Μια πύλη σε πολλαπλές διαστάσεις: Διμεθυλοτρυπταμίνη (DMT), Blue Elephant, μπλε λωτός και lucid dreams.

Μια πύλη σε πολλαπλές διαστάσεις: Διμεθυλοτρυπταμίνη (DMT), Blue Elephant, μπλε λωτός και lucid dreams.

Τι γίνεται αν οι οντότητες που αναφέρουν οι εμπειρίες DMT, τα οράματα του Blue Elephant, τα αιγυπτιακά τελετουργικά με μπλε λωτό και τα lucid dreams είναι διαφορετικοί τρόποι πρόσβασης στην ίδια ανθρώπινη εμπειρία;

Υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στην ανθρώπινη εμπειρία που διαπερνά εποχές, πολιτισμούς και καταστάσεις συνείδησης. Άνθρωποι που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, που ζουν σε διαφορετικούς αιώνες και χρησιμοποιούν εντελώς διαφορετικά μέσα, επιστρέφουν με την ίδια παράξενη αφήγηση, βρέθηκαν σε έναν «άλλο τόπο», συνάντησαν «άλλες παρουσίες» και είχαν την αίσθηση ότι αυτό που έζησαν ήταν πιο πραγματικό από την ίδια την πραγματικότητα. Το μοτίβο αυτό εμφανίζεται στις σύγχρονες αναφορές εμπειριών με Διμεθυλοτρυπταμίνη (D.M.T.), στα lucid dreams, στις υπναγωγικές οράσεις, στις τελετουργίες της αρχαίας Αιγύπτου με τον Μπλε Λωτό και με έναν απροσδόκητα σύγχρονο τρόπο στη μυθοπλασία της αιγυπτιακής ταινίας The Blue Elephant. Διαφορετικά μέσα, διαφορετικές εποχές, αλλά το ίδιο βίωμα.

Η διμεθυλτρυπταμίνη, γνωστή ως DMT, κατέχει μια ιδιάζουσα θέση σε αυτή τη συζήτηση, όχι μόνο επειδή είναι ένα από τα ισχυρότερα ψυχοδραστικά μόρια που γνωρίζουμε, αλλά επειδή ανιχνεύεται σε ίχνη και ενδογενώς στον ανθρώπινο οργανισμό. Στις έρευνες του Rick Strassman τη δεκαετία του 1990, καταγράφηκαν μαρτυρίες που δεν ταίριαζαν με την κλασική εικόνα των παραισθήσεων. Οι συμμετέχοντες μιλούσαν για μετάβαση σε δομημένους χώρους, για αίσθηση εισόδου σε άλλη διάσταση και, κυρίως, για συνάντηση με οντότητες. Περιέγραφαν παρουσίες με πρόθεση και επικοινωνία, σε περιβάλλοντα που έμοιαζαν πιο πολύπλοκα και συνεκτικά από οποιοδήποτε όνειρο.

Το εντυπωσιακό δεν ήταν μόνο το περιεχόμενο, αλλά η ομοιότητα των περιγραφών. Άνθρωποι από διαφορετικά υπόβαθρα ανέφεραν γεωμετρικούς, υπερπολύπλοκους χώρους, μηχανικά ή εντομοειδή όντα και μια μορφή επικοινωνίας που δεν περνούσε μέσα από γλώσσα. Πολλοί επέμεναν ότι αυτές οι οντότητες δεν δημιουργούνταν από το μυαλό τους, αλλά υπήρχαν ήδη εκεί. Έτσι γεννήθηκε ο όρος “DMT entities”, όχι ως επιστημονικός ορισμός, αλλά ως περιγραφή ενός επαναλαμβανόμενου βιώματος.

Κάπου εδώ, η αφήγηση μεταφέρεται στην Αίγυπτο και στις ταινίες The Blue Elephant (2014, 2019). Στο κινηματογραφικό αυτό σύμπαν, ένα μυστηριώδες χάπι επιτρέπει στον χρήστη να διεισδύσει σε άλλες διαστάσεις, να βιώσει εναλλακτικές πραγματικότητες και να επικοινωνήσει με οντότητες. Παρότι πρόκειται για μυθοπλασία, στην Αίγυπτο υπήρξε συζήτηση γύρω από την πολιτισμική έμπνευση της ιδέας. Δημοσιογραφικά και ερευνητικά σχόλια συνέδεσαν το χάπι με παλαιότερες παραδόσεις που σχετίζονταν με τελετουργικά φυτά και μεταβαλλόμενες καταστάσεις συνείδησης.

Αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο στο πώς το The Blue Elephant αντιμετωπίστηκε στην ίδια την Αίγυπτο, πέρα από το επίπεδο της κινηματογραφικής ψυχαγωγίας. Μετά την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας, εμφανίστηκαν άρθρα, συνεντεύξεις και δημόσιες συζητήσεις που σχολίαζαν την έμπνευση πίσω από το μυστηριώδες χάπι της ιστορίας. Πολλοί παρατήρησαν ότι η ιδέα δεν έμοιαζε εντελώς αυθαίρετη, αλλά έμοιαζε να αντλεί από μια βαθύτερη πολιτισμική μνήμη της αιγυπτιακής παράδοσης, όπου φυτά και ουσίες χρησιμοποιούνταν τελετουργικά για την πρόκληση οραματικών και ονειρικών καταστάσεων.

Σε αυτές τις συζητήσεις επανεμφανίστηκε το όνομα του Μπλε Λωτού, όχι ως άμεσο συστατικό του χαπιού, αλλά ως συμβολική ρίζα μιας ιδέας που διαπερνά την αιγυπτιακή ιστορία, ότι η ανθρώπινη συνείδηση μπορεί, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, να μετακινηθεί σε έναν άλλο κόσμο. Το χάπι Blue Elephant, μέσα στη μυθοπλασία της ταινίας, λειτουργεί ακριβώς με αυτόν τον τρόπο. Δεν προκαλεί απλώς οράματα, αλλά επιτρέπει στον χρήστη να περάσει σε έναν άλλον τόπο, να συναντήσει οντότητες και να βιώσει μια πραγματικότητα που φαίνεται να υπάρχει ανεξάρτητα από τον ίδιο.

Η περιγραφή αυτή είναι εντυπωσιακά κοντά στις αναφορές εμπειριών DMT. Και στις δύο περιπτώσεις, οι χρήστες δεν μιλούν για φαντασιώσεις, αλλά για τόπους και παρουσίες που μοιάζουν να έχουν αυτονομία. Όταν προστεθούν σε αυτό και οι αναφορές από lucid dreams και υπναγωγικές καταστάσεις, αρχίζει να σχηματίζεται ένα ανησυχητικά συνεπές μοτίβο, διαφορετικά μέσα, το ίδιο είδος εμπειρίας.

Στην ταινία, μάλιστα, τονίζεται ρητά ότι σε μεγαλύτερες δόσεις το Blue Elephant επιτρέπει βαθύτερη διείσδυση σε αυτούς τους άλλους κόσμους. Η ιδέα ότι η ένταση της ουσίας καθορίζει το πόσο βαθιά μπορεί να φτάσει κάποιος θυμίζει έντονα τις περιγραφές DMT, όπου η δόση φαίνεται να επηρεάζει το βάθος της εμπειρίας και την επαφή με τις οντότητες.

Αυτό το σημείο είναι καθοριστικό, γιατί δημιουργεί μια γέφυρα προς ένα ερώτημα που ξεπερνά την ψυχολογία και αγγίζει τη θεωρητική φυσική. Αν η πραγματικότητα αποτελείται από περισσότερες διαστάσεις από όσες αντιλαμβανόμαστε, όπως προτείνουν μοντέλα της θεωρίας των χορδών, τότε τι θα σήμαινε αν ο ανθρώπινος εγκέφαλος, σε ορισμένες καταστάσεις, αποκτούσε πρόσβαση σε επίπεδα πληροφορίας που συνήθως παραμένουν αόρατα;

Δεν πρόκειται για απόδειξη, αλλά για μια αξιοσημείωτη σύμπτωση. Το Blue Elephant της μυθοπλασίας, ο Μπλε Λωτός της αρχαιότητας, οι DMT οντότητες και τα lucid dreams φαίνεται να περιγράφουν, με διαφορετικές γλώσσες, την ίδια εμπειρία: την αίσθηση μετάβασης πέρα από τον τρισδιάστατο κόσμο της καθημερινής αντίληψης.

