SystemSpace/TSUKI Project: Η διαδικτυακή κοινότητα που υποσχόταν μια δεύτερη πραγματικότητα μετά τον θάνατο. Μπορεί να δημιουργηθεί μια θρησκεία στο διαδίκτυο;
SystemSpace/TSUKI Project: Η διαδικτυακή κοινότητα που υποσχόταν μια δεύτερη πραγματικότητα μετά τον θάνατο. Μπορεί να δημιουργηθεί μια θρησκεία στο διαδίκτυο;
Τον Ιανουάριο του 2017, μέσα στις αμέτρητες κοινότητες που είχαν αναπτυχθεί στις πιο απομακρυσμένες γωνιές του διαδικτύου, άρχισε να εμφανίζεται μια ασυνήθιστη ιστορία. Δεν επρόκειτο για μια συνηθισμένη θεωρία συνωμοσίας, για μια νέα διαδικτυακή αίρεση με παραδοσιακά θρησκευτικά χαρακτηριστικά ή για ένα ακόμη παιχνίδι επιστημονικής φαντασίας.
Η ιστορία περιέγραφε μια πραγματικότητα αποτελούμενη από πολλαπλά παράλληλα συστήματα, έναν κόσμο που υποτίθεται ότι λειτουργούσε με συγκεκριμένους τεχνολογικούς και ενεργειακούς κανόνες και μια επικείμενη καταστροφή που απειλούσε να εξαφανίσει ολόκληρο το σύστημα στο οποίο ζούσε η ανθρωπότητα.
Η λύση, σύμφωνα με τον άνθρωπο που παρουσίαζε αυτή την αφήγηση, ήταν να εγκαταλείψουν οι άνθρωποι εγκαίρως την πραγματικότητα στην οποία βρίσκονταν και να εξασφαλίσουν τη μεταφορά της ψυχής τους σε έναν διαφορετικό κόσμο μετά τον θάνατό τους. Το εγχείρημα ονομάστηκε SystemSpace και αποτέλεσε ένα από τα πιο παράξενα παραδείγματα διαδικτυακής θρησκευτικότητας της δεκαετίας του 2010.
Η αρχική εμφάνιση του φαινομένου συνδέεται με αναρτήσεις στο Reddit και στο 4chan. Στις 19 Ιανουαρίου 2017 εμφανίστηκε στο Reddit μια δημοσίευση με τον τίτλο “My daydream tells me to die before August 28”, στην οποία ο συντάκτης περιέγραφε έναν φανταστικό ή εναλλακτικό κόσμο που φαινόταν να αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία στη σκέψη του.
Λίγες ημέρες αργότερα, στις 26 Ιανουαρίου, μια ανώνυμη ανάρτηση στο 4chan παρουσίασε αναλυτικότερα την ιδέα του SystemSpace, περιγράφοντας ένα πολυσύμπαν αποτελούμενο από διαφορετικές πραγματικότητες, οι οποίες ονομάζονταν Systems. Ο συντάκτης χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Tsuki και υποστήριζε ότι διέθετε πληροφορίες για μια επικείμενη αλλαγή στην ίδια τη δομή της πραγματικότητας.
Σύμφωνα με το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ του Addison Nugent για το Motherboard, που δημοσιεύθηκε στο VICE τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ο Tsuki ισχυριζόταν ότι ήταν ένας δεκαεξάχρονος άνδρας που ζούσε στην Ολλανδία. Η ηλικία, η καταγωγή και η πραγματική ταυτότητά του, ωστόσο, δεν επιβεβαιώθηκαν ανεξάρτητα. Επομένως, είναι σημαντικό να αντιμετωπίζουμε αυτά τα στοιχεία ως πληροφορίες που προέρχονταν από τον ίδιο και όχι ως εξακριβωμένα βιογραφικά δεδομένα.
Στις 28 Ιανουαρίου 2017 καταχωρίστηκε το domain “systemspace.link” και άρχισε να αναπτύσσεται η ιστοσελίδα του TSUKI Project, η οποία θα λειτουργούσε ως κεντρικό σημείο ενημέρωσης, εγγραφής και επικοινωνίας των ενδιαφερομένων. Το σύνθημά της ήταν χαρακτηριστικό, “Unlink the world. Unlock the rest”. Η διατύπωση αυτή περιέγραφε συνοπτικά ολόκληρη τη φιλοσοφία του εγχειρήματος.
Ο επισκέπτης καλούνταν να αποσυνδεθεί από τον κόσμο που γνώριζε, όχι με τη φυσική έννοια της εγκατάλειψης της κοινωνίας, αλλά μέσω μιας υποτιθέμενης μεταθανάτιας μετάβασης σε ένα διαφορετικό σύστημα πραγματικότητας. Η ιστοσελίδα δεν παρουσίαζε την ιδέα ως απλή μυθοπλασία. Αντίθετα, χρησιμοποιούσε τη γλώσσα μιας τεχνολογικής επιχείρησης, με αναφορές σε εταιρείες, διαχειριστές, ενεργειακά αποθέματα, βάσεις δεδομένων, διαδικασίες πιστοποίησης και συστήματα ασφαλείας.
Η κεντρική θέση του SystemSpace ήταν ότι το σύμπαν μας δεν αποτελούσε τη μοναδική πραγματικότητα. Ο κόσμος στον οποίο ζούμε ονομαζόταν Life και παρουσιαζόταν ως ένα από τα πολλά ανεξάρτητα Systems που υπήρχαν μέσα σε μια ευρύτερη κατασκευή, το Systemspace. Κάθε System διέθετε τη δική του δομή, τους δικούς του κανόνες και τις δικές του μορφές ζωής.
Η συνολική πραγματικότητα περιγραφόταν περισσότερο σαν ένα τεράστιο υπολογιστικό περιβάλλον παρά σαν ένα παραδοσιακό μεταφυσικό σύμπαν. Οι διαφορετικοί κόσμοι δεν ήταν απλώς παράλληλα σύμπαντα με την έννοια που συναντάμε στη θεωρητική φυσική ή στη λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας. Ήταν αυτόνομα συστήματα, τα οποία μπορούσαν να δημιουργούνται, να τροποποιούνται, να επανεκκινούνται ή ακόμη και να διαγράφονται.
Σύμφωνα με τη μυθολογία του εγχειρήματος, η λειτουργία όλων αυτών των συστημάτων βασιζόταν σε μια μορφή ενέργειας που ονομαζόταν “Aurora”. Η Aurora δεν παρουσιαζόταν απλώς ως ένα καύσιμο, αλλά ως η θεμελιώδης ενεργειακή ουσία που επέτρεπε την ύπαρξη της ύλης, της ζωής και των διαφορετικών μορφών ενέργειας μέσα σε κάθε System.
