Θεωρίες σχετικά με την παραποίηση της χρονολόγησης και τη συγκάλυψη της ιστορίας.
Θεωρίες σχετικά με την παραποίηση της χρονολόγησης και τη συγκάλυψη της ιστορίας.
«Γιατί να συμβεί κάτι τέτοιο; Ποιοι θα είχαν συμφέρον να αλλάξουν ή να αποκρύψουν την αλήθεια;»
Το ερώτημα αυτό δεν είναι απλώς ρητορικό. Στην καρδιά του βρίσκεται μια βαθύτερη υποψία: Ότι ίσως η ιστορία που μας διδάχθηκε δεν είναι η πραγματική, αλλά μια επιλεγμένη εκδοχή της. Ότι ο χρόνος, όπως τον αντιλαμβανόμαστε, ίσως έχει αλλοιωθεί. Και ότι ολόκληροι πολιτισμοί ίσως και ένας εξαιρετικά προηγμένος, όπως η μυστηριώδης Ταρταρία εξαφανίστηκαν όχι μόνο από την επιφάνεια της Γης, αλλά και από τα βιβλία της Ιστορίας.
Η “Phantom Time Hypothesis”, πρόταση του ιστορικού Heribert Illig τη δεκαετία του 1990, υποστηρίζει ότι περίπου 297 χρόνια (μεταξύ 614 και 911 μ.Χ.) δεν υπήρξαν ποτέ. Σύμφωνα με τη θεωρία, η Καθολική Εκκλησία και συγκεκριμένα ο Πάπας Συλβέστρος Β΄, ο Αυτοκράτορας Όθων Γ’ και ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ’, συνεργάστηκαν για να “προσθέσουν” αιώνες, τοποθετώντας το τότε παρόν τους πιο κοντά στην έλευση του Χριστού.
Αν η θεωρία είναι αληθινή, η χρονολόγηση που ακολουθούμε είναι ψευδής. Είμαστε περίπου στο 1025 και όχι στο 2025. Αυτό σημαίνει ότι πολλά ιστορικά γεγονότα που υποτίθεται συνέβησαν στον Μεσαίωνα, απλώς δεν συνέβησαν ποτέ είναι επινοημένα για να εξυπηρετήσουν μια αφήγηση εξουσίας. Και εδώ εισέρχεται ένα άλλο, σκοτεινότερο ενδεχόμενο. Αν εξαφανίστηκε ένας πολιτισμός όπως η Ταρταρία, μήπως αυτό έγινε σκόπιμα για να καλυφθεί η πραγματική ιστορική γραμμή;
Η Μεγάλη Ταρταρία (ή Ταρταρία), αναφέρεται από χάρτες και παλαιά συγγράμματα ως μια τεράστια αυτοκρατορία που εκτεινόταν σε περιοχές της Σιβηρίας, της Κεντρικής Ασίας και ακόμη και της Αμερικής. Αν και οι ιστορικοί τη θεωρούν γεωγραφικό λάθος ή απλή παρερμηνεία, ο αριθμός των χαρτών που την αναφέρουν, οι αναφορές σε “Ταρτάρους” και η μυστηριώδης εξαφάνιση πολιτισμικών καταλοίπων γεννούν υποψίες.
Καταστροφή τεχνολογίας και γνώσης: Αν η Ταρταρία διέθετε τεχνολογίες που υπερέβαιναν τη συμβατική κατανόηση της εποχής (π.χ. ελεύθερη ενέργεια, μηχανικά μέσα μετακίνησης, προηγμένη αρχιτεκτονική), η ύπαρξή της δεν εξυπηρετούσε την “ορθολογική” αφήγηση της εξέλιξης της ανθρωπότητας.
Έλεγχος των αφηγήσεων: Η ύπαρξη μιας αυτοκρατορίας εκτός της ρωμαϊκής, βυζαντινής ή ευρωπαϊκής παράδοσης θα απειλούσε την κυρίαρχη ιστορική ταυτότητα που οικοδομήθηκε πάνω στην υπεροχή της Δύσης.
Αλλαγή χρονολογιών και ημερολογίων: Με την εισαγωγή νέων ημερολογίων (Γρηγοριανό αντί του Ιουλιανού), την παγκόσμια αποδοχή μιας κοινής χρονομέτρησης και την επιλεκτική διαγραφή στοιχείων, η Ταρταρία ίσως θάφτηκε κάτω από στρώματα “επίσημης” ιστορίας. Ορισμένοι ανεξάρτητοι ερευνητές ισχυρίζονται ότι στα τέλη του 18ου ή στις αρχές του 19ου αιώνα, συνέβη μια παγκόσμια καταστροφή φυσική ή τεχνητή που έθεσε τέλος στην ύπαρξη της Ταρταρίας.
