Η υπόθεση της Elisa Lam, στο Cecil Hotel του Λος Άντζελες

Η υπόθεση της Elisa Lam, στο Cecil Hotel του Λος Άντζελες

Υπάρχουν ιστορίες που μοιάζουν να γεννήθηκαν για να γίνουν μύθος. Και ο λόγος είναι ότι βρίσκονται ακριβώς στο σημείο όπου η ανθρώπινη τραγωδία συναντά την ανάγκη μας για αφήγηση. Η υπόθεση της Elisa Lam, στο Cecil Hotel του Λος Άντζελες, είναι ένα τέτοιο σημείο. Ένα συμβάν που ξεκίνησε ως μια εξαφάνιση, μετατράπηκε σε διεθνές μυστήριο και τελικά κατέληξε να γίνει ένας από τους πιο ισχυρούς σύγχρονους αστικούς θρύλους του διαδικτύου.

Η Elisa Lam γεννήθηκε το 1991 στον Καναδά, στο Βανκούβερ, από οικογένεια μεταναστών κινεζικής καταγωγής. Ήταν φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο British Columbia, με έντονη παρουσία στο διαδίκτυο, ιδιαίτερα στο Tumblr, όπου έγραφε συχνά για σκέψεις, συναισθήματα, λογοτεχνία, εικόνες, και την προσωπική της οπτική για τον κόσμο. Από τα γραπτά της προκύπτει μια νέα γυναίκα ευαίσθητη, παρατηρητική, με καλλιτεχνικές τάσεις, αλλά και με έναν εσωτερικό κόσμο αρκετά σύνθετο. Παράλληλα, είχε διαγνωστεί με διπολική διαταραχή τύπου Ι και λάμβανε φαρμακευτική αγωγή. Αυτή η πληροφορία, που στην αρχή έμοιαζε δευτερεύουσα, θα αποδεικνυόταν καθοριστική για την κατανόηση των γεγονότων.

Στις 26 Ιανουαρίου 2013, η Elisa φτάνει στο Λος Άντζελες, στο πλαίσιο ενός solo ταξιδιού που έκανε κατά μήκος της δυτικής ακτής των ΗΠΑ. Επιλέγει να μείνει στο Cecil Hotel, ένα ιστορικό ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης, το οποίο είχε ήδη αποκτήσει μια βαριά φήμη λόγω του παρελθόντος του. Τις πρώτες ημέρες της διαμονής της φαίνεται να είναι ήρεμη. Επικοινωνεί με τους γονείς της καθημερινά, όπως είχε συμφωνήσει. Μέχρι που, ξαφνικά, στις 31 Ιανουαρίου, η επικοινωνία σταματά.

Την ίδια ημέρα καταγράφεται από κάμερα ασφαλείας στο ασανσέρ του ξενοδοχείου. Το βίντεο αυτό, που δημοσιοποιήθηκε δύο εβδομάδες αργότερα από την αστυνομία, έγινε το κεντρικό σημείο γύρω από το οποίο περιστράφηκε όλη η υπόθεση. Η Elisa μπαίνει στο ασανσέρ, πατά πολλά κουμπιά, στέκεται στην άκρη, βγαίνει και ξαναμπαίνει, κοιτά έξω από την πόρτα σαν να παρακολουθεί κάτι στον διάδρομο. Οι κινήσεις των χεριών της μοιάζουν ασυνήθιστες, σαν να συνομιλεί με κάποιον που δεν φαίνεται. Και το ασανσέρ παραμένει ανοιχτό για ασυνήθιστα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Για το διαδίκτυο, αυτό ήταν το σημείο όπου κάτι δεν πάει καλά. Για τους τεχνικούς ανελκυστήρων, όμως, υπήρχε απλή εξήγηση, όταν πατηθούν πολλά κουμπιά μαζί, το σύστημα μπαίνει σε κατάσταση αναμονής. Επιπλέον, υπάρχει κουμπί καθυστέρησης κλεισίματος πόρτας, συχνά χρησιμοποιούμενο από το προσωπικό. Δεν χρειαζόταν κανείς αόρατος για να μείνει η πόρτα ανοιχτή.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η ψυχιατρική ανάγνωση του βίντεο. Πολλοί ειδικοί παρατήρησαν ότι η συμπεριφορά της Elisa ταιριάζει με κλασικά μοτίβα ψυχωσικού επεισοδίου, παράνοια, αίσθηση καταδίωξης, αποδιοργανωμένες κινήσεις, αδυναμία λογικής αλληλουχίας ενεργειών. Οι κινήσεις των χεριών, που ερμηνεύτηκαν ως «επικοινωνία με οντότητα», θυμίζουν ασθενείς που βιώνουν εσωτερικό διάλογο ή παραισθήσεις. Το βλέμμα της προς τον διάδρομο, η επιφυλακτικότητα, η νευρικότητα, είναι συμπτώματα που συναντώνται συχνά σε τέτοιες καταστάσεις.