Το Systemspace χρησιμοποιούσε την Aurora για να δημιουργεί και να συντηρεί τις επιμέρους πραγματικότητες, ενώ η κατανάλωσή της έπρεπε να ελέγχεται προκειμένου να διατηρείται η ισορροπία ολόκληρης της κατασκευής. Η συγκεκριμένη ιδέα αποτελούσε ένα από τα βασικά στοιχεία της εσωτερικής κοσμολογίας του SystemSpace και επανεμφανιζόταν σε πολλές από τις απαντήσεις του Tsuki προς τους χρήστες.
Η περιγραφή της Aurora συνοδευόταν από τεχνικούς όρους, αριθμητικές μονάδες και λεπτομέρειες που έδιναν στην αφήγηση την εντύπωση ενός σύνθετου επιστημονικού μοντέλου. Στο Compendium, το μεγάλο ψηφιακό αρχείο που συγκέντρωνε τις πληροφορίες του εγχειρήματος, η Aurora περιγραφόταν ως μια μορφή πρωταρχικής ενέργειας, αντίστοιχη με την υπολογιστική ισχύ ενός συστήματος.
Κάθε πραγματικότητα αντλούσε από αυτήν τους πόρους που χρειαζόταν για να δημιουργήσει τα δικά της φυσικά και πνευματικά φαινόμενα. Η ενέργεια αυτή υποτίθεται ότι είχε ακόμη και κάποια μορφή βούλησης, γεγονός που σήμαινε ότι τα συστήματα δεν λειτουργούσαν αποκλειστικά με τυχαίο τρόπο.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της ιστορίας ήταν ότι ο Tsuki δεν περιορίστηκε στην παρουσίαση μιας γενικής θεωρίας περί παράλληλων κόσμων. Ανέπτυξε μια ολόκληρη μυθολογία με εσωτερική συνοχή, στην οποία υπήρχαν οργανισμοί, εταιρείες, γλώσσες, διαφορετικά είδη όντων, τεχνολογίες, οικονομικά συστήματα και μια συγκεκριμένη ιεραρχία εξουσίας. Το SystemSpace άρχισε έτσι να αποκτά χαρακτηριστικά ενός ολοκληρωμένου φανταστικού σύμπαντος, το οποίο όμως παρουσιαζόταν στους ενδιαφερομένους ως πραγματικό.
Αυτή η ιδιαιτερότητα είναι καθοριστική για την κατανόηση της υπόθεσης. Η ιστορία δεν βασιζόταν μόνο στην υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής μετά τον θάνατο. Δημιουργούσε έναν ολόκληρο εναλλακτικό κόσμο, με συγκεκριμένη ορολογία και λεπτομέρειες που μπορούσαν να εξερευνηθούν, να συζητηθούν και να εμπλουτιστούν από τα ίδια τα μέλη της κοινότητας. Η μυθολογία του SystemSpace δεν παρέμενε στατική. Μεγάλωνε μέσα από τις ερωτήσεις των χρηστών και τις απαντήσεις του δημιουργού, αποκτώντας σταδιακά τη μορφή μιας συλλογικής αφήγησης.
Σύμφωνα με την κοσμολογία του SystemSpace, η πραγματικότητα που γνωρίζουμε, το Life, αντιμετώπιζε ένα σοβαρό πρόβλημα. Η συγκεκριμένη εκδοχή του κόσμου είχε υποστεί επανειλημμένες επανεκκινήσεις, καθώς ο τρόπος λειτουργίας της ήταν προβληματικός και η κατανάλωση της Aurora είχε ξεπεράσει τα επιθυμητά όρια.
Ο δημιουργός του συστήματος υποστήριζε ότι η αρχιτεκτονική του Life ήταν ελαττωματική και ότι, παρά τις προηγούμενες προσπάθειες διόρθωσης, η κατάσταση δεν μπορούσε πλέον να αποκατασταθεί. Η λύση που περιγραφόταν ήταν η αποσύνδεση του Life από το ευρύτερο Systemspace, μια διαδικασία που ονομαζόταν unlinking.
Η προοπτική αυτή αποτελούσε τον πυρήνα του TSUKI Project. Η ανθρωπότητα, σύμφωνα με την αφήγηση, κινδύνευε να χάσει τη δυνατότητα συνέχισης της ύπαρξής της μέσα στο συγκεκριμένο σύστημα. Ωστόσο, υπήρχε ένας τρόπος να διατηρηθεί η ψυχή και η προσωπική ταυτότητα των ανθρώπων. Όσοι εγγράφονταν εγκαίρως στο πρόγραμμα θα μπορούσαν να μεταφερθούν μετά τον θάνατό τους σε μια διαφορετική πραγματικότητα, γνωστή ως LFE. Οι υπόλοιποι θα ακολουθούσαν μια διαφορετική πορεία, χωρίς εγγύηση διατήρησης της προηγούμενης ταυτότητάς τους.
Το LFE αποτελούσε ίσως το πιο ελκυστικό και αναλυτικά ανεπτυγμένο τμήμα ολόκληρης της μυθολογίας. Παρουσιαζόταν ως ένας τεράστιος κόσμος με αμέτρητες μορφές ζωής, διαφορετικούς πολιτισμούς και προηγμένες τεχνολογίες. Σε αντίθεση με την πραγματικότητα του Life, όπου οι άνθρωποι θεωρούνταν περιορισμένοι από τη φυσική τους υπόσταση και τις κοινωνικές συνθήκες, το LFE υποσχόταν μια πολύ μεγαλύτερη ελευθερία. Οι μελλοντικοί κάτοικοί του θα μπορούσαν να ζήσουν σε διαφορετικά περιβάλλοντα, να γνωρίσουν νέες μορφές ύπαρξης και να συμμετέχουν σε μια κοινωνία όπου κάθε ον θα είχε τη δική του σημασία.
Η αισθητική περιγραφή του LFE είχε έντονες επιρροές από την επιστημονική φαντασία και ιδιαίτερα από το cyberpunk. Στο δημοσιογραφικό ρεπορτάζ του VICE, ορισμένα μέλη της κοινότητας περιέγραφαν τον κόσμο που φαντάζονταν ως μια φουτουριστική εκδοχή του Τόκιο, θυμίζοντας το περιβάλλον του “Ghost in the Shell”.
