με τα σκιώδη κέντρα εξουσίας

Gary DeVore: Η εξαφάνιση και το τέλος ενός σεναριογράφου που που βρέθηκε να συνδέει για ακόμη μια φορά το Hollywood με τα σκιώδη κέντρα εξουσίας

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, πολύ πριν εμφανιστούν τα YouTube podcasts που παρουσιάζουν μυστηριώδης εξαφανίσεις και πριν οι αλγόριθμοι ανακαλύψουν την εμπορική δύναμη του μυστηρίου, μια παράξενη υπόθεση εμφανίστηκε μέσα από την έρημο της Καλιφόρνιας που έδωσε την αφορμή για συζητήσεις και δημιούργησε θεωρίες. Δεν επρόκειτο για έναν τυχαίο πολίτη, ούτε για έναν άγνωστο ταξιδιώτη. Το όνομα του ήταν Gary DeVore, ένας σεναριογράφος του Hollywood με διασυνδέσεις, εμπειρία και πρόσβαση σε ανώτερους κύκλους διεύθυνσης και παραγωγής του κινηματογράφου. Η εξαφάνισή του το 1997 και ο μυστηριώδης εντοπισμός του έναν χρόνο αργότερα δημιούργησαν μία από τις πιο σκοτεινές ιστορίες της βιομηχανίας του θεάματος στις ΗΠΑ. Μια υπόθεση όπου η πραγματικότητα και οι θεωρίες συνωμοσίας μοιάζουν να συνυπάρχουν σε μια ασταθή ισορροπία.

Ο Gary DeVore δεν ήταν κάποιο ανερχόμενο όνομα που πάλευε να επιβιώσει στο Hollywood. Είχε ήδη συμμετάσχει στη συγγραφή γνωστών κινηματογραφικών παραγωγών και βρισκόταν για χρόνια μέσα στον μηχανισμό της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Άνθρωποι που τον γνώριζαν μιλούσαν για έναν ιδιαίτερα κοινωνικό και ευφυή άνθρωπο, με πολιτικές ανησυχίες και έντονο ενδιαφέρον για τις πιο σκοτεινές πτυχές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του εργαζόταν πάνω σε ένα νέο σενάριο, το οποίο σύμφωνα με μαρτυρίες φίλων και συνεργατών του αφορούσε γεγονότα γύρω από την αμερικανική εισβολή στον Παναμά το 1989, καθώς και παρασκηνιακές διαδρομές που σχετίζονταν με κυβερνητικές υπηρεσίες, επιχειρήσεις πληροφοριών και δίκτυα ναρκωτικών.

Άνθρωποι που είχαν συναντήσει τον Gary DeVore λίγο πριν την εξαφάνισή του περιέγραψαν έναν άνθρωπο ανήσυχο, απορροφημένο και ψυχολογικά φορτισμένο. Ο σκηνοθέτης John Irvin, ο οποίος είχε γευματίσει μαζί του λίγες εβδομάδες πριν χαθούν τα ίχνη του, δήλωσε ότι ο DeVore έδειχνε βαθιά προβληματισμένος και πως μιλούσε περισσότερο σαν ερευνητής παρά σαν σεναριογράφος. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, ο Gary δεν συζητούσε απλώς για μια κινηματογραφική ιστορία, αλλά για «μια πολύ ευαίσθητη και άβολη αλήθεια». Αυτή η λεπτομέρεια είναι ιδιαίτερα σημαντική, διότι μετατρέπει σταδιακά την εικόνα του DeVore από έναν απλό συγγραφέα action films σε κάποιον που ίσως πίστευε ότι είχε αγγίξει πραγματικές πληροφορίες πίσω από κρατικά μυστικά και επιχειρήσεις εξουσίας.

Εδώ ακριβώς αρχίζει το πρώτο σημείο που μετατρέπει την ιστορία από ένα απλό δυστύχημα σε ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα μυστήρια της τότε εποχής, με ερωτηματικά που δεν εχουν απαντηθεί μέχρι σήμερα.

