Το μυστήριο της αλλόκοτης βροχής του Oakville.

Το μυστήριο της αλλόκοτης βροχής του Oakville.

Ήταν ξημερώματα της 7ης Αυγούστου 1994, στην ήσυχη κωμόπολη Oakville της πολιτείας Ουάσινγκτον. Ένα μικρό σημείο στον χάρτη, ανάμεσα σε λιβάδια, ποτάμια και τα πυκνά δάση του Βορειοδυτικού Ειρηνικού. Οι κάτοικοι ξύπνησαν με τον ήχο της βροχής που χτυπούσε στις στέγες, όπως κάθε άλλη βροχερή μέρα της περιοχής. Μόνο που αυτή τη φορά, κάτι ήταν διαφορετικό. Όσοι βγήκαν έξω αντίκρισαν κάτι που δεν είχαν ξαναδεί ποτέ, από τον ουρανό δεν έπεφτε νερό. Έπεφτε μια παράξενη, ημιδιαφανής, γλοιώδης ουσία σαν ζελέ. Σχημάτιζε μικρές μάζες στο μέγεθος ρυζιού ή μεγαλύτερες σταγόνες, οι οποίες, όταν έπεφταν στο έδαφος, κολλούσαν σε κάθε επιφάνεια. Ήταν άχρωμες, μα μαλακές στην αφή. Και το πιο παράξενο, δεν έλιωναν.

Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει τι ήταν αυτή η ουσία που έπεφτε επί ώρες από τον ουρανό. Και κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως αυτό το γεγονός θα εξελισσόταν σε ένα από τα πιο ανεξήγητα περιστατικά της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας.

Το Oakville είναι μια μικρή κοινότητα γύρω στους 700 κατοίκους τότε. Ο τόπος ζει από τη γεωργία και τη θάλασσα, με ρυθμούς αργούς και γνώριμους. Όμως εκείνη τη μέρα, μέσα σε λίγες ώρες, κάτι άλλαξε. Οι κάτοικοι άρχισαν να παραπονιούνται για έντονη ναυτία, ζαλάδες, δυσκολία στην αναπνοή και γενική αδυναμία. Τα ζώα αρρώστησαν κι εκείνα κάποιοι ανέφεραν ότι βρήκαν τις γάτες και τα σκυλιά τους νεκρά.

Η πρώτη που αντέδρασε ήταν η αστυνομικός Beverly Roberts, η οποία μαζί με τη μητέρα της, Sunny Barclift, μάζεψε δείγματα από τη “βροχή”. Η Sunny, περίεργη και τολμηρή, τα έβαλε σε ένα μικρό δοχείο και τα πήγε στο τοπικό νοσοκομείο για ανάλυση. Ο γιατρός David Litle την εξέτασε εκείνη εμφάνισε πυρετό και συμπτώματα σαν γρίπης. Το ίδιο και πολλοί άλλοι κάτοικοι.

Η πρώτη διάγνωση ήταν ασαφής. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί μια ολόκληρη κοινότητα αρρώστησε μέσα σε ώρες, χωρίς εμφανή αιτία. Το μόνο κοινό στοιχείο; Όλοι είχαν εκτεθεί στη “βροχή”.

Το δείγμα στάλθηκε στο State Department of Health για εξέταση. Εκεί, η τεχνικός Lisa Holman διαπίστωσε κάτι εντυπωσιακό, η ουσία περιείχε δύο τύπους ανθρώπινων λευκών αιμοσφαιρίων. Όχι απλώς βιολογικά υπολείμματα αλλά κάτι που έμοιαζε με ζωντανό ιστό. Το εύρημα ήταν τόσο αλλόκοτο που στάλθηκε για περαιτέρω εξέταση στο Microbiology Lab του Tacoma. Ο μικροβιολόγος Mike McDowell ισχυρίστηκε πως βρήκε μέσα στο δείγμα δύο είδη βακτηρίων, εκ των οποίων το ένα ήταν γνωστό ότι βρίσκεται στο ανθρώπινο πεπτικό σύστημα.

Πώς όμως θα μπορούσαν να πέσουν από τον ουρανό ανθρώπινα κύτταρα και βακτήρια; Κανείς δεν μπορούσε να το εξηγήσει. Ούτε και γιατί τα φαινόμενα συνεχίστηκαν, μέσα σε τρεις ημέρες, η “βροχή” επαναλήφθηκε όχι μία, αλλά έξι φορές μέσα σε δύο εβδομάδες.

Τα τοπικά ΜΜΕ άρχισαν να αναφέρουν το γεγονός, μα γρήγορα η υπόθεση έσβησε. Οι αρχές δεν έδωσαν σαφείς απαντήσεις το εργαστήριο δήλωσε πως “τα δείγματα χάθηκαν”, ενώ κάποιοι κάτοικοι υποστήριξαν πως άνθρωποι με στολές εμφανίστηκαν για να συλλέξουν υπολείμματα.