Άλλοι μιλούσαν για τεράστιες πόλεις, εντυπωσιακά τοπία και μια πραγματικότητα με απεριόριστες δυνατότητες εξερεύνησης. Η αναφορά στο “Neuromancer” του William Gibson ήταν επίσης ιδιαίτερα εύστοχη, καθώς το LFE θύμιζε έναν κόσμο όπου η συνείδηση μπορούσε να απελευθερωθεί από τους περιορισμούς του συνηθισμένου ανθρώπινου σώματος.
Ωστόσο, το LFE δεν παρουσιαζόταν απλώς ως ένας εικονικός παράδεισος. Η περιγραφή του περιλάμβανε λεπτομέρειες για την κοινωνική και οικονομική του οργάνωση. Υπήρχαν διαφορετικά είδη πολιτευμάτων, συστήματα δικαιοσύνης, επαγγέλματα, εκπαιδευτικές δομές, επιστημονικοί κλάδοι και ακόμη και δικά του νομίσματα.
Το Compendium περιείχε πληροφορίες για την ιατρική, την τεχνολογία, την οικονομία, τις διαπροσωπικές σχέσεις και τις μορφές διακυβέρνησης. Η έκταση αυτής της περιγραφής δημιουργούσε την εντύπωση ενός κόσμου που είχε σχεδιαστεί με μεγάλη προσοχή, σαν να επρόκειτο για ένα τεράστιο διαδικτυακό παιχνίδι ρόλων με εξαιρετικά ανεπτυγμένο υπόβαθρο.
Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο ήταν η γλώσσα που υποτίθεται ότι χρησιμοποιούνταν στο LFE. Ονομαζόταν Synapsian και παρουσιαζόταν ως η επίσημη γλώσσα του συγκεκριμένου συστήματος και της οργάνωσης SYNAPSE. Στο διαθέσιμο υλικό υπήρχαν λεξιλόγιο, κανόνες γραφής και στοιχεία μιας ιδιαίτερης γραφιστικής αναπαράστασης. Η δημιουργία μιας τεχνητής γλώσσας δεν αποτελούσε απλώς διακοσμητικό στοιχείο. Ενίσχυε την αίσθηση ότι το LFE ήταν ένας ολοκληρωμένος πολιτισμός, με δική του ιστορία και ταυτότητα.
Ακόμη πιο παράξενη ήταν η περιγραφή των κατοίκων του. Το LFE υποτίθεται ότι φιλοξενούσε τεράστιο αριθμό ψυχών, όχι αποκλειστικά ανθρώπινων, αλλά και όντων με διαφορετική βιολογική και πνευματική υπόσταση. Στις αναφορές περιλαμβάνονταν ακόμη και μορφές που θύμιζαν αγγέλους, δαίμονες ή άλλες υπερφυσικές υπάρξεις. Η ανθρωπότητα, επομένως, δεν θα μεταφερόταν απλώς σε μια διαφορετική εκδοχή της Γης, αλλά σε έναν εντελώς νέο κόσμο, όπου η ίδια η έννοια της ζωής θα μπορούσε να έχει διαφορετική σημασία.
Το ζήτημα της προσωπικής ταυτότητας ήταν εξίσου σημαντικό. Οι άνθρωποι που εγγράφονταν θα διατηρούσαν τις αναμνήσεις τους και την ψυχή τους, αλλά θα έχαναν το φυσικό τους σώμα. Η νέα ζωή τους θα ξεκινούσε σε ένα διαφορετικό σώμα, το οποίο δεν ήταν απαραίτητο να έχει ακριβώς την ίδια μορφή με εκείνο που διέθεταν στο Life. Σύμφωνα με τις απαντήσεις του Tsuki, οι νέοι κάτοικοι θα μπορούσαν να ανακτήσουν τις προηγούμενες αναμνήσεις τους σε μια συγκεκριμένη ηλικία, ενώ η μετάβαση θα γινόταν μέσω ενός μηχανισμού που υποτίθεται ότι διατηρούσε τα βασικά στοιχεία της προσωπικότητάς τους.
Η διαδικασία αυτή περιγραφόταν με τεχνικούς όρους. Κάθε εγγεγραμμένος αποκτούσε έναν αριθμό ταυτοποίησης, γνωστό ως EID, ο οποίος συνδεόταν με την υποτιθέμενη ψυχή του. Το EID παρουσιαζόταν ως ένα είδος ψηφιακού αναγνωριστικού που θα επέτρεπε την αναγνώριση και τη μεταφορά της προσωπικής του ταυτότητας.
Στο πλαίσιο της εγγραφής, ο χρήστης έπρεπε να δημιουργήσει ένα χειρόγραφο σχέδιο και να συμπεριλάβει σε αυτό έναν συγκεκριμένο αλφαριθμητικό κωδικό. Στη συνέχεια, φωτογράφιζε το χαρτί και το ανέβαζε στην ιστοσελίδα. Σύμφωνα με τις εξηγήσεις του δημιουργού, οι γραμμές και οι κινήσεις του σχεδίου θα βοηθούσαν στην αναγνώριση της ψυχής, ενώ το σύστημα θα συνέδεε το αποτέλεσμα με το προσωπικό EID.
Η συγκεκριμένη διαδικασία είναι αποκαλυπτική για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε η αφήγηση. Μια παραδοσιακή θρησκευτική υπόσχεση περί σωτηρίας ή μεταθανάτιας ζωής μετατρεπόταν σε μια διαδικασία που θύμιζε εγγραφή σε ηλεκτρονική υπηρεσία. Ο χρήστης δεν καλούνταν απλώς να πιστέψει. Έπρεπε να ακολουθήσει συγκεκριμένα βήματα, να συμπληρώσει στοιχεία, να δημιουργήσει ένα αναγνωριστικό και να λάβει επιβεβαίωση ότι η συμμετοχή του είχε καταχωριστεί. Η πνευματική σωτηρία παρουσιαζόταν σαν μια τεχνολογική διαδικασία με προϋποθέσεις, ελέγχους και μηχανισμούς ασφαλείας.
Η αντίφαση ήταν εμφανής. Από τη μία πλευρά, το SystemSpace υποσχόταν ότι μπορούσε να διαχειριστεί την πιο προσωπική και μυστηριώδη διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης, την ψυχή. Από την άλλη, η διαδικασία αυτή περιγραφόταν με όρους που θύμιζαν λογισμικό, ψηφιακή ταυτοποίηση και διαχείριση δεδομένων. Η μεταθανάτια ζωή δεν παρουσιαζόταν ως ένα ανεξήγητο μεταφυσικό γεγονός, αλλά ως μια μεταφορά ανάμεσα σε δύο υπολογιστικά συστήματα.
