Πριν το 3iAtlas το Oumuamua και τα πιο σύγχρονα αινίγματα του διαστήματος υπήρξε το 1991 VG και ο Black night.

Πριν το 3iAtlas το Oumuamua και τα πιο σύγχρονα αινίγματα του διαστήματος υπήρξε το 1991 VG και ο Black night.

1991 VG

Πριν το 3I/ATLAS, πριν το ʻOumuamua και πριν τα πιο σύγχρονα αινίγματα του διαστήματος γεμίσουν τίτλους και επιστημονικά panels, υπήρξε το 1991 VG. Και ακόμα πιο πριν, υπήρξε ο Black Knight. Δύο αντικείμενα διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά ενωμένα από το ίδιο ερώτημα, πότε ένα σώμα στο διάστημα παύει να είναι απλώς φυσικό και αρχίζει να μοιάζει με κάτι άλλο;

Τον Νοέμβριο του 1991, ένα μικρό αντικείμενο εντοπίζεται να κινείται κοντά στη Γη. Η αρχική καταγραφή δεν προκαλεί συναγερμό. Το 1991 VG μπαίνει γρήγορα στη γνωστή κατηγορία των Near-Earth Objects. Όμως πολύ σύντομα γίνεται σαφές ότι δεν πρόκειται για έναν συνηθισμένο αστεροειδή. Η τροχιά του μοιάζει σχεδόν αντιγραμμένη από αυτήν της Γης, σαν να έχει ρυθμιστεί έτσι ώστε να τη συνοδεύει.

Σε αντίθεση με τους περισσότερους αστεροειδείς που προσεγγίζουν τη Γη με μεγάλες σχετικές ταχύτητες, το 1991 VG κινείται σχεδόν ήρεμα. Η βαρυτική του αλληλεπίδραση με τον πλανήτη δεν μοιάζει χαοτική αλλά ελεγχόμενη. Για ένα χρονικό διάστημα φαίνεται να παγιδεύεται σε μια ιδιόμορφη τροχιακή σχέση, ένα είδος προσωρινού δορυφόρου που δεν είναι ακριβώς δορυφόρος. Έπειτα απομακρύνεται, μόνο και μόνο για να επιστρέψει ξανά χρόνια αργότερα.

Οι προσομοιώσεις δείχνουν ότι μια τέτοια τροχιά είναι εξαιρετικά ευαίσθητη. Μικρές αποκλίσεις θα αρκούσαν για να εκτοξεύσουν το αντικείμενο μακριά ή να το οδηγήσουν σε σύγκρουση. Αντί γι’ αυτό, το 1991 VG διατηρεί μια εντυπωσιακή σταθερότητα. Για ορισμένους επιστήμονες, αυτό είναι απλώς ένα σπάνιο αλλά απολύτως φυσικό αποτέλεσμα της τροχιακής μηχανικής. Για άλλους, είναι στατιστικά άβολο.

Η σκέψη ότι μπορεί να πρόκειται για τεχνητό αντικείμενο εμφανίζεται σχεδόν αναπόφευκτα. Διαστημικά σκουπίδια έχουν στο παρελθόν παρερμηνευτεί ως αστεροειδείς. Όμως κανένα γνωστό στάδιο πυραύλου ή αποστολή δεν ταιριάζει με τα δεδομένα του 1991 VG. Δεν υπάρχει καταγραφή εκτόξευσης, δεν υπάρχει ιστορικό. Και κυρίως, δεν υπάρχει η τυχαία, βρώμικη τροχιά που χαρακτηρίζει τα εγκαταλελειμμένα αντικείμενα.

Η εναλλακτική εξήγηση το θέλει ως έναν εξαιρετικά μικρό και ελαφρύ φυσικό αστεροειδή, τόσο ευαίσθητο ώστε να επηρεάζεται έντονα από την πίεση της ηλιακής ακτινοβολίας. Όμως ακόμη και έτσι, η συμπεριφορά του παραμένει περίεργα κομψή. Σαν να ακολουθεί έναν ρυθμό που δεν σχεδιάστηκε για να είναι τυχαίος.

Το 2017, ένα αντικείμενο με σχεδόν πανομοιότυπη τροχιά καταγράφεται ξανά. Οι πιθανότητες να είναι το ίδιο σώμα ενισχύονται. Το 1991 VG δεν ήταν απλώς ένας περαστικός. Ήταν και παραμένει μέρος ενός μακροχρόνιου χορού με τη Γη. Και κάπου εδώ, το ερώτημα παύει να είναι «τι είναι;» και γίνεται «πόσα τέτοια υπάρχουν εκεί έξω;».

Το 1991 VG δεν μας έδωσε απαντήσεις. Μας έδωσε όμως ένα πλαίσιο. Έδειξε ότι η γραμμή ανάμεσα στο φυσικό και το τεχνητό, όταν μιλάμε για τροχιές και μακροχρόνιες αλληλεπιδράσεις, είναι πιο θολή απ’ όσο θα θέλαμε. Και άνοιξε τον δρόμο για να δούμε με άλλο μάτι όσα ακολούθησαν.

