Πέντε μηνύματα για το τέλος του κόσμου.  Όταν οι κυβερνήσεις και τα διεθνή δίκτυα προετοίμαζαν την τελευταία τους μετάδοση.

Πέντε μηνύματα για το τέλος του κόσμου.  Όταν οι κυβερνήσεις και τα διεθνή δίκτυα προετοίμαζαν την τελευταία τους μετάδοση.

Υπάρχουν μηνύματα προορισμένα να ακουστούν μόνο όταν όλα τα άλλα θα έχουν σβήσει, όταν οι δρόμοι θα έχουν αδειάσει και τα έθνη θα έχουν γίνει σκιές στον ηλεκτρονικό άνεμο. Είναι οι τελευταίες εκπνοές ενός κόσμου που προετοιμάστηκε, μεθοδικά και ψυχρά, για τον ίδιο του τον αφανισμό.

Από τη δεκαετία του ’50 έως τις αρχές του 21ου αιώνα, κυβερνήσεις, δίκτυα ενημέρωσης και στρατιωτικά επιτελεία ηχογράφησαν φράσεις που δεν έπρεπε ποτέ να μεταδοθούν. Σε κασέτες κλειδωμένες σε ατσάλινα συρτάρια. Σενάρια γραμμένα για ένα κοινό που δεν θα ζούσε για να τα ακούσει. Βιντεοταινίες που θα έπαιζαν μόνο όταν δεν υπήρχε πλέον τηλεόραση για να τις δείξει.

Ήταν η εποχή όπου ο ψυχρός πόλεμος, η τεχνολογική υπερβολή και η συλλογική παράνοια γεννούσαν όχι μόνο όπλα, αλλά και μηνύματα για το τέλος του κόσμου.

Όλα είχαν έναν κοινό σκοπό, να δώσουν φωνή σε έναν κόσμο που πεθαίνει, ακόμη κι αν δεν έμενε κανείς να την ακούσει.

Σε αυτό το άρθρο παρουσιάζουμε πέντε τέτοια μηνύματα, πέντε φαντάσματα επικοινωνίας από διαφορετικές γωνιές της ιστορίας. Από τη μυστική “τελευταία μετάδοση” του CNN, μέχρι τα βρετανικά πυρηνικά πρωτόκολλα που περίμεναν την εξαΰλωση του Λονδίνου. Από το ψιθύρισμα του αυτοκράτορα Χιροχίτο, κρυμμένο σε έναν λακαρισμένο δίσκο, μέχρι τον λάθος συναγερμό του 1971 που βύθισε την Αμερική σε 40 λεπτά παράνοιας. Και τέλος, από τις αινιγματικές “Letters of Last Resort”, μια μεταθανάτια εντολή ενός έθνους προς τον ίδιο του τον εαυτό.

 

– CNN : Turner Doomsday Video

Το ένα λεπτό που προοριζόταν να παιχτεί όταν όλα είχαν τελειώσει

Το 1980, λίγο πριν το CNN εκπέμψει για πρώτη φορά, ο Τεντ Τέρνερ έκανε μια παράξενη δήλωση:

«Και όταν έρθει το τέλος, θα παίξουμε το Nearer, My God, to Thee.»

Στα υπόγεια των εγκαταστάσεων της Georgia, ένα βίντεο διάρκειας ενός λεπτού φυλάχτηκε με την ένδειξη: “Hold for release till the end of the world.”

Το περιεχόμενο λιτό και ανατριχιαστικό, μια στρατιωτική μπάντα παίζει αργά, σε μια κοκκώδη εικόνα γεμάτη στατικό. Το τελευταίο τραγούδι της ανθρώπινης τηλεόρασης.

Για χρόνια ήταν θρύλος μέχρι το 2009, όταν ένας νεαρός ασκούμενος το ανακάλυψε. Και το 2015, το διέρρευσε. Το CNN ζήτησε να μη ληφθεί σοβαρά.

Αλλά ο κόσμος είχε ήδη δει την πρώτη και τελευταία μετάδοση ενός δικτύου που προετοιμάστηκε για τη στιγμή που θα μετέδιδε σε… κανέναν.