Η προθεσμία της 1ης Ιουλίου 2017 αποτελούσε το κρίσιμο σημείο ολόκληρου του εγχειρήματος. Οι ενδιαφερόμενοι έπρεπε να ολοκληρώσουν την εγγραφή τους πριν από αυτή την ημερομηνία. Μετά το υποτιθέμενο unlinking, οι εγγεγραμμένοι θα παρέμεναν στη συνηθισμένη ζωή τους μέχρι τον φυσικό θάνατό τους και τότε θα μεταφέρονταν στο LFE. Η υπόσχεση δεν αφορούσε, επομένως, μια άμεση μετάβαση ή μια εγκατάλειψη της καθημερινότητας. Αφορούσε τη διασφάλιση μιας διαφορετικής μεταθανάτιας συνέχειας.
Η ιστοσελίδα είχε μάλιστα συγκεκριμένο σύστημα καταγραφής των εγγραφών, ενώ οι ανακοινώσεις της παρουσίαζαν συνεχώς νέους αριθμούς συμμετεχόντων. Το αρχικό όριο αυξανόταν καθώς το ενδιαφέρον μεγάλωνε, ενώ η ίδια η ημερομηνία του υποτιθέμενου τέλους συνδεόταν με τον αριθμό των ανθρώπων που θα εγγράφονταν.
Σε ένα αρχειακό αντίγραφο της ιστοσελίδας εμφανίζονται 4.969 εγγραφές και ένα ποσοστό 82,97% θετικών απαντήσεων μεταξύ 1.286 συμμετεχόντων σε σχετική δημοσκόπηση. Αυτοί οι αριθμοί προέρχονται από το ίδιο το εγχείρημα και δεν αποτελούν ανεξάρτητα επαληθευμένη καταγραφή πραγματικών πιστών. Ωστόσο, δείχνουν την έκταση που ισχυριζόταν ότι είχε αποκτήσει η κοινότητα εκείνη την περίοδο.
Όσοι συμμετείχαν στο TSUKI Project ονομάζονταν “migrants”, δηλαδή μετανάστες. Ο όρος δεν ήταν τυχαίος. Περιέγραφε ανθρώπους που θεωρούσαν ότι θα εγκατέλειπαν μια πραγματικότητα για να συνεχίσουν την ύπαρξή τους σε μια διαφορετική. Η κοινότητα δεν είχε φυσικό χώρο συγκέντρωσης, κεντρικά γραφεία ή παραδοσιακούς χώρους λατρείας. Η επικοινωνία πραγματοποιούνταν μέσα από ιστοσελίδες, διαδικτυακά φόρουμ και εφαρμογές συνομιλίας. Το Διαδίκτυο δεν αποτελούσε απλώς ένα μέσο διάδοσης της ιδέας. Ήταν ο ίδιος ο χώρος μέσα στον οποίο η κοινότητα δημιουργούνταν και διατηρούνταν.
Η συμμετοχή στο SystemSpace είχε μια ιδιαίτερη δυναμική. Οι χρήστες μπορούσαν να θέτουν ερωτήσεις για την κοσμολογία του, να ζητούν διευκρινίσεις για το LFE, να συζητούν τις λεπτομέρειες της μεταθανάτιας μετάβασης και να ανταλλάσσουν απόψεις σχετικά με τη νέα πραγματικότητα που υποτίθεται ότι τους περίμενε. Ο Tsuki λειτουργούσε ως ο κεντρικός εκπρόσωπος και ερμηνευτής του συστήματος, ενώ άλλα μέλη αναλάμβαναν τη συγκέντρωση και την οργάνωση του υλικού.
Ένα από τα σημαντικότερα τεκμήρια αυτής της διαδικασίας είναι το “Compendium”, ένα εκτενές ψηφιακό αρχείο που φιλοξενήθηκε στο GitHub. Το έγγραφο συγκέντρωνε ερωτήσεις και απαντήσεις από τις συζητήσεις της κοινότητας, μαζί με πληροφορίες για τις διαφορετικές πτυχές του SystemSpace. Η έκτασή του είναι αξιοσημείωτη. Περιλαμβάνει κεφάλαια για το Life, το LFE, την Aurora, τις ψυχές, τις αναμνήσεις, την τεχνολογία, την οικονομία, τη γλώσσα και τις υποτιθέμενες εταιρείες που διαχειρίζονταν το σύμπαν.
Το Compendium δεν ήταν ένα απλό αρχείο ανακοινώσεων. Αποτελούσε ένα είδος εσωτερικής εγκυκλοπαίδειας, η οποία επέτρεπε στα μέλη να ανατρέχουν σε προηγούμενες εξηγήσεις και να διατηρούν μια κοινή εικόνα της μυθολογίας. Η ύπαρξή του είναι ιδιαίτερα σημαντική, επειδή μας επιτρέπει σήμερα να εξετάσουμε το SystemSpace μέσα από το ίδιο το υλικό που δημιούργησε η κοινότητα, αντί να βασιστούμε αποκλειστικά σε μεταγενέστερες περιγραφές ή εντυπωσιαστικούς δημοσιογραφικούς τίτλους.
Στο εσωτερικό της αφήγησης εμφανίζονταν επίσης οι ονομασίες “RISEN”, “SYNAPSE” και “eNdymioN”. Αυτές παρουσιάζονταν ως οργανισμοί που είχαν διαφορετικές αρμοδιότητες στη διαχείριση των Systems. Η RISEN συνδεόταν με την ευρύτερη λειτουργία του Systemspace, η SYNAPSE με την ανάπτυξη του LFE και η eNdymioN με τη δημιουργία συστημάτων και τεχνολογικών υποδομών. Το TSUKI παρουσιαζόταν ως συνεργασία αυτών των οργανισμών, με τον Tsuki να αποτελεί τον μοναδικό ανθρώπινο εκπρόσωπό της στο Life.
Η δομή αυτή δημιουργούσε μια ιδιαίτερη αίσθηση θεσμικής οργάνωσης. Αντί να υπάρχει ένας απλός πνευματικός δάσκαλος που διατύπωνε προσωπικές πεποιθήσεις, εμφανιζόταν ένα ολόκληρο δίκτυο υποτιθέμενων οργανισμών, με διαφορετικές λειτουργίες, ιεραρχίες και διαδικασίες. Ο χρήστης δεν καλούνταν απλώς να εμπιστευτεί έναν άνθρωπο. Καλούνταν να αποδεχτεί την ύπαρξη ενός πολύ μεγαλύτερου συστήματος, στο οποίο ο ίδιος ο δημιουργός παρουσιαζόταν ως ένας ενδιάμεσος εκπρόσωπος.
