Ο Walter Bowman Russell και το περιστατικό του 1921.

Ο Walter Bowman Russell και το περιστατικό του 1921

Στην ιστορία των ανθρώπων που αμφισβήτησαν τα όρια της γνώσης, λίγες μορφές είναι τόσο αινιγματικές όσο ο Walter Russell. Μορφή που κινήθηκε ανάμεσα στην επιστήμη, την τέχνη και τη μυστικιστική ενόραση, ο Russell θεωρήθηκε από κάποιους ένας σύγχρονος Leonardo da Vinci, και από άλλους ένας «αιρετικός» ερασιτέχνης που προκάλεσε τη συμβατική φυσική του 20ού αιώνα.

Ο Walter Bowman Russell γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1871, στη Βοστόνη των Ηνωμένων Πολιτειών. Από μικρός έδειξε μια ιδιόρρυθμη ροπή προς τη δημιουργία και τη μελέτη. Δεν ολοκλήρωσε τη στοιχειώδη εκπαίδευση· υπήρξε αυτοδίδακτος, ένας από εκείνους τους ανθρώπους που μαθαίνουν από εμπειρία, παρατήρηση και διαίσθηση. Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών εργάστηκε ως αγγελιοφόρος και βοηθός καλλιτέχνη, ενώ αργότερα έγινε γνωστός πορτραϊτ ζωγράφος της υψηλής κοινωνίας της Νέας Υόρκης.

Το 1894 παντρεύτηκε την Helen Andrews, με την οποία απέκτησε δύο κόρες. Μέχρι το 1916, είχε ήδη καθιερωθεί ως καλλιτέχνης και γλύπτης με διεθνή φήμη φιλοτέχνησε προτομές για τον Mark Twain, τον Thomas Edison και άλλες εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής.

Όμως πίσω από αυτή την επιτυχία, κάτι ανήσυχο σιγόκαιγε. Ο Russell αναζητούσε ένα ενοποιητικό νόημα πίσω από τη μορφή, την ύλη και το φως. Η ζωή του σημαδεύτηκε από ένα κοσμικό βίωμα διάρκειας 39 ημερών, ένα είδος εξωσωματικής εμπειρίας ή κώματος, το οποίο, σύμφωνα με τον ίδιο, του αποκάλυψε «τη δομή του σύμπαντος και τη φύση του φωτός».

Τον Μάιο του 1921, σε ηλικία 49 ετών, ο Russell υπέστη αυτό που αργότερα ονόμασε “Illumination” μια εμπειρία διάρκειας 39 ημερών κατά την οποία, όπως περιέγραψε, το σώμα του παρέμεινε σε κατάσταση κώματος αλλά το πνεύμα του ανυψώθηκε σε ένα πεδίο καθαρού φωτός.

Στο βιβλίο του “The Message of the Divine Iliad”, ο ίδιος περιγράφει αυτό το γεγονός όχι ως ασθένεια αλλά ως κοσμική έκσταση μια συνειδητή κατάδυση στο απόλυτο.

Όπως έγραψε:

I found myself in a brilliant universe of light, aware of all things and all knowing. I was no longer Walter Russell, but the universal mind that created him.

Αυτή η εμπειρία, που πολλοί θα χαρακτήριζαν μυστικιστική επιφοίτηση, τον μετέτρεψε ριζικά. Όταν επέστρεψε, δήλωνε πως είχε δει τη δημιουργία ως μία ροή φωτός και ρυθμού, όπου ύλη και ενέργεια είναι διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας κοσμικής αναπνοής.

Το 1926, πέντε χρόνια μετά την επιφοίτηση του 1921, δημοσίευσε το βιβλίο “The Universal One”, ένα εκτενές έργο που φιλοδοξούσε να επαναπροσδιορίσει τη φυσική. Σε αυτό, ο Russell παρουσίασε μια κοσμολογία βασισμένη στο φως, σύμφωνα με την οποία :

Το σύμπαν είναι ηλεκτρικά ισορροπημένο, και η ύλη προκύπτει από ρυθμική συμπίεση και αποσυμπίεση του φωτός.

Εισήγαγε έννοιες όπως:

– Two way universe : Όπου κάθε δράση συνοδεύεται από ίση αντίδραση σε αντίθετη κατεύθυνση.

– Rhythmic balanced interchange : Αντιλαμβανόμενος τη ροή ενέργειας ως μουσικό ρυθμό, έναν «κοσμικό παλμό».

– Centripetal and Centrifugal forces : Όχι ως αντίπαλες αλλά ως συνεργαζόμενες εκφάνσεις της ίδιας δημιουργικής διαδικασίας.

Η θεωρία του απέρριπτε την έννοια της «νεκρής ύλης»· για τον Russell, όλη η δημιουργία ήταν ζωντανή, σκεπτόμενη και δονούμενη.

Το έργο του Russell έγινε δεκτό με σιωπή ή ειρωνεία. Οι φυσικοί της εποχής που μόλις είχαν εδραιώσει τη σχετικότητα του Einstein και τη μηχανική του Bohr αντιμετώπισαν τη θεωρία του ως μυστικιστική φαντασιοπληξία.

Ο ίδιος, όμως, δεν επεδίωξε ακαδημαϊκή αναγνώριση. Θεωρούσε πως η επιστήμη είχε ξεχάσει την πνευματική διάσταση της φύσης.

