Ο κατευθυνόμενος τρόμος στον 21ο αιώνα και οι εξωγήινοι ως εργαλείο προπαγάνδας του φόβου.

Ο κατευθυνόμενος τρόμος στον 21ο αιώνα και οι εξωγήινοι ως εργαλείο προπαγάνδας του φόβου.

Σε οτιδήποτε σχετίζεται με το ζήτημα των U.f.o./U.a.p. και τις θεωρίες που προσπαθούν να το εξηγήσουν, όπως και παλαιότερα, έτσι και τώρα, δεν μπορούμε να αποφύγουμε την επανάληψη. Κάθε εποχή επιστρέφει στο ίδιο ερώτημα, με διαφορετική τεχνολογία αλλά με τον ίδιο φόβο. Δυστυχώς, η όποια “πραγματικότητα” δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και αλήθεια. Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων όπου κάτι υπήρχε, αλλά ποτέ δεν ειπώθηκε σωστά και όπου η αλήθεια υποκαταστάθηκε από την “ορθή αφήγηση”.

Από εκεί και πέρα, και πάλι ο Jacques Vallée έχει ίσως τον πιο καθαρό και ψύχραιμο ορισμό για το θέμα. Ο Γάλλος αστροφυσικός και ερευνητής του ανεξήγητου δεν περιόρισε ποτέ τα U.F.O. στο στενό πλαίσιο των εξωγήινων επισκεπτών. Για εκείνον, το φαινόμενο είναι πολυεπίπεδο και αγγίζει σχεδόν κάθε πτυχή της εναλλακτικής γνωσιολογίας, από τη μεταφυσική και την ψυχολογία, μέχρι την κοινωνική μηχανική και τη θεολογία. Είναι κάτι που χρησιμοποιεί το ανθρώπινο φαντασιακό, και ταυτόχρονα χρησιμοποιείται από αυτό.

Και ως τέτοιο, φυσικά, θα ήταν αδύνατο να μην γίνει και εργαλείο. Εργαλείο για κατευθύνσεις, για χειραγώγηση, για σκοτεινούς σκοπούς που ξεπερνούν το αγνό ενδιαφέρον των μελετητών ή των ονειροπόλων που κοιτάζουν τον ουρανό. Από τη δεκαετία του ’50 ήδη, οι μυστικές υπηρεσίες των υπερδυνάμεων είδαν στο φαινόμενο μια πολύτιμη ευκαιρία: ένας τρόπος να κρύβουν πειράματα, να τροφοδοτούν παραπληροφόρηση ή απλώς να αποσπούν την κοινή γνώμη.

Στην πραγματικότητα, η ιστορία των U.f.o./U.a.p. είναι η ιστορία της ανθρώπινης προβολής πάνω στο άγνωστο. Κάθε δεκαετία προσθέτει ένα νέο “κοστούμι” στο ίδιο αρχέτυπο. Τη δεκαετία του ’40, ήταν οι ιπτάμενοι δίσκοι. Στη δεκαετία του ’60, οι επαφές τρίτου τύπου και οι ψυχεδελικές αποκαλύψεις. Στα ’80s, το φαινόμενο πήρε ψυχροπολεμικές αποχρώσεις οι θεάσεις κοντά σε πυρηνικές βάσεις, τα σιωπηλά φώτα πάνω από στρατιωτικές ζώνες, οι μαρτυρίες ανθρώπων που είδαν τα φώτα να σβήνουν και τα όπλα να απενεργοποιούνται.

Ακόμη και τότε, υπήρχαν αυτοί που έλεγαν πως το φαινόμενο είναι εκεί για να μας δείξει κάτι. Ίσως να μας προειδοποιεί ίσως να λειτουργεί ως καθρέφτης του ίδιου μας του φόβου. Αλλά την ίδια στιγμή, κάποιοι άλλοι το έβλεπαν σαν ευκαιρία. Μια νέα “παγκόσμια απειλή” που ενώνει, ελέγχει, και δικαιολογεί στρατιωτικούς προϋπολογισμούς, τεχνολογικές επιταχύνσεις και υπόγειες συμφωνίες.