 

– BBC : Το ψυχρότερης λογικής μήνυμα για το πυρηνικό χτύπημα που δεν θα τελείωνε ποτέ, ηχογραφήθηκε στην Ευρώπη

Στη Μ. Βρετανία, ο φόβος του σοβιετικού πλήγματος δεν ήταν θεωρητικός. Ήταν πρόγραμμα, χρονοδιάγραμμα, υποδομή.

Στο Wood Norton, ένα πυρηνικά θωρακισμένο στούντιο θα γινόταν η φωνή της Βρετανίας μετά το αδιανόητο.

Εκεί ηχογραφήθηκε ένα μήνυμα του παρουσιαστή Peter Donaldson:

«Αυτή η χώρα έχει δεχθεί πυρηνική επίθεση…
Μείνετε ήρεμοι. Μείνετε στο σπίτι σας.
Η ραδιενέργεια δεν φαίνεται ούτε γίνεται αισθητή αλλά σκοτώνει.»

Για 100 ημέρες μετά τους βομβαρδισμούς, θα έβγαιναν στον αέρα μόνο σύντομα ηχητικά δελτία, πότε να φάτε, πώς να μαζέψετε νερό, πότε να μην βγείτε έξω σε καμία περίπτωση.

Όχι τραγούδια. Όχι ψυχαγωγία. Μόνο οδηγίες επιβίωσης σε έναν κόσμο που ίσως δεν είχε πλέον τίποτα για να επιβιώσει.

Το ηχητικό παραμένει κλειδωμένο.
Όχι επειδή δεν χρειάστηκε.
Αλλά επειδή ακόμη μπορεί να χρειαστεί.

 

– Η φωνή που έληξε μια αυτοκρατορία. Το μυστικό ηχογράφημα του αυτοκράτορα Χιροχίτο

Ο ψίθυρος που επέζησε ενός πραξικοπήματος.

Η πιο επικίνδυνη ηχογράφηση της Ιαπωνίας έγινε τα χαράματα της 14ης Αυγούστου 1945, μέσα σε ένα υπόγειο στο Αυτοκρατορικό Παλάτι. Ο αυτοκράτορας Χιροχίτο ηχογράφησε το διάγγελμα που θα έληγε τον πόλεμο.

Μιλούσε ψιθυριστά, με υψηλή φωνή, και δεν ανέφερε τη λέξη “παράδοση”.

Αντί για αυτό: «Να υπομείνουμε το ανυπόφορο».

Τεχνικοί έφτιαξαν δύο δίσκους.
Ο ένας κρύφτηκε σε λακαρισμένο κουτί.
Ο άλλος… μέσα σε σακούλα φαγητού.

Και χρειάστηκε.

Γιατί τη νύχτα εκείνη, αξιωματικοί του στρατού ξεκίνησαν πραξικόπημα για να καταστρέψουν τους δίσκους. Λάθος διάδρομοι, σκοτεινά υπόγεια, ταμπέλες σε αρχαία καντζί, μια χαοτική αναζήτηση.

Δεν τους βρήκαν ποτέ.

Το επόμενο πρωί, 15 Αυγούστου 1945, στις 11:59, η βελόνα άγγιξε τον δίσκο.

Ο κόσμος της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας έλαβε τον ήχο του τέλους της.

Και όλος ο 20ός αιώνας άλλαξε συχνότητα.

 

– Letters of Last Resort. Τα γράμματα που ανοίγουν μόνο αν η Βρετανία έχει σβήσει

Η πιο τρομακτική οδηγία στην ιστορία της πυρηνικής αποτροπής.

Κάθε νέος πρωθυπουργός της Βρετανίας, μέσα στις πρώτες ώρες της θητείας του, λαμβάνει μια ενημέρωση που κόβει την ανάσα,τι μπορεί να κάνει ένα Trident.

Μια μόνο βολή μπορεί να εξαφανίσει πόλεις.