Η προσωπικότητα του Tsuki αποτελούσε, ωστόσο, ένα από τα πιο αινιγματικά στοιχεία. Στις συζητήσεις εμφανιζόταν ως κάποιος που γνώριζε λεπτομέρειες για άλλες πραγματικότητες, επικοινωνούσε με οντότητες και μπορούσε να αντιληφθεί διαδικασίες που οι υπόλοιποι άνθρωποι αδυνατούσαν να κατανοήσουν.
Παράλληλα, απέφευγε να αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα και δεν επιθυμούσε να δώσει συνεντεύξεις σε δημοσιογραφικά μέσα. Σε ερωτήσεις σχετικά με την προέλευσή του, η απάντηση που καταγράφεται στο Compendium είναι εξίσου παράξενη. υποστήριζε ότι ήταν μια οντότητα που είχε δημιουργηθεί από κάποιον προηγούμενο εκπρόσωπο, σχεδόν όπως μια “tulpa”, δηλαδή μια μορφή που συνδέεται με τη δημιουργία νοητικών οντοτήτων μέσω της φαντασίας και της συγκέντρωσης.
Αυτή η περιγραφή περιέπλεκε ακόμη περισσότερο το ζήτημα της ταυτότητάς του. Ο Tsuki δεν παρουσιαζόταν απλώς ως ένας άνθρωπος που είχε ανακαλύψει μια διαφορετική πραγματικότητα, αλλά ως ένα ον που είχε δημιουργηθεί για να αναλάβει συγκεκριμένη αποστολή. Σε άλλες απαντήσεις του ισχυριζόταν ότι είχε αρχίσει να ανακαλύπτει αυτές τις πληροφορίες από την ηλικία των δώδεκα ετών και ότι διέθετε μια ιδιαίτερη σύνδεση με το LFE.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η κοινότητα δεν αποτελούνταν αποκλειστικά από ανθρώπους που παρακολουθούσαν παθητικά τις αναρτήσεις. Ορισμένοι συμμετέχοντες αναλάμβαναν ενεργό ρόλο στη συγκέντρωση πληροφοριών, στην ανάπτυξη της ιστοσελίδας και στη δημιουργία συμπληρωματικού υλικού. Το αποτέλεσμα ήταν μια μορφή συλλογικής οικοδόμησης ενός φανταστικού ή, για ορισμένους συμμετέχοντες, πραγματικού κόσμου. Η ίδια η κοινότητα συνέβαλλε στη διατήρηση της μυθολογίας, δημιουργώντας μια συνεχή ροή ερωτήσεων, απαντήσεων και νέων στοιχείων.
Αυτό είναι ίσως το σημείο όπου το SystemSpace αποκτά τη μεγαλύτερη κοινωνιολογική του σημασία. Οι παραδοσιακές θρησκευτικές οργανώσεις συνήθως βασίζονται σε κοινές τελετουργίες, φυσικούς χώρους, ιερά κείμενα και σχέσεις μεταξύ των μελών τους. Το SystemSpace δεν διέθετε τα περισσότερα από αυτά με την κλασική τους μορφή. Είχε όμως μια κοινή αφήγηση, έναν κεντρικό εκπρόσωπο, μια εσωτερική κοσμολογία, ένα σύνολο κανόνων και μια υπόσχεση για το μέλλον. Η κοινότητα αποκτούσε συνοχή όχι μέσω της γεωγραφικής εγγύτητας, αλλά μέσω της κοινής συμμετοχής σε μια ψηφιακή πραγματικότητα.
Η υπόθεση συνδέεται επίσης με ένα ευρύτερο πολιτισμικό φαινόμενο, την αυξανόμενη δυσκολία διάκρισης ανάμεσα στην ψυχαγωγία, την ψηφιακή ταυτότητα και την προσωπική πίστη. Στο Διαδίκτυο, ένας φανταστικός κόσμος μπορεί να αποκτήσει εκατοντάδες ή χιλιάδες συμμετέχοντες, οι οποίοι συμβάλλουν στην εξέλιξή του, δημιουργούν περιεχόμενο και αναπτύσσουν συναισθηματικούς δεσμούς με αυτόν. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα όρια ανάμεσα στον ρόλο που υποδύεται κάποιος και στην πραγματική του αντίληψη για τον κόσμο μπορεί να γίνουν δυσδιάκριτα.
Το SystemSpace είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός πολύπλοκου εναλλακτικού σύμπαντος, αλλά το κρίσιμο στοιχείο ήταν ότι ορισμένοι συμμετέχοντες δήλωναν πως δεν το αντιμετώπιζαν ως παιχνίδι ρόλων. Στο ρεπορτάζ του VICE, ο δημοσιογράφος αναφέρει ότι μέλη με τα οποία επικοινώνησε επέμεναν πως το SystemSpace αποτελούσε πραγματικό σύστημα πίστης. Για αυτούς, η υπόσχεση του LFE δεν ήταν απλώς μια ευχάριστη φαντασίωση. Ήταν μια πιθανή συνέχεια της προσωπικής τους ύπαρξης.
Δεν μπορούμε, βέβαια, να γνωρίζουμε πόσοι από τους ανθρώπους που εγγράφηκαν πίστευαν πραγματικά σε ολόκληρη την κοσμολογία και πόσοι συμμετείχαν από περιέργεια, για λόγους ψυχαγωγίας ή ως μέρος ενός διαδικτυακού πειράματος. Ούτε οι αριθμοί των εγγραφών μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως απόδειξη ότι χιλιάδες άνθρωποι είχαν αποδεχτεί τη μυθολογία ως πραγματικότητα. Το ίδιο το φαινόμενο, όμως, αποδεικνύει ότι η ψηφιακή κοινότητα είχε καταφέρει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον στο οποίο η πίστη, η φαντασία και η συλλογική συμμετοχή συνυπήρχαν.
Η σύγκριση με την παραδοσιακή θρησκευτικότητα γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα αν εξετάσουμε την υπόσχεση που προσέφερε το LFE. Η ιδέα μιας μεταθανάτιας ζωής δεν είναι καινούργια. Η προσδοκία ότι η ανθρώπινη συνείδηση θα συνεχίσει να υπάρχει μετά τον θάνατο αποτελεί βασικό στοιχείο πολλών θρησκευτικών και φιλοσοφικών συστημάτων.
Το SystemSpace, όμως, επαναπροσδιόριζε αυτή την προσδοκία μέσα από τη γλώσσα της τεχνολογίας. Ο παράδεισος δεν παρουσιαζόταν ως ένας ουράνιος τόπος, αλλά ως ένα διαφορετικό σύστημα, με υποδομές, τεχνητές γλώσσες, προηγμένες μορφές ζωής και δυνατότητες που θύμιζαν ένα ατελείωτο ψηφιακό περιβάλλον.