Ο Jacques Vallée, ήδη από τα ‘70s, υποστήριξε ότι το φαινόμενο των U.f.o./U.a.p. δεν είναι εξωγήινο με τη στενή έννοια αλλά διαστατικό, συνειδησιακό και πληροφοριακό. Κάθε εποχή βλέπει τα όντα με τη γλώσσα που γνωρίζει, άλλοτε άγγελοι, άλλοτε δαίμονες, άλλοτε επισκέπτες από τον Σείριο. Το μήνυμα παραμένει ίδιο, αλλά η μορφή προσαρμόζεται.

Στο πλαίσιο αυτό, η “επαφή” δεν είναι φυσικό γεγονός, αλλά επικοινωνιακό φαινόμενο. Κάτι που δρα στο μυαλό, στο συλλογικό υποσυνείδητο, και ίσως σε επίπεδα που δεν ελέγχουμε. Ο Vallée το παρομοίαζε με ένα σύστημα επικοινωνίας μεταξύ διαστάσεων, όπου το μήνυμα αποκωδικοποιείται μέσα από το πολιτισμικό φίλτρο του παρατηρητή.

Αυτό που σήμερα ονομάζουμε disclosure την επίσημη αποδοχή του φαινομένου δεν είναι παρά μια νέα εκδοχή του ίδιου μηχανισμού. Μόνο που αυτή τη φορά, ο αποδέκτης δεν είναι ο μυστικιστής ή ο πιστός, αλλά η κοινή γνώμη, το παγκόσμιο ακροατήριο που έχει μάθει να ζει μέσα σε πληροφοριακή κόπωση.

Το ντοκιμαντέρ «The Age of Disclosure» στο οποίο αναφέρεται και το video (18/10) του Weirdo, «Το παραδέχονται πλέον δημόσια…» επαναφέρει στην επιφάνεια τις μαρτυρίες των πυρηνικών βάσεων.

Το 1967, στη βάση Malmstrom της Μοντάνα, ο αξιωματικός Robert Salas αναφέρει ότι είδε φωτεινά αντικείμενα να αιωρούνται πάνω από τα σιλό, και λίγο μετά, δέκα πυρηνικοί πύραυλοι να τίθενται εκτός λειτουργίας ταυτόχρονα. Είκοσι χρόνια μετά, στο Rendlesham Forest της Αγγλίας, στρατιώτες του ΝΑΤΟ αναφέρουν φώτα που κινούνται νοήμονα μέσα στο δάσος, με μετρήσεις ραδιενέργειας και στρατιωτικές αναφορές που αργότερα χάθηκαν.

Τίποτα από αυτά δεν αποδείχθηκε οριστικά. Αλλά ούτε και διαψεύστηκε. Και αυτό ακριβώς είναι που διατηρεί τη μαγεία του φαινομένου η ημι-επαλήθευση. Μια σταθερή γκρίζα ζώνη όπου όλα είναι πιθανά και τίποτα δεν είναι σίγουρο.

Ο τρόπος που η κοινωνία διαχειρίζεται αυτή τη γκρίζα ζώνη είναι το κλειδί. Κάποτε την έντυνε με πίστη σήμερα τη ντύνει με φόβο.

Στη δεκαετία του ’80, ο Ronald Reagan μιλούσε στα Ηνωμένα Έθνη για το πώς “θα ενωνόταν η ανθρωπότητα αν ερχόταν αντιμέτωπη με μια εξωγήινη απειλή”. Ήταν η εποχή που η “Star Wars Initiative” μεταφραζόταν σε δισεκατομμύρια δολάρια αμυντικών δαπανών και νέες μορφές τεχνολογίας. Η ιδέα μιας “παγκόσμιας απειλής” λειτουργούσε ως τέλειο ψυχολογικό όπλο. Δεν έχει σημασία αν υπήρχε πράγματι εξωγήινος εχθρός σημασία έχει ότι υπήρχε ανάγκη για εχθρό. Ο πόλεμος, ακόμη και φανταστικός, είναι πάντα χρήσιμος μηχανισμός συσπείρωσης. Η εξουσία χρειάζεται πάντα ένα “άλλο”, έναν “ξένο” για να διατηρεί συνοχή, πίστη και φόβο.