Εδώ εμφανίζεται ο Μπλε Λωτός, η Nymphaea caerulea, ένα φυτό που απεικονίζεται διαρκώς σε αιγυπτιακές τοιχογραφίες, τελετουργίες και σκηνές συμποσίων.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι περιέχει ουσίες με ήπια ψυχοδραστική και καταπραϋντική δράση. Για τους αρχαίους Αιγύπτιους, όμως, ο Μπλε Λωτός συνδεόταν με οράσεις, ονειρικές καταστάσεις και εμπειρίες που σχετίζονταν με τον κόσμο των θεών και των νεκρών. Η σύνδεση με το Blue Elephant δεν είναι χημική, αλλά πολιτισμική, η ιδέα ότι μια ουσία μπορεί να λειτουργήσει ως πύλη.

Στην αφήγηση της ταινίας, αναφέρεται ξεκάθαρα ότι σε μεγάλες δόσεις το χάπι Blue Elephant δεν προκαλεί απλώς οράματα, αλλά επιτρέπει μετάβαση σε άλλες διαστάσεις και επικοινωνία με οντότητες. Η ομοιότητα με τις αναφορές DMT είναι εντυπωσιακή. Και εδώ, δεν μιλάμε για παραισθήσεις, αλλά για τόπους και παρουσίες που φαίνεται να υπάρχουν ανεξάρτητα από τον χρήστη.

Το ακόμη πιο παράξενο στοιχείο είναι ότι παρόμοιες εμπειρίες αναφέρονται και από ανθρώπους που δεν έχουν λάβει καμία ουσία. Στα lucid dreams και στις υπναγωγικές οράσεις, άνθρωποι περιγράφουν παρουσίες, επικοινωνία με όντα και μεταβάσεις σε άλλους χώρους με αίσθηση υπερπραγματικότητας. Το μοτίβο παραμένει σταθερό, παρότι το μέσο αλλάζει.

Όταν το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται στο DMT, στον Μπλε Λωτό, στο Blue Elephant και στα lucid dreams, τότε αρχίζει να σχηματίζεται ένα ευρύτερο ερώτημα. Μήπως δεν πρόκειται για διαφορετικά φαινόμενα, αλλά για διαφορετικούς τρόπους πρόσβασης στην ίδια εμπειρία της ανθρώπινης συνείδησης;

Σε αυτό το σημείο, ορισμένοι στρέφονται σε ερμηνευτικά πλαίσια από τη θεωρητική φυσική. Η ιδέα ότι η πραγματικότητα μπορεί να έχει περισσότερες διαστάσεις από αυτές που αντιλαμβανόμαστε, όπως προτείνει η θεωρία των χορδών, δεν αποδεικνύει τίποτα για τις εμπειρίες αυτές. Παρέχει, όμως, ένα ενδιαφέρον ερώτημα, τι θα σήμαινε αν ο εγκέφαλος, σε συγκεκριμένες καταστάσεις, συντονιζόταν με επίπεδα της πραγματικότητας που συνήθως δεν γίνονται αντιληπτά;

Το άρθρο αυτό δεν επιχειρεί να αποδείξει ότι οι οντότητες υπάρχουν, ούτε ότι ανοίγουν κυριολεκτικά άλλες διαστάσεις. Παρατηρεί, όμως, ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ο άνθρωπος, με διαφορετικά μέσα, συνεχίζει να επισκέπτεται άλλους κόσμους και να επιστρέφει με παρόμοιες περιγραφές.

Το πιο ενδιαφέρον ερώτημα δεν είναι αν αυτοί οι κόσμοι υπάρχουν κάπου «εκεί έξω», αλλά γιατί ο ανθρώπινος νους φαίνεται να έχει, εδώ και χιλιετίες, έναν τρόπο να τους προσεγγίζει με τόσο συνεπή τρόπο.