Σε αυτό το πλαίσιο, το LFE θα μπορούσε να θεωρηθεί μια μεταθανάτια ουτοπία προσαρμοσμένη στις ανησυχίες της ψηφιακής εποχής. Η υπόσχεση ότι όλοι θα είχαν σημασία, ότι κανείς δεν θα ήταν κοινωνικά αόρατος και ότι η ζωή θα μπορούσε να συνεχιστεί σε έναν κόσμο με απεριόριστες δυνατότητες είχε ιδιαίτερη απήχηση σε ανθρώπους που αισθάνονταν απομονωμένοι ή αποξενωμένοι από την καθημερινότητα. Η διαδικτυακή κοινότητα προσέφερε ταυτόχρονα κάτι που δεν ήταν αποκλειστικά μεταφυσικό: μια αίσθηση συμμετοχής και αποδοχής στο παρόν.
Η αρχική προθεσμία της 1ης Ιουλίου 2017 είχε ιδιαίτερη σημασία για την εξέλιξη του TSUKI Project. Η ημερομηνία αυτή παρουσιαζόταν ως το σημείο κατά το οποίο θα πραγματοποιούνταν το unlinking του Life και θα ξεκινούσε η νέα εποχή του Systemspace. Οι εγγεγραμμένοι θα είχαν εξασφαλίσει τη μεταφορά τους στο LFE μετά τον θάνατό τους, ενώ όσοι δεν είχαν ολοκληρώσει τη διαδικασία θα αντιμετώπιζαν, σύμφωνα με τη μυθολογία, διαφορετική μεταθανάτια εξέλιξη.
Καθώς πλησίαζε η ημερομηνία, το ενδιαφέρον γύρω από το εγχείρημα μεγάλωνε. Η ιστοσελίδα δημοσίευε ενημερώσεις για τον αριθμό των εγγραφών, τις διαθέσιμες θέσεις και την υποτιθέμενη ενεργειακή κατάσταση του συστήματος. Οι ανακοινώσεις είχαν συχνά τη μορφή τεχνικών ενημερώσεων μιας επιχείρησης που αντιμετώπιζε ένα σύνθετο λειτουργικό πρόβλημα. Παράλληλα, οι χρήστες μπορούσαν να παρακολουθούν την εξέλιξη της διαδικασίας μέσα από ειδικές σελίδες κατάστασης και αντίστροφες μετρήσεις.
Η ίδια η προθεσμία, ωστόσο, δημιουργούσε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο ηθικό ζήτημα. Εφόσον η μεταφορά υποτίθεται ότι θα γινόταν μόνο μετά τον θάνατο, ορισμένοι άνθρωποι θα μπορούσαν να θεωρήσουν ότι η επίσπευση του θανάτου τους θα τους επέτρεπε να φτάσουν νωρίτερα στον υποσχόμενο κόσμο. Η σύνδεση αυτή δεν ήταν απλώς μια ερμηνεία εξωτερικών παρατηρητών. Σε συζητήσεις του 2017 εμφανίστηκαν ερωτήσεις σχετικά με την αυτοκτονία και τη δυνατότητα μεταφοράς στο LFE μέσω ενός πρόωρου θανάτου.
Η στάση του ίδιου του εγχειρήματος απέναντι στο ζήτημα δεν ήταν απολύτως απλή. Στο FAQ της ιστοσελίδας υπήρχε ειδική ερώτηση για την αυτοκτονία. Η απάντηση υποστήριζε ότι η διαδικασία δεν απαιτούσε αυτοκτονία και ότι οι συμμετέχοντες θα έπρεπε να συνεχίσουν να ζουν, δημιουργώντας όσο το δυνατόν περισσότερες καλές αναμνήσεις.
Περιλάμβανε μάλιστα σύσταση προς όσους σκέφτονταν να τερματίσουν τη ζωή τους να απευθυνθούν σε τοπικές γραμμές υποστήριξης. Ωστόσο, η καταληκτική διατύπωση ότι κάποιος που αισθανόταν πως δεν είχε τίποτα άλλο για το οποίο να ζήσει θα μπορούσε να ζήσει για χάρη του LFE άφηνε μια προβληματική αντίφαση. Η προσπάθεια αποθάρρυνσης της αυτοκτονίας συνυπήρχε με την παρουσίαση μιας μεταθανάτιας ανταμοιβής ως πραγματικής υπόσχεσης.
Σε ορισμένες συζητήσεις, ο Tsuki φέρεται να διαβεβαίωνε ότι η μεταφορά θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί ακόμη και αν κάποιος πέθαινε από αυτοκτονία, ενώ άλλες απαντήσεις του προέτρεπαν τους χρήστες να μην προχωρήσουν σε κάτι τέτοιο. Η συγκεκριμένη ασυνέπεια είναι σημαντική, επειδή δείχνει πόσο δύσκολο ήταν να διατηρηθούν σαφή όρια ανάμεσα στη μυθολογία του συστήματος και στις πραγματικές συνέπειες που θα μπορούσε να έχει η αποδοχή της από ευάλωτους ανθρώπους.
Το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ του VICE τον Νοέμβριο του 2017 εξέτασε ειδικά αυτή τη διάσταση. Ο Addison Nugent επικοινώνησε με μέλη της κοινότητας και κατέγραψε φήμες σύμφωνα με τις οποίες ορισμένοι migrants είχαν αυτοκτονήσει προκειμένου να μεταφερθούν στο LFE. Ένα μέλος με το ψευδώνυμο Migrant 4858 αναφέρθηκε σε τέτοιες φήμες, αλλά παραδέχτηκε ότι δεν υπήρχε τρόπος να επιβεβαιωθούν, καθώς η κοινότητα λειτουργούσε αποκλειστικά διαδικτυακά. Το Motherboard κατέληξε ρητά ότι δεν μπόρεσε να διασταυρώσει τους συγκεκριμένους ισχυρισμούς και ότι δεν είχε λόγο να θεωρήσει πως ήταν αληθινοί.
Αυτή η διευκρίνιση είναι απαραίτητη. Δεν διαθέτουμε επαρκή ανεξάρτητη τεκμηρίωση για να υποστηρίξουμε ότι συγκεκριμένοι ανήλικοι ή ενήλικοι χρήστες αυτοκτόνησαν εξαιτίας του SystemSpace. Η επανάληψη τέτοιων ισχυρισμών ως βεβαιωμένων γεγονότων θα ήταν δημοσιογραφικά λανθασμένη και θα μπορούσε να αδικήσει ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε. Το γεγονός ότι μια κοινότητα συνδέθηκε με φήμες για αυτοκτονίες είναι ήδη σημαντικό, αλλά δεν πρέπει να συγχέεται με την απόδειξη ότι αυτές οι φήμες ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα.