Ένα στοιχείο που επιδείνωσε την εντύπωση του μυστηρίου ήταν ότι το βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα είχε ελαφρώς επιβραδυνθεί και κοπεί σε σημεία. Η αλλοίωση αυτή, αν και έγινε για τεχνικούς λόγους, έκανε τις κινήσεις της να φαίνονται ακόμη πιο αφύσικες.

Μετά την εξαφάνισή της, οι έρευνες δεν απέδωσαν άμεσα. Μέχρι που, στις 19 Φεβρουαρίου, ένοικοι του ξενοδοχείου παραπονέθηκαν για περίεργη γεύση στο νερό και χαμηλή πίεση. Ένας υπάλληλος ανέβηκε στην ταράτσα για έλεγχο και βρήκε το σώμα της Elisa μέσα σε μία από τις δεξαμενές νερού. Ήταν γυμνή, χωρίς εμφανή τραύματα, χωρίς σημάδια πάλης.

Η επίσημη ιατροδικαστική έκθεση ήταν σαφής, θάνατος από πνιγμό, χωρίς ενδείξεις εγκληματικής ενέργειας. Στο αίμα της βρέθηκαν ίχνη από τα συνταγογραφούμενα φάρμακά της, αλλά όχι σε επίπεδα που να δείχνουν σωστή λήψη. Η πιο πιθανή εκδοχή, σύμφωνα με τις αρχές, ήταν ότι σε κατάσταση ψυχωσικής σύγχυσης ανέβηκε στην ταράτσα και μπήκε στη δεξαμενή, χωρίς να αντιληφθεί τον κίνδυνο.

Αυτή η εξήγηση, όμως, δεν ικανοποίησε πολλούς. Πώς έφτασε εκεί; Πώς μπήκε; Γιατί δεν φώναξε; Πώς έκλεισε το καπάκι; Τα ερωτήματα αυτά, παρότι δεν αποδεικνύουν εγκληματική ενέργεια, άφησαν χώρο στη φαντασία.

Και τότε άρχισαν οι θεωρίες. Από δολοφονία και συγκάλυψη, μέχρι παραφυσικά φαινόμενα και το διαβόητο «Elevator Game», ένα διαδικτυακό τελετουργικό που υποτίθεται ανοίγει πύλες σε άλλες διαστάσεις. Άλλοι συνέδεσαν το όνομά της με εργαστηριακά τεστ για φυματίωση, θεωρώντας ότι σχετιζόταν με μυστικά πειράματα. Το Cecil Hotel, με το παρελθόν του γεμάτο θανάτους και εγκλήματα, πρόσφερε το ιδανικό σκηνικό για να ριζώσουν αυτές οι αφηγήσεις.

Το ίδιο το ξενοδοχείο, που άνοιξε το 1924 ως πολυτελές κατάλυμα, είχε σταδιακά μετατραπεί σε χώρο παρακμής. Βρίσκεται στο Skid Row, περιοχή συνδεδεμένη με ακραία φτώχεια, ναρκωτικά και εγκληματικότητα. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, φιλοξένησε αυτόχειρες, δολοφόνους, ανθρώπους στο περιθώριο. Η φήμη του ως «καταραμένου» χώρου δεν γεννήθηκε με την Elisa Lam, απλώς ενισχύθηκε.

Η pop culture δεν άργησε να υιοθετήσει την ιστορία. Ντοκιμαντέρ, podcast, αμέτρητα βίντεο στο YouTube, και τελικά η σειρά του Netflix «Crime Scene: The Vanishing at the Cecil Hotel» μετέτρεψαν την υπόθεση σε παγκόσμιο φαινόμενο. Το Cecil έγινε σύμβολο τρόμου, και η Elisa Lam ενα σύμβολο μυστηριώδης θανάτου.

Και όμως, πίσω από όλα αυτά, παραμένει μια πολύ ανθρώπινη εικόνα, μια νεαρή γυναίκα με ψυχική ευαλωτότητα, μόνη σε μια ξένη πόλη, σε μια στιγμή εσωτερικής καταιγίδας. Ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης δεν είναι ότι κάτι ανεξήγητο συνέβη. Αλλά ότι ενώ όλα μπορούν να εξηγηθούν, εμείς προτιμήσαμε να το αποδεχτούμε ως ενα άλυτο μυστήριο.