Τον Ιούνιο του 1997, ο DeVore ξεκίνησε ένα ταξίδι επιστροφής από τη Santa Fe προς την California. Οδηγούσε μόνος, νύχτα, διασχίζοντας τη γνωστή και αχανή έρημο Mojave, μια περιοχή που έχει αποκτήσει σχεδόν μυθικό χαρακτήρα μέσα στην αμερικανική κουλτούρα. Η Mojave δεν είναι απλώς ένα γεωγραφικό σημείο. Είναι ένας τόπος όπου έχουν συνδεθεί μυστικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, παράξενα περιστατικά, εξαφανίσεις και δεκάδες ιστορίες που ακροβατούν ανάμεσα στο πραγματικό και το ανεξήγητο.

Η σύζυγός του Wendy DeVore περιέγραψε το τελευταίο τηλεφώνημα που δέχθηκε από εκείνον σαν μια στιγμή που έμοιαζε σχεδόν προφητική. Ήταν περίπου μία και τέταρτο μετά τα μεσάνυχτα όταν ο Gary επικοινώνησε μαζί της από τον δρόμο της επιστροφής. Η ίδια θυμάται ότι ακουγόταν υπερβολικά φορτισμένος, σχεδόν σε κατάσταση έντασης. Όταν τον ρώτησε αν είναι καλά, εκείνος απάντησε: «Είμαι γεμάτος αδρεναλίνη». Λίγα λεπτά αργότερα, χάθηκε για πάντα. Η φράση αυτή έμελλε να αποκτήσει σχεδόν μυθικό χαρακτήρα γύρω από την υπόθεση, καθώς πολλοί αναρωτήθηκαν τι ακριβώς είχε συμβεί εκείνες τις τελευταίες ώρες στην έρημο Mojave. Είχε ανακαλύψει κάτι; Φοβόταν; Παρακολουθούνταν; Ή απλώς είχε εγκλωβιστεί ψυχολογικά μέσα σε έναν κόσμο εμμονών και πολιτικών υποψιών;

Μετά από εκείνη τη στιγμή, εξαφανίστηκε ολοκληρωτικά. Ούτε ο ίδιος, ούτε το όχημά του, ούτε ο φορητός υπολογιστής που μετέφερε βρέθηκαν πουθενά. Για εβδομάδες και μήνες, οι έρευνες απέτυχαν να εντοπίσουν το παραμικρό ίχνος. Αυτό από μόνο του ήταν ήδη περίεργο. Στις περισσότερες περιπτώσεις εξαφανίσεων σε ερημικές περιοχές, κάποια στοιχεία εμφανίζονται σχετικά γρήγορα. Ένα εγκαταλελειμμένο όχημα, υλικά, ίχνη εκτροπής ή προσωπικά αντικείμενα. Στην περίπτωση του DeVore, υπήρχε μόνο κενό.

Η υπόθεση άρχισε να αποκτά όλο και μεγαλύτερη δημοσιότητα, κυρίως επειδή ορισμένοι κοντινοί του άνθρωποι άφηναν να εννοηθεί ότι το περιεχόμενο του σεναρίου του ίσως να άγγιζε αληθινές και ευαίσθητες πληροφορίες. Δεν άργησαν να εμφανιστούν οι πρώτες φήμες περί κρατικών υπηρεσιών, επιχειρήσεων συγκάληψης και μηχανισμών που δεν επιθυμούσαν τη δημοσιοποίηση συγκεκριμένων γεγονότων. Για πολλούς, το Hollywood δεν ήταν απλώς μια βιομηχανία ψυχαγωγίας αλλά ένας χώρος που συχνά διασταυρώνεται με την πολιτική εξουσία, την προπαγάνδα και τις υπηρεσίες πληροφοριών. Η ιδέα ότι ένας σεναριογράφος θα μπορούσε να βρεθεί πολύ κοντά σε απαγορευμένες πληροφορίες έμοιαζε ακραία, αλλά όχι αδιανόητη μέσα στο κλίμα της εποχής.