Η υπόθεση προκάλεσε επίσης αντιδράσεις σε διαδικτυακές κοινότητες και μέσα ενημέρωσης. Ορισμένοι την περιέγραφαν ως ένα είδος anime-themed διαδικτυακής αίρεσης, άλλοι ως ένα περίπλοκο παιχνίδι εναλλακτικής πραγματικότητας και άλλοι ως μια φάρσα που είχε ξεφύγει από τον αρχικό της σκοπό. Η ανωνυμία του δημιουργού δυσκόλευε ακόμη περισσότερο την αξιολόγηση. Δεν υπήρχαν επαρκείς πληροφορίες για το ποιος βρισκόταν πίσω από την ιστοσελίδα, ποια ήταν τα πραγματικά του κίνητρα ή αν πίστευε ο ίδιος όσα υποστήριζε.
Ο Rick Alan Ross, διευθυντής του Cult Education Institute, σχολίασε στο ίδιο δημοσιογραφικό ρεπορτάζ ότι το SystemSpace αποτελούσε παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο το Διαδίκτυο μπορούσε να επιτρέψει σε κάποιον να δημιουργήσει μια παρουσία με μεγάλη επιρροή χωρίς να αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα. Η παρατήρηση αυτή αγγίζει ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της υπόθεσης. Στον ψηφιακό κόσμο, η αξιοπιστία μιας αφήγησης μπορεί να ενισχυθεί από την ποσότητα του διαθέσιμου υλικού, τη συνέπεια της παρουσίασής της και τον αριθμό των ανθρώπων που συμμετέχουν σε αυτήν, ακόμη και όταν απουσιάζουν ανεξάρτητες αποδείξεις για τους βασικούς ισχυρισμούς της.
Η 1η Ιουλίου 2017 πέρασε, αλλά το SystemSpace δεν εξαφανίστηκε όπως θα μπορούσε να περιμένει κάποιος από την αρχική αφήγηση. Το εγχείρημα συνέχισε να εξελίσσεται, η ιστοσελίδα επανεμφανίστηκε το 2018 και η κοινότητα προχώρησε σε νέες διαδικτυακές δραστηριότητες. Στο μεταγενέστερο αρχειακό υλικό του Compendium καταγράφεται ότι η ιστοσελίδα επαναλειτούργησε στις 24 Φεβρουαρίου 2018 και ότι τον Μάιο ξεκίνησε μια νέα προσπάθεια με την ονομασία “Project Miracle Ribbon”. Σκοπός της ήταν, σύμφωνα με τις περιγραφές της κοινότητας, να παρατείνει τη λειτουργία του προγράμματος και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που σχετίζονταν με την υποτιθέμενη εξάντληση της Aurora.
Το ίδιο αρχειακό υλικό αναφέρει ότι στις 11 Νοεμβρίου 2018 το Project πέτυχε το unlinking του Life, ενώ τα μέλη ενημερώθηκαν ότι η διαδικασία είχε ολοκληρωθεί. Πρόκειται, βέβαια, για αναφορά μέσα στην ίδια την αφήγηση της κοινότητας και όχι για πραγματική απόδειξη ότι συνέβη οποιαδήποτε μεταφυσική μεταφορά ή αλλαγή στην ανθρώπινη πραγματικότητα.
Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι η σημερινή διαδικτυακή παρουσία του TSUKI Project εξακολουθεί να περιλαμβάνει ενημερώσεις, εγγραφές, νέες δραστηριότητες και αναφορές στο Systemspace. Η τρέχουσα ιστοσελίδα δηλώνει ότι το Life παραμένει συνδεδεμένο, γεγονός που δείχνει ότι η εσωτερική ιστορία του εγχειρήματος έχει συνεχίσει να μεταβάλλεται και να αναπτύσσεται. Επομένως, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για μια απλή και οριστική εξαφάνιση του φαινομένου μετά το 2017.
Η εξέλιξη αυτή είναι σημαντική για έναν ακόμη λόγο. Το SystemSpace δεν φαίνεται να περιορίστηκε σε μια σύντομη διαδικτυακή φάρσα με ημερομηνία λήξης. Ακόμη και αν η αρχική του μορφή είχε χαρακτηριστικά εναλλακτικού παιχνιδιού ή διαδικτυακής μυθοπλασίας, η κοινότητα συνέχισε να παράγει υλικό, να αναθεωρεί την κοσμολογία της και να διατηρεί την επικοινωνία ανάμεσα στα μέλη της. Η ιστορία απέκτησε έτσι μια συνέχεια που ξεπερνούσε κατά πολύ την αρχική προθεσμία.
Από την άλλη πλευρά, δεν έχουμε αποδείξεις ότι οι αρχικοί ισχυρισμοί του Tsuki είχαν οποιαδήποτε πραγματική βάση. Δεν υπάρχουν επαληθεύσιμα στοιχεία για την ύπαρξη της Aurora, των Systems, της μεταφοράς ψυχών ή των υποτιθέμενων οργανισμών που διαχειρίζονταν το LFE. Το διαθέσιμο υλικό αποδεικνύει ότι δημιουργήθηκε μια ψηφιακή κοινότητα γύρω από αυτούς τους ισχυρισμούς, όχι ότι οι ισχυρισμοί ήταν αληθινοί.
Η διαφορά αυτή είναι θεμελιώδης. Μπορούμε να εξετάσουμε το SystemSpace ως πραγματικό κοινωνικό φαινόμενο, χωρίς να αποδεχτούμε την κοσμολογία του ως περιγραφή της πραγματικότητας. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε τη δημιουργικότητα, την εσωτερική συνοχή και την πολιτισμική του ιδιαιτερότητα, χωρίς να συγχέουμε την ύπαρξη μιας κοινότητας με την απόδειξη των πεποιθήσεών της.
Το SystemSpace αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση στην ιστορία των σύγχρονων διαδικτυακών κοινοτήτων, επειδή συνδύασε στοιχεία που συνήθως συναντάμε σε διαφορετικά πεδία. Είχε τη δομή ενός εναλλακτικού παιχνιδιού πραγματικότητας, τη δημιουργική ελευθερία ενός έργου επιστημονικής φαντασίας, την οργανωτική μορφή μιας ψηφιακής κοινότητας και την υπόσχεση μιας μεταθανάτιας ζωής που θυμίζει παραδοσιακές θρησκευτικές αντιλήψεις. Το αποτέλεσμα ήταν ένα σύστημα πεποιθήσεων που μπορούσε να αναπτύσσεται μέσα από την καθημερινή συμμετοχή των χρηστών, χωρίς να απαιτεί φυσική παρουσία ή κοινό γεωγραφικό χώρο.