Γιατί πριν από το 1991 VG, υπήρξε ήδη ένα αντικείμενο που αμφισβήτησε τα πάντα.

Black Knight Satellite

Πολύ πριν η ανθρωπότητα γεμίσει τον ουρανό με δορυφόρους, πολύ πριν η χαμηλή τροχιά γίνει συνώνυμη της τεχνολογικής παρουσίας, υπήρχαν αναφορές για κάτι που κινούνταν γύρω από τη Γη χωρίς ταυτότητα. Ένα αντικείμενο που δεν έστελνε σήμα, δεν έφερε εθνικά σύμβολα και δεν ταίριαζε σε κανένα γνωστό πρόγραμμα. Έμεινε γνωστό ως Black Knight Satellite.

Οι πρώτες αναφορές χρονολογούνται στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν ο Νίκολα Τέσλα ισχυρίστηκε ότι είχε λάβει ανεξήγητα ραδιοσήματα. Αργότερα, τη δεκαετία του ’50, αστρονόμοι και ραντάρ κατέγραψαν αντικείμενα σε πολικές τροχιές, σε μια εποχή όπου καμία χώρα δεν είχε ακόμη τη δυνατότητα να τοποθετήσει δορυφόρο εκεί. Οι πολικές τροχιές ήταν τεχνικά απαγορευτικές. Κι όμως, κάτι φαινόταν να τις χρησιμοποιεί.

Το μυστήριο κορυφώνεται το 1960, όταν το αμερικανικό ναυτικό ανακοινώνει ότι εντόπισε έναν σκοτεινό δορυφόρο σε τροχιά γύρω από τη Γη. Δεν μπορούσε να ταυτοποιηθεί. Δεν ανήκε σε καμία γνωστή αποστολή. Η ανακοίνωση αποσύρεται γρήγορα, χωρίς επαρκείς εξηγήσεις. Και κάπως έτσι γεννιέται ένας από τους πιο ανθεκτικούς διαστημικούς μύθους της σύγχρονης εποχής.

Δεκαετίες αργότερα, το 1998, οι φωτογραφίες της αποστολής STS-88 του Διαστημικού Λεωφορείου δείχνουν ένα μαύρο, ακανόνιστο αντικείμενο να αιωρείται κοντά στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Η επίσημη εξήγηση μιλά για θερμική μόνωση που αποκολλήθηκε. Όμως η εικόνα έχει ήδη κάνει τον γύρο του κόσμου. Για πολλούς, αυτό που βλέπουν δεν μοιάζει με σκουπίδι. Μοιάζει με κάτι παλιό. Πολύ παλιό.

Η θεωρία ότι ο Black Knight είναι εξωγήινος δορυφόρος παρακολούθησης εμφανίζεται ξανά και ξανά. Όχι επειδή υπάρχουν αποδείξεις, αλλά επειδή η απουσία πειστικής εναλλακτικής αφήνει χώρο. Αν το αντικείμενο είναι τεχνητό και δεν είναι ανθρώπινο, τότε κάποιος τοποθέτησε έναν δορυφόρο γύρω από τη Γη πριν από εμάς. Η σκέψη και μόνο είναι αρκετή για να προκαλέσει αμηχανία.

Οι πιο ψύχραιμες φωνές υποστηρίζουν ότι ο Black Knight είναι ένα συνονθύλευμα παρερμηνειών. Παλιά κομμάτια πυραύλων, σφάλματα ραντάρ, φωτογραφικά artefacts. Και είναι αλήθεια ότι η ιστορία του αποτελείται από ετερόκλητα επεισόδια. Όμως ακόμη και έτσι, παραμένει ένα ερώτημα. Γιατί τόσες πολλές ανεξήγητες καταγραφές συγκλίνουν στο ίδιο αφήγημα; Και γιατί ορισμένες από αυτές προηγούνται της διαστημικής εποχής;

Ο Black Knight αντανακλά τον φόβο μας ότι δεν είμαστε οι πρώτοι. Ότι ο ουρανός δεν ήταν ποτέ πραγματικά άδειος. Ότι η τροχιά γύρω από τη Γη μπορεί να φιλοξενούσε κάτι πολύ πριν αρχίσουμε να την καταλαμβάνουμε εμείς.

Σε αντίθεση με το 1991 VG, ο Black Knight δεν κινείται διακριτικά. Είναι στατικός στο συλλογικό φαντασιακό. Ένα σύμβολο της ιδέας ότι η τεχνολογία μπορεί να προηγείται της ιστορίας μας. Ότι κάποια ίχνη δεν αφήνουν εύκολα εξηγήσεις, μόνο ερωτήματα.

Και ίσως αυτό είναι το κοινό νήμα που ενώνει τον Black Knight, το 1991 VG, το ʻOumuamua και κάθε μεταγενέστερο αίνιγμα. Δεν μας λένε τι υπάρχει εκεί έξω. Μας υπενθυμίζουν ότι η βεβαιότητα είναι πολυτέλεια. Και ότι όσο περισσότερο κοιτάμε τον ουρανό, τόσο λιγότερο σίγουροι είμαστε για το ποιος ήταν εκεί πρώτος.