Η Sunny Barclift συνέχισε να ερευνά μόνη της. Επικοινώνησε με ιδιωτικά εργαστήρια, και οι εξετάσεις αποκάλυψαν κάτι ακόμα πιο παράξενο, μέσα στην ουσία υπήρχαν μικροσκοπικοί οργανισμοί σαν πρωτόζωα που παρουσίαζαν κινητικότητα.

Κι έτσι, το Oakville μετατράπηκε σε σκηνή επιστημονικού μυστηρίου, ένα φαινόμενο που έμοιαζε βιολογικό, αλλά κανείς δεν μπορούσε να εντοπίσει την προέλευσή του.

Όπως συμβαίνει πάντα με τα μυστήρια της εναλλακτικής γνωσιολογίας οι θεωρίες προσπαθούν να δώσουν εξηγήσεις. 

– Στρατιωτικά πειράματα

Η πιο δημοφιλής θεωρία λέει πως το φαινόμενο ήταν αποτέλεσμα βιολογικού ή χημικού τεστ του στρατού. Κάτοικοι ανέφεραν ότι εκείνες τις μέρες αεροσκάφη του Πολεμικού Ναυτικού πετούσαν στην περιοχή, σε ασυνήθιστα χαμηλό ύψος.

Μερικοί υπέθεσαν πως ο στρατός έκανε δοκιμές διασποράς μικροοργανισμών, ίσως για να μετρήσει την εξάπλωσή τους στην ατμόσφαιρα. Οι αναμνήσεις από τα προγράμματα του ψυχρού πολέμου όπως τα biowarfare tests στις δεκαετίες του ’50 και ’60 έκαναν την ιδέα ακόμα πιο πιστευτή.

Όμως το Ναυτικό αρνήθηκε κατηγορηματικά κάθε εμπλοκή.

– Οι μέδουσες του ουρανού

Μια δεύτερη θεωρία, που προκάλεσε γέλια αλλά και απορία, ανέφερε πως η ουσία ίσως προήλθε από… μέδουσες. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, ένα στρατιωτικό αεροσκάφος ίσως πέρασε μέσα από σμήνος μεδουσών, “συνέλεξε” τμήματα τους, και τα απελευθέρωσε κατά λάθος πάνω από το Oakville.

Αν και ακούγεται ακραίο, η θεωρία βασίστηκε στο γεγονός πως η ουσία είχε οργανική, ζελατινώδη υφή, παρόμοια με αυτή των μεδουσών. Ωστόσο, οι ειδικοί τη θεώρησαν σχεδόν αδύνατη δεν υπήρχαν μετεωρολογικές συνθήκες που να την υποστηρίζουν.

– Μικροβιακό νέφος από τον ωκεανό

Άλλη θεωρία υποστήριξε πως πρόκειται για συμπύκνωση θαλάσσιων οργανισμών, μεταφερόμενων με τα ρεύματα αέρα από τον Ειρηνικό. Η περιοχή του Oakville βρίσκεται σχετικά κοντά στις ακτές, και τα βακτήρια που βρέθηκαν θα μπορούσαν θεωρητικά να προέρχονται από θαλάσσια ζωή.

Αλλά ποτέ δεν αποδείχθηκε πως τέτοια βιομάζα μπορεί να “σχηματιστεί” και να πέσει σε μορφή ζελέ από τον ουρανό.

– Εξωγήινη προέλευση

Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν έλειψαν και οι πιο εναλλακτικές θεωρίες. Ορισμένοι υποστήριξαν ότι η ουσία είχε εξωγήινη προέλευση, ίσως κάποιο βιολογικό υλικό από μετεωρίτη ή διαστημικά υπολείμματα που επανεισήλθαν στην ατμόσφαιρα.

Οι υποστηρικτές αυτής της θεωρίας επικαλούνταν αναφορές από τον 20ό αιώνα για το λεγόμενο “star jelly” μια ουσία που λέγεται πως πέφτει από τον ουρανό μετά από πτώση μετεωριτών, καταγεγραμμένη ήδη από τον Μεσαίωνα.

Οι επίσημες έρευνες δεν κατέληξαν πουθενά.

Κάποια εργαστήρια ανακοίνωσαν πως η ουσία περιείχε απλούς οργανισμούς χωρίς καμία επικινδυνότητα άλλα μίλησαν για ανθρώπινο DNA. Ορισμένα αποτελέσματα “χάθηκαν ή δεν καταγράφηκαν σωστά”.