Όπως είπε σε διάλεξή του το 1939:

Man lives in a half-universe of effects. He sees only motion, never the stillness that causes it.

Παρά την απόρριψη, ο Russell συνέχισε να αναπτύσσει τα διδάγματά του, σχεδιάζοντας διαγράμματα και γεωμετρικές απεικονίσεις του φωτός που θύμιζαν περισσότερο ιερές αναλογίες παρά εξισώσεις.

Το 1930 ίδρυσε τη University of Science and Philosophy στη Virginia, μαζί με τη δεύτερη σύζυγό του, Lao Russell, η οποία έγινε αργότερα και κύρια φορέας διάδοσης του έργου του. Μέσα από διαλέξεις και εκδόσεις, παρουσίαζαν τη διδασκαλία του ως “Science of Man”, μια ενοποιητική φιλοσοφία όπου τέχνη, επιστήμη και πνευματικότητα αποτελούσαν όψεις του ίδιου Νόμου.

Στα στούντιό του φιλοτέχνησε δεκάδες γλυπτά που απέδιδαν τη μορφή της ενέργειας και του κύματος, ενώ οι πίνακές του συχνά απεικόνιζαν κοσμικά σχήματα συμμετρίας και φωτός. Η προσέγγισή του, αν και δύσκολη να ενταχθεί σε μια επιστημονική φόρμα, προανήγγειλε μεταγενέστερες ιδέες της ενοποιημένης θεωρίας πεδίου και της μορφοδυναμικής.

Ο Russell ισχυριζόταν ότι είχε συνομιλήσει με τον Nikola Tesla, ο οποίος τον παρότρυνε να κρατήσει κρυφές κάποιες από τις αποκαλύψεις του για 1.000 χρόνια, «μέχρι η ανθρωπότητα να είναι έτοιμη». Ανεξάρτητα από την ιστορική ακρίβεια της συνάντησης, η φήμη αυτή ενίσχυσε τον μύθο του.

Ο Buckminster Fuller, αρχιτέκτονας και φιλόσοφος, παραδέχτηκε ότι ο Russell «κατανοούσε τη γεωμετρία της δημιουργίας με τρόπο που ελάχιστοι φυσικοί μπορούσαν να δουν». Πολλοί μελετητές τον θεωρούν σήμερα προπομπό της ιεράς γεωμετρίας, της ενοποιημένης ενεργειακής φυσικής και του μεταφυσικού ρεύματος της Νέας Εποχής (New Age).

Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει:

Τι ήταν εκείνο το «Illumination» του 1921;

Ένα κλινικό κώμα με νευρολογικά χαρακτηριστικά ή μια γνήσια εμπειρία υπερ-συνείδησης;

Οι περιγραφές του ταιριάζουν εν μέρει με όσα σήμερα ονομάζουμε Near-Death Experiences (NDEs) — εμπειρίες ολικής επίγνωσης, αίσθηση φωτός, ενότητας και απουσίας χρόνου. Αντίθετα όμως από τα περισσότερα NDEs, ο Russell δεν περιέγραψε «επανένωση με νεκρούς» ή «διάβαση σε άλλο κόσμο», αλλά μια αποκάλυψη καθαρής φυσικής τάξης.

Σύγχρονοι ερευνητές, όπως ο καθηγητής ψυχολογίας Kenneth Ring, ερμήνευσαν την εμπειρία του ως “cosmic consciousness episode” ένα σπάνιο συμβάν όπου το ανθρώπινο εγώ διαλύεται προσωρινά και ο νους λειτουργεί σε ευρύτερο φάσμα συνειδητότητας.

Ο Walter Russell πέθανε το 1963, σε ηλικία 92 ετών, αφήνοντας πίσω του πάνω από 20 τόμους έργων, εκατοντάδες γλυπτά και πίνακες, και μια σειρά διαλέξεων που διασώζονται ακόμη στην University of Science and Philosophy. Μετά τον θάνατό του, η Lao Russell συνέχισε τη διδασκαλία του μέχρι το 1988.

Σήμερα, το έργο του γνωρίζει νέα άνθιση χάρη στην ψηφιακή αναπαραγωγή των βιβλίων του και τη διάδοση μέσω διαδικτύου. Πολλοί τον βλέπουν ως γέφυρα ανάμεσα στον εσωτερισμό και τη φυσική, έναν άνθρωπο που προσπάθησε να παντρέψει τη νόηση με την έμπνευση.

Η ιστορία του Walter Russell μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε τι σημαίνει «γνώση».

Είναι απλώς μαθηματικά και δεδομένα; Ή μήπως υπάρχει μια ποιητική διάσταση της αλήθειας, όπου η επιστήμη και το πνεύμα συναντιούνται;

Ο ίδιος απάντησε με τη φράση:

Rhythm is the key of the universe. All things are electric waves of light, seeking balance through rhythmic interchange.

Στο τέλος, ο Russell δεν ζήτησε ποτέ να τον πιστέψουν. Ζήτησε να πειραματιστούμε με το φως, όχι ως σωματίδιο ή κύμα, αλλά ως σκέψη που γεννά μορφή.

Κι αν πράγματι το κώμα του ήταν μια γέφυρα προς μια ανώτερη κατανόηση, τότε ίσως ο Walter Russell να μην «ξύπνησε» ποτέ από το φως απλώς έμαθε να το μεταφράζει.