Έναν χρόνο αργότερα, το 1998, η ιστορία πήρε μια ακόμη πιο ανατριχιαστική τροπή. Ένας ερασιτέχνης ερευνητής, ο Douglas Crawford, ισχυρίστηκε ότι επανεξέτασε τη διαδρομή του DeVore και υπέδειξε ένα σημείο στον California Aqueduct κοντά στο Palmdale. Εκεί, μέσα στο νερό, εντοπίστηκε το Ford Explorer του σεναριογράφου βυθισμένο μαζί με ανθρώπινα λείψανα. Οι αρχές προχώρησαν σε αναγνώριση μέσω οδοντιατρικών αρχείων και ανακοίνωσαν ότι επρόκειτο πράγματι για τον Gary DeVore. Η επίσημη εκδοχή άρχισε σχεδόν αμέσως να προσανατολίζεται προς το σενάριο ενός δυστυχήματος. Υποστηρίχθηκε ότι πιθανόν ο DeVore, κουρασμένος και αποπροσανατολισμένος από τη νυχτερινή οδήγηση, μπήκε λανθασμένα σε δρόμο συντήρησης και κατέληξε μέσα στο υδάτινο κανάλι.

Ωστόσο, από εκείνο το σημείο και μετά, η υπόθεση μετατράπηκε σε πραγματικό λαβύρινθο υποψιών. Το στοιχείο που συγκλόνισε περισσότερο ήταν ότι τα χέρια του DeVore έλειπαν. Για πολλούς, αυτό δεν μπορούσε να θεωρηθεί σύμπτωση. Τα χέρια αποτελούν το βασικό μέσο αναγνώρισης μέσω αποτυπωμάτων και η απουσία τους έδωσε αμέσως τροφή σε θεωρίες περί επαγγελματικής εκτέλεσης. Υπήρξαν ισχυρισμοί ότι τα χέρια είχαν αφαιρεθεί εσκεμμένα, είτε για να δυσκολευτεί η ταυτοποίηση είτε επειδή ο DeVore είχε βασανιστεί πριν τον θάνατό του. Από την άλλη πλευρά, ιατροδικαστές και ερευνητές εξήγησαν ότι σώματα που παραμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα σε νερό συχνά παρουσιάζουν αποσύνθεση στα άκρα, με αποτέλεσμα χέρια και πόδια να αποσπώνται ευκολότερα. Παρ’ όλα αυτά, η εικόνα ενός νεκρού σεναριογράφου χωρίς χέρια μέσα σε ένα βυθισμένο όχημα ήταν αρκετή για να πυροδοτήσει εικασίες και θεωρίες.

Ακόμη πιο περίεργη ήταν η εξαφάνιση του φορητού υπολογιστή του DeVore οπως και του σεναρίου που είχε ολοκληρώσει. Κανένα από τα δύο δεν βρέθηκε ποτέ. Για τους υποστηρικτές της θεωρίας του ατυχήματος, αυτό θα μπορούσε να εξηγηθεί εύκολα. Το νερό, η λάσπη, η διάβρωση και οι μήνες που πέρασαν ίσως κατέστρεψαν ή παρέσυραν τα αντικείμενα. Για όσους όμως πίστεψαν ότι ο DeVore δολοφονήθηκε, η απουσία του σεναρίου ήταν σχεδόν απόδειξη ότι κάποιος φρόντισε να εξαφανιστεί το περιεχόμενό του. Το ερώτημα που πλανάται μέχρι σήμερα είναι απλό αλλά ισχυρό, αν επρόκειτο απλώς για δυστύχημα, γιατί χάθηκε μόνο το υλικό που θεωρούνταν πιθανώς ευαίσθητο;