Η ίδια λογική επαναλαμβάνεται σήμερα, μόνο που τα μέσα είναι πιο εκλεπτυσμένα.

Και φτάνουμε στο σημερινό σημείο αναφοράς, το 3iAtlas. Ένα ουράνιο σώμα που κινείται στο ηλιακό μας σύστημα, με τροχιά ανεξήγητη, υψηλή ταχύτητα και ενεργό κόμη, που παρατηρείται από επιστημονικά όργανα ανά τον κόσμο. Αν και το 3iAtlas δεν είναι εχθρός με την ανθρώπινη έννοια, η παρουσία του έχει ήδη ενσωματωθεί στις αφηγήσεις του τρόμου γύρω από τους εξωγήινους.

Στο συλλογικό φαντασιακό, το 3iAtlas μετατρέπεται σε σύμβολο απειλής ένας φυσικός φορέας εισβολής, που τροφοδοτεί τα σενάρια περί εξωγήινης δραστηριότητας ή καταστροφής. Κάθε αναφορά στην ανεξήγητη συμπεριφορά του σώματος από την υπερβολική ταχύτητα έως τις ασυνήθιστες αλλαγές στην σύστασή του γίνεται μέσο ενίσχυσης του φόβου, έναν προσομοιωμένο πανικό που προβάλλεται στις κοινωνίες, χωρίς να υπάρχει άμεση απειλή.

Το 3iAtlas γίνεται έτσι ένα σύγχρονο παράδειγμα για το πώς η ανθρωπότητα κατασκευάζει το άγνωστο σε εργαλείο κοινωνικής επιρροής. Τα ίδια μοτίβα που λειτουργούσαν για τις θεάσεις πάνω από στρατιωτικές βάσεις ή τα βίντεο αποκαλύψεων, εφαρμόζονται και εδώ η τρομολαγνία, η ημι-αλήθεια, η επιστημονική παρατήρηση που μετατρέπεται σε μυθοπλασία.

Μέσα από το 3iAtlas, βλέπουμε τον ίδιο μηχανισμό σε πλήρη ανάπτυξη ένα φυσικό αντικείμενο γίνεται σύμβολο φόβου, η επιστήμη γίνεται εργαλείο αφήγησης, και η κοινωνία ξαναμαθαίνει να φοβάται το άγνωστο, με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό.

Όπως και σε όλες τις προηγούμενες εποχές, η επαφή με το άγνωστο δεν είναι απαραιτήτως φυσική είναι ψυχολογική, κοινωνική και πολιτισμική. Από τα U.F.O. των δεκαετιών του ’40 και του ’60, μέχρι τις βάσεις πυρηνικών όπλων και το 3iAtlas σήμερα, βλέπουμε μια σταθερή λογική ο φόβος του ξένου χρησιμοποιείται για να κατευθύνει την κοινωνία.

Ο άνθρωπος του 21ου αιώνα δεν κοιτά πλέον μόνο τον ουρανό για φώτα ή δίσκους. Κοιτά τον ουρανό και βλέπει τα σημάδια της επιστήμης, της πληροφορίας και της φαντασίας να σχηματίζουν απειλές. Ο κατευθυνόμενος τρόμος είναι η σύγχρονη γλώσσα της εξουσίας και το 3iAtlas είναι το νέο εργαλείο που ενσαρκώνει αυτή τη γλώσσα.

Ίσως τελικά δεν πρόκειται για εξωγήινους ή παράξενα σκάφη. Ίσως τελικά να πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο η ανθρωπότητα μαθαίνει ξανά να φοβάται το άγνωστο.