Η Sunny Barclift ισχυρίστηκε πως η κυβέρνηση δεν ήθελε να συνεχιστούν οι έρευνες. Όταν επέμεινε, τα δείγματα που είχε σταλεί για ανάλυση στο CDC “εξαφανίστηκαν”.

Η υπόθεση σταμάτησε να αναφέρεται στα μέσα μέσα σε λίγες εβδομάδες, αφήνοντας πίσω της μόνο ερωτήματα και μια σειρά από κατοίκους που δεν ξέχασαν ποτέ εκείνη τη βροχή.

Χρόνια αργότερα, το περιστατικό προβλήθηκε στην εκπομπή Unsolved Mysteries. Ήταν τότε που το Oakville Blob απέκτησε τη φήμη του ως ανεξήγητο φαινόμενο.
Οι θεατές το παρακολούθησαν με την ίδια περιέργεια που συνοδεύει κάθε ανεξήγητο γεγονός ένα μείγμα φόβου, απορίας και θαυμασμού.

Η υπόθεση ξαναβγήκε στην επιφάνεια και σε σύγχρονα ντοκιμαντέρ του Discovery Channel και του National Geographic, χωρίς όμως ποτέ να δοθεί οριστική απάντηση.

Σήμερα, πάνω από τριάντα χρόνια μετά, το Oakville είναι μια ήσυχη πόλη που συνεχίζει τη ζωή της. Όμως οι παλιοί θυμούνται. Οι μαρτυρίες παραμένουν ανατριχιαστικά σταθερές, μια βροχή που έπεσε έξι φορές, άφησε πίσω της αρρώστια και φόβο, και δεν εξηγήθηκε ποτέ.

Η Sunny Barclift συνέχισε μέχρι και τα τελευταία χρόνια να μιλά για την εμπειρία της, προσπαθώντας να βρει την αλήθεια. Το δείγμα που κράτησε όλα αυτά τα χρόνια, φυλαγμένο σε κατάψυξη, λέγεται πως “παραμένει αναλλοίωτο”.

Αν και το Oakville είναι το πιο διάσημο περιστατικό του είδους, δεν είναι μοναδικό. Από τον Μεσαίωνα μέχρι σήμερα, υπάρχουν δεκάδες αναφορές για “ουράνιο ζελέ” ή “αστρική βλέννα” (star jelly) που βρέθηκε μετά από μετεωρικές πτώσεις ή καταιγίδες.

Οι παλιές δοξασίες τη συνέδεαν με πτώση αστεριών ή με “ουράνιους οργανισμούς”. Οι σύγχρονοι επιστήμονες τη θεωρούν υποπροϊόν φυκών ή βακτηρίων που διογκώνονται με την υγρασία.

Ίσως, λένε κάποιοι, το Oakville απλώς έζησε μια πιο ακραία εκδοχή αυτού του φαινομένου. Ίσως όμως… και όχι.

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας του Oakville δεν είναι μόνο η ουσία, αλλά η ανθρώπινη αντίδραση. Πώς μια κοινότητα πέρασε από την απορία στον πανικό, και πώς το ανεξήγητο μετατράπηκε σε θεωρίες, φόβους και μυστικότητα. Ίσως τελικά, η “βροχή του Oakville” να είναι μια συμβολική ιστορία: για το πώς αντιμετωπίζουμε το άγνωστο. Για το πώς προσπαθούμε να του δώσουμε όνομα, εξήγηση, ή να το εντάξουμε στα γνωστά μας πλαίσια.

Η επιστήμη ζητά αποδείξεις ο άνθρωπος ζητά νόημα. Και κάπου ανάμεσα, πέφτει εκείνη η παράξενη βροχή, σαν υπενθύμιση ότι ο κόσμος γύρω μας παραμένει γεμάτος μυστήριο.

Σήμερα, αν ρωτήσεις κάποιον κάτοικο του Oakville για εκείνη τη βροχή, θα σου πει “Δεν ήταν απλώς νερό.” Κι αν κοιτάξεις τα σύννεφα να πυκνώνουν πάνω από τα πεύκα και τα λιβάδια, ίσως νιώσεις κάτι να σε διαπερνά. Ένα παράξενο δέος. Μια απορία που δεν απαντήθηκε ποτέ.

Ίσως, τελικά, δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε κάθε μυστήριο.

Ίσως αρκεί να θυμόμαστε πως κάποτε, σε μια μικρή πόλη της Ουάσινγκτον, ο ουρανός αποφάσισε να ρίξει κάτι που δεν ήταν βροχή αλλά μια υπενθύμιση ότι ακόμη και στην πιο καθημερινή μέρα, το ανεξήγητο μπορεί να βρίσκεται λίγα μέτρα πάνω από το κεφάλι μας.