Ακόμη πιο σκοτεινές υπήρξαν οι θεωρίες που εμφανίστηκαν τα επόμενα χρόνια γύρω από το περιεχόμενο του χαμένου σεναρίου. Ορισμένοι ερευνητές και πρόσωπα που ασχολήθηκαν με την υπόθεση ισχυρίστηκαν ότι ο DeVore ίσως είχε αγγίξει πληροφορίες σχετικές με την περίοδο του Manuel Noriega στον Παναμά και φερόμενες επιχειρήσεις εκβιασμού πολιτικών και κυβερνητικών προσώπων μέσω παράνομων καταγραφών. Οι θεωρίες αυτές έφτασαν μέχρι και σε υποθέσεις περί κυκλωμάτων παιδεραστίας, μυστικών κασετών και πολιτικής συγκάλυψης. Ωστόσο, κανένας από αυτούς τους ισχυρισμούς δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ με αποδεικτικά στοιχεία. Παρ’ όλα αυτά, η ίδια η ύπαρξη τέτοιων αφηγήσεων συνέβαλε στη δημιουργία ενός σχεδόν μυθολογικού περιβλήματος γύρω από την εξαφάνιση του Gary DeVore, μετατρέποντας την υπόθεση από πιθανό δυστύχημα σε σκοτεινό σύμβολο της αμερικανικής παρασκηνιακής εξουσίας.

Με τα χρόνια, η ιστορία του Gary DeVore απέκτησε σχεδόν θρυλικό χαρακτήρα στους κύκλους της εναλλακτικής έρευνας. Podcasts, ντοκιμαντέρ, ανεξάρτητοι ερευνητές και φόρουμ στο διαδίκτυο άρχισαν να συνδέουν την υπόθεση με ένα πολύ μεγαλύτερο δίκτυο υποψιών γύρω από τη σχέση του Hollywood με κρατικές υπηρεσίες. Ανασύρθηκαν παλαιότερες ιστορίες για κινηματογραφικές παραγωγές που είχαν συνεργασία με στρατιωτικούς συμβούλους ή υπηρεσίες πληροφοριών, ενώ ορισμένοι άρχισαν να εξετάζουν αν ο DeVore είχε πραγματικά πλησιάσει πρόσωπα ή πληροφορίες που δεν έπρεπε να δημοσιοποιηθούν. Η αμερικανική εισβολή στον Παναμά αποτέλεσε το κεντρικό σημείο αυτών των θεωριών, καθώς ήδη από τη δεκαετία του ’90 υπήρχαν ισχυρισμοί για μυστικές επιχειρήσεις, προστασία κυκλωμάτων διακίνησης ναρκωτικών και εμπλοκή παρακρατικών δικτύων.

Σε αυτό το σημείο όμως αρχίζει και η δυσκολία της αντικειμενικής έρευνας. Η υπόθεση DeVore είναι ένα κλασικό παράδειγμα του πώς ένα πραγματικό γεγονός μπορεί να βυθιστεί μέσα σε στρώματα φημών, υποψιών και ερμηνειών. Υπάρχουν πράγματι στοιχεία που προκαλούν ερωτήματα. Η εξαφάνιση χωρίς ίχνη. Το βυθισμένο όχημα που δεν είχε εντοπιστεί νωρίτερα. Τα χαμένα χέρια. Το εξαφανισμένο σενάριο. Από την άλλη πλευρά, δεν έχει παρουσιαστεί ποτέ απτή απόδειξη δολοφονίας. Δεν υπάρχουν έγγραφα, επιβεβαιωμένες διαρροές ή αξιόπιστες μαρτυρίες που να αποδεικνύουν ότι ο DeVore δολοφονήθηκε. Η υπόθεση μοιάζει να αιωρείται σε μια γκρίζα ζώνη όπου κάθε στοιχείο μπορεί να ερμηνευτεί με δύο εντελώς διαφορετικούς τρόπους.

Ίσως όμως εκεί να βρίσκεται και η αιτία, για το οτι ο Gary DeVore έγινε σύμβολο, οχι μόνο επειδή πέθανε μυστηριωδώς. Έγινε σύμβολο επειδή η υπόθεσή του αγγίζει έναν βαθύτερο φόβο της σύγχρονης κοινωνίας, την ιδέα ότι πίσω από την επίσημη πραγματικότητα υπάρχει πάντα ένας αόρατος μηχανισμός που διαχειρίζεται την πληροφορία, επιλέγει τι θα ειπωθεί και τι θα θαφτεί. Στην εποχή μετά το Watergate, μετά τις αποκαλύψεις για μυστικά προγράμματα της CIA, οπως το Mk Ultra, και μετά τις αποδεδειγμένες κυβερνητικές επιχειρήσεις παραπληροφόρησης, μεγάλο μέρος της κοινωνίας έμαθε να αντιμετωπίζει την επίσημη εκδοχή με καχυποψία. Και όταν μια υπόθεση διαθέτει τόσο κινηματογραφικά στοιχεία, η δυσπιστία μετατρέπεται εύκολα σε βεβαιότητα ότι κάτι άλλο συνέβη.

