Αποδοχή και όχι αποκάλυψη. Ο Jacques Vallée και το σύστημα ελέγχου, από το 2013 ως σήμερα και μελλοντικά.

Αποδοχή και όχι αποκάλυψη. Ο Jacques Vallée και το σύστημα ελέγχου, από το 2013 ως σήμερα και μελλοντικά.

 

Υπάρχουν ονόματα στον χώρο της εναλλακτικής γνωσιολογίας που δεν χρειάζονται εισαγωγή. Ο Jacques Vallée είναι ένα από αυτά. Δεν είναι απλώς ένας ερευνητής UFO. Δεν είναι ένας ακόμη κυνηγός εξωγήινων. Είναι κάτι σαν τον σιωπηλό cartographer του ζητήματος, ένας άνθρωπος που χαρτογράφησε όχι ουρανούς, αλλά ιδέες όχι φώτα, αλλά τα σημεία όπου η πραγματικότητα λυγίζει. Και κάθε φορά που τον διαβάζεις, καταλαβαίνεις ότι δεν προσπαθεί να σου δώσει απαντήσεις προσπαθεί να σου δείξει ότι οι ερωτήσεις είναι πιο συναρπαστικές.

Για δεκαετίες, το αφήγημα γύρω από τα UFO έμοιαζε απλό, σχεδόν παιδικό, δίσκοι, εξωγήινοι, πλοία από μακρινούς αστερισμούς. Ο Vallée τού έδωσε μια σπρωξιά και όλο το οικοδόμημα μετατοπίστηκε. Αντί για γνωστά, μίλησε για ένα πολυστρωματικό φαινόμενο, μια διαχρονική παρουσία που αλλάζει μάσκες ανάλογα με τον πολιτισμό που την κοιτάζει. Κάτι που υπήρχε πριν από το Roswell, πριν από τις λέξεις «UFO» ή «επισκέπτες», μέσα στις παραδόσεις, στους μύθους, στα αρχέτυπα, στους δαίμονες και στις νεράιδες των παλαιότερων αιώνων. Δεν είναι ότι δεν πίστευε στο φαινόμενο, το αντίθετο. Πίστευε πως είναι πολύ πιο σύνθετο από όσο θέλαμε να παραδεχτούμε.

Κι έπειτα ήρθαν οι τελευταίες δυο δεκαετίες μια εποχή όπου η πραγματικότητα άρχισε να αλλάζει υφή. Κάτι σαν ένα μικρό, αδιόρατο «κλικ». Οι στρατιωτικοί άρχισαν να μιλούν ανοιχτά. Οι υπουργοί Άμυνας έδιναν συνεντεύξεις. Οι New York Times δημοσίευαν άρθρα για UAP σαν να είναι οικονομικά νέα. Και οι γενιές που μεγάλωσαν με το «έλα μωρέ… βλακείες» άρχισαν να λένε: «Ίσως να συμβάινει».

Το παράξενο έγινε σοβαρό. Το περιθώριο μπήκε στο κέντρο.

Και τότε, μέσα σ’ αυτό το νέο τοπίο, το όνομα του Vallée ξαναγύρισε με δύναμη όχι ως “παλιός σοφός”, αλλά ως άνθρωπος που είχε δει το κύμα να έρχεται πριν από όλους. Και το είχε γράψει.

Το Forbidden Science 6 και η χρονιά που κανείς δεν πρόσεξε, 2013

Αν ρωτήσεις τους περισσότερους πότε ξεκίνησε η σύγχρονη «αποκάλυψη» των UFO, θα σου πουν το 2017, το 2016, ίσως το 2015. Αλλά όχι ο Vallée. Στα ημερολόγιά του, ιδιαίτερα στον έκτο τόμο Forbidden Science, γράφει κάτι εντελώς διαφορετικό:

Η πραγματική αρχή ήταν το 2013.

Μια χρονιά που κανείς δεν θυμάται. Μια χρονιά χωρίς σκάνδαλα, χωρίς viral βίντεο, χωρίς Navy pilots. Κι όμως, εκεί, πίσω από τις κλειστές πόρτες των υπηρεσιών, άρχισαν να ακούγονται ψίθυροι για κάτι νέο κάτι που δεν λεγόταν «disclosure», αλλά “confirmation”.

Οι φράσεις που έφταναν σε συγκεκριμένους κύκλους μέσα στον Λευκό Οίκο ήταν περίπου οι εξής:

– «Δεν μιλάμε για αποκάλυψη.»

– «Μιλάμε για επιβεβαίωση.»

– «Ήρθε η ώρα να το παραδεχτούμε… αλλά όχι όλο.»

Η “επιβεβαίωση” ήταν μια πιο έξυπνη εκδοχή της αλήθειας, να δίνεις λίγα-λίγα, να μετράς αντιδράσεις, να προετοιμάζεις τον πληθυσμό.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό βάρος.

 

Γιατί η NASA άλλαξε ξαφνικά αφήγημα;

Μετά το 2013, η NASA άρχισε να μιλάει για εξωγήινη ζωή με τρόπο τελείως διαφορετικό από το παρελθόν. Σαν να άλλαξε κάποιος τον θερμοστάτη της κοινωνικής προετοιμασίας.

Ξαφνικά:

– Ανακοινώνονται 7 Γαίες στο TRAPPIST-1.

– Εμφανίζονται ενδείξεις ζωής στην Αφροδίτη (φωσφίνη).

– Το K2-18b αποκτά «βιοχημικό ενδιαφέρον».

– Η Ellen Stofan (Smithsonian) δηλώνει το 2015: «Θα έχουμε ισχυρά σημάδια ζωής σε δέκα χρόνια.»

Αυτό δεν ήταν η NASA που φοβόταν να πει τη λέξη «life». Ήταν κάτι νέο.