Η υπόθεση αναδεικνύει επίσης μια σημαντική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αναζητούν νόημα και ταυτότητα. Για μεγάλο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, οι θρησκευτικές κοινότητες δημιουργούνταν γύρω από φυσικούς χώρους, ιερά κείμενα, παραδόσεις και πρόσωπα που θεωρούνταν πνευματικοί ηγέτες.
Σήμερα, η τεχνολογία επιτρέπει τη δημιουργία κοινοτήτων που δεν περιορίζονται από σύνορα ή πολιτισμικές αποστάσεις. Ένα άτομο μπορεί να παρουσιάσει μια νέα κοσμολογία σε μια ιστοσελίδα, να προσελκύσει ανθρώπους από διαφορετικές χώρες και να δημιουργήσει ένα σύστημα κοινών πεποιθήσεων μέσα από συζητήσεις, ψηφιακά αρχεία και διαδικτυακές δραστηριότητες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε διαδικτυακή κοινότητα αποτελεί θρησκεία. Ούτε ότι κάθε φανταστικός κόσμος που συγκεντρώνει πιστούς ή αφοσιωμένους συμμετέχοντες αποκτά αυτομάτως θρησκευτικό χαρακτήρα. Το SystemSpace, ωστόσο, παρουσιάζει αρκετά χαρακτηριστικά που το καθιστούν ενδιαφέρον για τη μελέτη της ψηφιακής θρησκευτικότητας, μια συνολική κοσμολογία, μια αντίληψη για την ψυχή, μια μεταθανάτια υπόσχεση, έναν κεντρικό εκπρόσωπο, μια κοινότητα με κοινή ορολογία και μια οργανωμένη διαδικασία συμμετοχής.
Το πιο παράδοξο στοιχείο είναι ότι η υπόσχεση του SystemSpace δεν βασιζόταν σε μια επιστροφή στο παρελθόν ή σε μια αναβίωση αρχαίων θρησκευτικών παραδόσεων. Αντίθετα, προσέφερε ένα μέλλον που έμοιαζε να έχει σχεδιαστεί από ανθρώπους μεγαλωμένους μέσα στην ψηφιακή κουλτούρα. Ο παράδεισος μετατρεπόταν σε ένα τεράστιο σύστημα, η ψυχή σε μια μορφή δεδομένων που μπορούσε να αναγνωριστεί και να μεταφερθεί, ενώ η μεταθανάτια ζωή παρουσιαζόταν σαν μια νέα εμπειρία μέσα σε ένα διαφορετικό περιβάλλον. Η τεχνολογία δεν λειτουργούσε απλώς ως μέσο διάδοσης της πίστης. Γινόταν η ίδια η γλώσσα μέσα από την οποία περιγραφόταν το υπερβατικό.
Το σημαντικότερο ερώτημα που αφήνει πίσω του το SystemSpace δεν αφορά το αν υπήρχε πραγματικά το LFE ή αν κάποιος μπορούσε να μεταφέρει την ψυχή του σε μια διαφορετική πραγματικότητα. Αφορά τη δυνατότητα μιας ψηφιακής αφήγησης να αποκτήσει κοινωνική υπόσταση, να δημιουργήσει δεσμούς ανάμεσα σε αγνώστους και να προσφέρει σε ορισμένους ανθρώπους ένα πλαίσιο μέσα από το οποίο ερμηνεύουν την ίδια τους την ύπαρξη.
Αν μια διαδικτυακή κοινότητα μπορεί να δημιουργήσει τη δική της κοσμολογία, να αναπτύξει μια γλώσσα, να συγκροτήσει ένα σύστημα πεποιθήσεων και να προσφέρει μια υπόσχεση για τη ζωή μετά τον θάνατο, τότε πού ακριβώς βρίσκεται το όριο ανάμεσα στη μυθοπλασία και στη θρησκευτική πίστη;
Και σε έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη ταυτότητα, η μνήμη και η συνείδηση συνδέονται ολοένα περισσότερο με την τεχνολογία, μήπως οι θρησκείες του μέλλοντος δεν θα δημιουργούνται απαραίτητα σε ναούς και ιερούς χώρους, αλλά μέσα σε ψηφιακά σύμπαντα που θα υπόσχονται στους ανθρώπους μια δεύτερη ευκαιρία ύπαρξης;
Πηγές – SystemSpace και TSUKI Project
1. Addison Nugent – Motherboard / VICE (29 Νοεμβρίου 2017)
The Obscure 4chan Religion That Promises a Cyberpunk Afterlife.
Η σημαντικότερη δημοσιογραφική έρευνα της υπόθεσης. Περιλαμβάνει συνεντεύξεις με μέλη της κοινότητας, πληροφορίες για τον Tsuki, το LFE και τις αμφιλεγόμενες αναφορές περί αυτοκτονιών.
2. SystemSpace – The Compendium (GitHub)
SystemSpace Compendium – GitHub.
Πρωτογενές αρχειακό υλικό της κοινότητας. Περιλαμβάνει την κοσμολογία του SystemSpace, την Aurora, το Life, το LFE, το Synapsian και τις ερωτήσεις και απαντήσεις του TSUKI Project.
3. TSUKI Project – Επίσημη ιστοσελίδα
Η διαδικτυακή παρουσία του εγχειρήματος και η αυτοπαρουσίαση της φιλοσοφίας του.
4. TSUKI Project – Know Your Meme
TSUKI Project – Know Your Meme.
Χρήσιμη χρονολογική καταγραφή της εμφάνισης και της εξάπλωσης του εγχειρήματος, με παραπομπές σε παλαιότερες αναρτήσεις και αρχειακό υλικό.
5. TSUKI Project – Serial Experiments Lain Wiki
Ιστορικό και αρχειακή καταγραφή του TSUKI Project.
Εκτενέστερη καταγραφή της εξέλιξης της κοινότητας, των διαδικτυακών συζητήσεων και των διαφορετικών φάσεων του εγχειρήματος.
6. TSUKI Project – Arisuchan Archives
Αρχειοθετημένη συζήτηση του 2017.
Πρωτογενές δείγμα της αρχικής παρουσίασης της κοσμολογίας του SystemSpace σε διαδικτυακή κοινότητα.