Το παράδοξο είναι ότι η ιστορία του Gary DeVore μοιάζει σχεδόν με σενάριο που θα μπορούσε να είχε γράψει ο ίδιος. Ένας άνθρωπος του Hollywood εργάζεται πάνω σε ένα πολιτικά επικίνδυνο έργο. Εξαφανίζεται νύχτα στην έρημο. Το σώμα του ανακαλύπτεται έναν χρόνο αργότερα μέσα σε βυθισμένο όχημα. Το σενάριο λείπει. Τα χέρια λείπουν. Οι φήμες για μυστικές υπηρεσίες αρχίζουν να εξαπλώνονται. Είναι μια αφήγηση που μοιάζει υπερβολικά τέλεια για να γίνει εύκολα πιστευτή ως απλό ατύχημα.

Η ιστορία έχει επίσης αποδείξει ότι πολλές «αδιανόητες» επιχειρήσεις εξουσίας αποκαλύφθηκαν αργότερα ως αληθινές. Αυτό ακριβώς κρατά ζωντανή την υπόθεση DeVore μέχρι σήμερα. Δεν υπάρχει αρκετή απόδειξη για να κλείσει οριστικά ως δολοφονία, αλλά ούτε και αρκετή διαφάνεια ώστε να σβήσει πλήρως η υποψία.

Το πιο αλλόκοτο και ίσως πιο φιλοσοφικό στοιχείο της υπόθεσης ήρθε στο τέλος ενός από τα ντοκιμαντέρ που ασχολήθηκαν με την εξαφάνιση του DeVore. Ο βασικός ερευνητής εμφανίστηκε ξαφνικά ντυμένος σαν κλόουν, δηλώνοντας ότι επιθυμεί να «καταστρέψει την αξιοπιστία του». Η σκηνή αυτή προκάλεσε σοκ και αμέτρητες ερμηνείες. Για κάποιους επρόκειτο για σαρκασμό απέναντι στην κοινότητα των ανεξάρτητων ερευνητών. Για άλλους, ήταν μια έμμεση παραδοχή φόβου. Ίσως όμως να εξέφραζε κάτι βαθύτερο, ότι στη σύγχρονη εποχή της υπερπληροφόρησης και παραπληροφόρησης, ακόμη και η αλήθεια μπορεί να μετατραπεί σε θέαμα, να χαθεί μέσα στην ειρωνεία, στην αμφιβολία και στην ψυχαγωγία, μέχρι κανείς να μην μπορεί πλέον να διακρίνει πού τελειώνει η πραγματικότητα και πού αρχίζει η κατασκευή της.

Σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, ο θάνατος του Gary DeVore εξακολουθεί να αποτελεί μια σκιά που περιπλανιέται ανάμεσα στο Hollywood, την πολιτική και τη σκοτεινή πλευρά της βιομηχανίας του θεάματος και των συνδέσεων της με την κρυφή διάσταση των μηχανισμών εξουσίας. Η υπόθεσή του δεν επιβιώνει επειδή λύθηκε, αλλά ακριβώς επειδή δεν λύθηκε ποτέ πραγματικά. Και ίσως σε αυτό να βρίσκεται το πιο ανησυχητικό στοιχείο της ιστορίας, ότι ορισμένα μυστήρια δεν παραμένουν ζωντανά επειδή διαθέτουν απαντήσεις, αλλά επειδή αγγίζουν φόβους που η κοινωνία δεν σταμάτησε ποτέ να κουβαλά.