Πόλεις που αναγεννήθηκαν : Πολλές μεγαλουπόλεις (π.χ. Σικάγο, Παρίσι, Αγία Πετρούπολη) φαίνονται να έχουν χτιστεί “εξ αρχής”, αλλά με τεράστια και προχωρημένη αρχιτεκτονική, που δεν συνάδει με τη χρονική στιγμή της δημιουργίας τους.
Τεράστια κτίρια χωρίς ιστορία : Υπάρχουν κτίσματα με περίπλοκες κατασκευαστικές λεπτομέρειες (δομές σε σχήμα θόλου, τεχνοτροπίες ενεργειακής ροής, υπόγειες εγκαταστάσεις) που δεν δικαιολογούνται τεχνολογικά από τον 19ο αιώνα.
Επανεκκίνηση πληθυσμών: Αναφορές σε “εγκαταλειμμένες” περιοχές που αργότερα επαναποικίστηκαν, δείχνουν ότι κάτι συνέβη που έσπασε τη συνέχεια της ιστορίας.
Το ερώτημα παραμένει επίκαιρο και θεμελιώδες:
Αν η ιστορία ξαναγράφεται, ποιοι είναι οι νικητές;
Η φράση «Η ιστορία γράφεται από τους νικητές» δεν αναφέρεται μόνο στη στρατιωτική νίκη. Αναφέρεται στον έλεγχο της μνήμης, του πολιτισμού, της ταυτότητας. Και όταν κάποιος ελέγχει το παρελθόν, μπορεί να ελέγχει το παρόν και να διαμορφώνει το μέλλον.
Όταν οι πολιτισμοί ανατρέπονται, οι νέες εξουσίες συχνά εξαφανίζουν τα ίχνη των προηγούμενων:
— Η Ρώμη κατέστρεψε την Καρχηδόνα και σχεδόν έσβησε τη μνήμη της.
— Οι Ισπανοί εξαφάνισαν την πολιτισμική ταυτότητα των Ίνκας και Αζτέκων.
— Η αποικιοκρατία ξαναέγραψε τις ιστορίες ολόκληρων ηπείρων.
Ζούμε σε εποχή υπερπληροφόρησης, αλλά και πληροφοριακής χειραγώγησης. Και χωρίς πρόσβαση σε μια χρονομηχανή, έχουμε μόνο λίγα εργαλεία:
Ανάλυση πηγών: Συγκρίνουμε αφηγήσεις, αναζητούμε αντιφάσεις, μελετάμε ξεχασμένα ή περιθωριοποιημένα κείμενα.
Αρχιτεκτονικά και τεχνουργικά ίχνη: Τα μνημεία, οι τεχνοτροπίες, οι χάρτες και τα οικοδομικά σχέδια μαρτυρούν μια “ανεπίσημη” ιστορία που δεν εξηγείται εύκολα με βάση την κλασική αφήγηση.
Κριτική σκέψη: Το πιο σημαντικό εργαλείο. Πρέπει να αναρωτιόμαστε:
– Ποιος είχε συμφέρον να διαγράψει έναν πολιτισμό;
– Ποιοι ωφελήθηκαν από τη σύγχυση του χρόνου;
– Ποιος κέρδισε τη σιωπή γύρω από την Ταρταρία;
Η συζήτηση για την αλλοίωση της ιστορίας και του χρόνου δεν είναι απλώς εναλλακτική θεωρία. Είναι μια πρόσκληση για επανεξέταση του παρελθόντος και αμφισβήτηση των δεδομένων. Είτε πρόκειται για συνωμοσία, είτε για λάθη ή για επιλεκτική μνήμη, η ιδέα πως η Ιστορία που ξέρουμε ίσως είναι φτιαγμένη, ανοίγει την πόρτα σε μια διαφορετική κατανόηση του κόσμου.
Η Μεγάλη Ταρταρία, το “χαμένο 1000”, η “Μεγάλη Καταστροφή” του 1800 όλα αυτά μας καλούν να κοιτάξουμε ξανά την Ιστορία όχι ως μια αμετάβλητη αλήθεια, αλλά ως ένα παζλ γεμάτο σκόπιμες παραλείψεις και σβησμένες σελίδες. Και ίσως, μόνο μέσω της αμφισβήτησης και της ερευνητικής επιμονής, να μπορέσουμε να πλησιάσουμε μια πιο καθαρή εικόνα του τι πραγματικά συνέβη.
Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να αναζητήσει πληροφορίες για τις θεωρίες γύρω απο την συγκάληψη της ιστορίας και την αρίθμηση των ετών, και ίσως ανακαλύψει περισσότερα απο ότι αναφέρει η ανάρτηση εδω !