Και συνέπεσε, ακριβώς, με τα όσα ο Vallée καταγράφει για εκείνη τη χρονιά.

 

Η βάση δεδομένων Copayla, 240.000 περιστατικά που έδειξαν κάτι ανησυχητικό

Στο πρόγραμμα ORSAP, όπου συμμετείχε ο Vallée, δημιουργήθηκε μια τεράστια βάση δεδομένων, 240.000 περιστατικά UAP, αναλυμένα με επιστημονική αυστηρότητα.

Και τότε, ο Colm Kelleher ένας από τους βασικούς επιστήμονες είπε κάτι που δεν είχε ξαναπεί ποτέ: «Για πρώτη φορά κατάλαβα ότι το φαινόμενο ήταν απειλή.»

Όχι με την έννοια ενός εχθρού, αλλά με την έννοια ενός παράγοντα που λειτουργεί μέσα στον ανθρώπινο πολιτισμό με τρόπους που δεν ελέγχουμε και δεν προβλέπουμε.

Στο ημερολόγιο αναφέρεται και κάτι άλλο, ακόμη πιο παράξενο: «Υπήρχε η αίσθηση ότι εντοπίστηκε μια υπαρξιακή απειλή.»

Δεν εξηγείται τι σημαίνει αυτό.
Αλλά εμφανίζεται σαν refrain.
Και αυτό συμβαίνει μόνο στο 2013.

Ο Vallée καταγράφει τα πάντα, αλλά χωρίς ίχνος πανικού. Το ύφος του είναι πάντα ίδιο, ήρεμο, σχεδόν ψυχρό. Σαν να λέει ότι τα σημαντικότερα γεγονότα δεν λαμβάνουν χώρα στις αίθουσες τύπου, αλλά στις συζητήσεις που δεν θα δούμε ποτέ.

 

Ο Vallée, η τεχνολογία και το “σύστημα ελέγχου”

Το παράδοξο είναι πως πίσω από αυτή τη σχεδόν “μεταφυσική” οπτική, κρύβεται ένας άνθρωπος βαθιά τεχνοκρατικός. Scientifically grounded. Από τους ανθρώπους που έφτιαξαν τα θεμέλια του Internet. Ένας επιστήμονας που ξέρει από μέσα τις δυνατότητες και τα όρια της ανθρώπινης τεχνολογίας.

Και ακριβώς επειδή τα ξέρει, επιμένει ότι το φαινόμενο των UFO δεν χωρά σε αυτές τις κατηγορίες.

Εδώ εμφανίζεται και η πιο αμφιλεγόμενη ιδέα του:

Ότι τα UFO αποτελούν ένα σύστημα ελέγχου όχι απαραίτητα τεχνολογικό, αλλά πολιτισμικό, ψυχολογικό, διαχρονικό. Ένα φαινόμενο που διαμορφώνει τον πολιτισμό, εμφανιζόμενο σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές, επηρεάζοντας τον τρόπο που σκεφτόμαστε.

Δεν προσπαθεί να πείσει. Προσπαθεί να σε κάνει να δεις το μοτίβο.

Και όταν το δεις, δύσκολα το αγνοείς.

 

Η μεγάλη μετατόπιση, από την άρνηση στην αποδοχή

Σήμερα, δεκαπέντε χρόνια μετά την «αόρατη» χρονιά του 2013, ζούμε το μεγάλο κύμα:

– Το Κογκρέσο κάνει δημόσιες ακροάσεις.

– Η NASA έχει UAP director.

– Γερουσιαστές ζητούν πρόσβαση σε προγράμματα που δεν ξέρουν αν υπάρχουν.

– Πιλότοι καταθέτουν με το όνομά τους.

– Αξιωματούχοι μιλούν για ανακτημένα υλικά.

– Στρατιωτικά στελέχη λένε φράσεις όπως: «Η ανθρωπότητα δεν είναι μόνη.»

Και εδώ ο Vallée, με τον δικό του ψύχραιμο τρόπο, μας υπενθυμίζει κάτι:

Μην εμπιστεύεσαι ούτε αυτούς που αποκαλύπτουν ούτε αυτούς που διαψεύδουν.
Εμπιστεύσου μόνο το μοτίβο.

Και το μοτίβο είναι το εξής:

Η ιστορία δεν ξεκίνησε το 2017.
Ξεκίνησε το 2013.
Αργά, σιωπηλά, μεθοδικά.

 

Και τώρα; Τι σημαίνει όλο αυτό;

Το δύσκολο κομμάτι δεν είναι να δεχτούμε ότι υπάρχει κάτι μη ανθρώπινο. Το δύσκολο είναι να δεχτούμε ότι για δεκαετίες μας έλεγαν μισές αλήθειες.

Η αυλαία έχει αρχίσει να σηκώνεται. Αλλά δεν ξέρουμε ακόμη τι βρίσκεται πίσω της:

– Μια μη ανθρώπινη νοημοσύνη;

– Ένα διαχρονικό φαινόμενο που δεν είναι ούτε τεχνολογικό ούτε πνευματικό;

– Ένας πολιτισμικός μηχανισμός που υπάρχει από την αρχαιότητα;

– Ή μήπως μια πιο γήινη, πιο πολιτική ατζέντα που φορά τη μάσκα του εξωγήινου;

 

Ο Vallée, βέβαια, δεν δίνει απάντηση. Και αυτό ίσως είναι το πιο τίμιο πράγμα που προσφέρει.

Γιατί αν υπάρχει ένα τελικό συμπέρασμα στη σκέψη του, είναι αυτό:

” Η πραγματικότητα δεν υποχρεούται να είναι κατανοητή.
Και το παράξενο δεν υποχρεούται να χωρέσει στα κουτιά μας.”