Μετά από αυτή τη σύντομη ενημέρωση, ο πρωθυπουργός γράφει τέσσερα γράμματα ένα για κάθε πυρηνικό υποβρύχιο. Με επιλογές όπως:

• Ανταπόδωσε με πλήρη πυρηνικό χτύπημα.
• Μην ανταποδώσεις.
• Πέρασε στη διοίκηση των ΗΠΑ, αν υπάρχει ακόμη.
• Πήγαινε στην Αυστραλία.
• Χρησιμοποίησε την κρίση σου.

Αν όλα τα άλλα επίπεδα διοίκησης έχουν καταστραφεί, ο κυβερνήτης του υποβρυχίου ανοίγει το γράμμα.
Πώς θα καταλάβει ότι η Βρετανία δεν υπάρχει πια;

Ακούγοντας το BBC Radio 4.
Αν η εκπομπή Today δεν μεταδοθεί για μέρες…
ο κόσμος έχει τελειώσει.

Κανείς δεν ξέρει τι γράφει μέσα κανένα γράμμα. Καταστρέφονται χωρίς να ανοιχτούν όταν αλλάζει κυβέρνηση.

Σκιώδης εντολή από ένα πιθανό φάντασμα-έθνος.

 

– “HATEFULNESS”  Η λάθος λέξη που σχεδόν ξεκίνησε τον Αρμαγεδδών (1971)

Το ανθρώπινο λάθος που πάγωσε μια υπερδύναμη για 40 λεπτά.

Το πρωί της 20ής Φεβρουαρίου 1971, σταθμοί σε όλη την Αμερική πάγωσαν.

Ήχος συναγερμού, μετά το μήνυμα:

«Αυτό είναι έκτακτη προειδοποίηση κατ’ εντολή του Προέδρου των ΗΠΑ.»

Η λέξη-κλειδί που επιβεβαίωνε ότι δεν ήταν δοκιμή:

HATEFULNESS.

Μόνο που… ήταν λάθος. Ένας τεχνικός στο Κολοράντο έβαλε την πραγματική κασέτα πυρηνικού πολέμου αντί για την εβδομαδιαία δοκιμή.

Ραδιοσταθμοί σίγησαν. Άλλοι συνέχισαν μηχανικά να παίζουν μουσική.
Χάος.
Κανείς δεν ήξερε τι συμβαίνει.

Οι κωδικοί ακύρωσης αποτύγχαναν ξανά και ξανά.

Η Αμερική περίμενε για 40 λεπτά χωρίς να ξέρει αν έμενε χρόνος για οτιδήποτε.

Τελικά, στις 10:13 βγήκε ο σωστός κωδικός:

IMPISH.

Ο κόσμος δεν τελείωσε. Αλλά ίσως για πρώτη φορά, η Αμερική κατάλαβε πόσο εύκολα θα μπορούσε.

 

Πρωτόκολλα για την ανυπαρξία

Όλα αυτά τα μηνύματα έχουν κάτι κοινό, γράφτηκαν με την ψυχραιμία ενός γραφειοκράτη και το άγχος ενός προφήτη. Δεν ήταν γνώμες ή φαντασιώσεις.
Ήταν διαδικασίες. Λίστες. Scripts.

Τα έθνη προετοιμάστηκαν όχι για τη ζωή, αλλά για το τέλος της ζωής.
Έφτιαξαν μηνύματα για ένα κοινό που δεν θα υπήρχε.
Κασέτες για ραδιόφωνο που δεν θα είχε ηλεκτρισμό.
Οδηγίες επιβίωσης για έναν πλανήτη που δεν θα μπορούσε να επιβιώσει.

Αλλά μέσα σε όλη αυτή την ψυχρή τελετουργία, κρύβεται μια παράξενη αλήθεια για τον άνθρωπο, δεν μπορεί να δεχτεί ότι το τέλος είναι σιωπή.

Πρέπει να το εξηγήσει, να το ανακοινώσει, να το ντύσει με μουσική, με λέξεις, με οδηγίες.

Πέντε μηνύματα για το τέλος του κόσμου.

Πέντε υπενθυμίσεις ότι πάντα, κάπου, κάποιος έχει ετοιμάσει μια φωνή για το τελευταίο μας λεπτό.