Είναι οι Jack Parsons / Frater Belarion και Aleister Crowley οι μόνοι «ένοχοι» για τη δαιμονοποίηση των UFO/UAP;

Είναι οι Jack Parsons / Frater Belarion και Aleister Crowley οι μόνοι «ένοχοι» για τη δαιμονοποίηση των UFO/UAP;

Η ανάγκη για έναν ένοχο είναι από τις πιο σταθερές ανθρώπινες παρορμήσεις. Όταν το άγνωστο αρνείται να πάρει σαφή μορφή, όταν δεν υπακούει σε δόγματα, συστήματα ή ιεραρχίες, τότε η αφήγηση αναζητά πρόσωπα. Στη σύγχρονη δαιμονοποίηση των U.F.O. η U.A.P. από οργανώσεις και κύκλους όπως η λεγόμενη Collins Elite, δύο ονόματα επανέρχονται σχεδόν τελετουργικά, ο Jack Parsons, γνωστός και ως Frater Belarion, και ο Aleister Crowley. Σαν να ήταν αρκετοί δύο άνθρωποι για να «ανοίξουν την πύλη» και να ερμηνευθεί όλο το άγνωστο ως δαιμονικό.

Η εικόνα είναι ελκυστική στη δραματουργία της. Ο Parsons, μηχανικός πυραύλων και ταυτόχρονα αποκρυφιστής, ενσαρκώνει το απόλυτο υβρίδιο επιστήμης και μαγείας. Ο Crowley, ήδη δαιμονοποιημένος από τη δική του εποχή, προσφέρει το έτοιμο αρχέτυπο του «σκοτεινού μάγου». Μαζί, σχηματίζουν ένα αφήγημα που μοιάζει σχεδόν αναπόφευκτο, τελετουργίες, επικλήσεις, ρήγματα στην πραγματικότητα και, λίγο αργότερα, τα πρώτα UFO να εμφανίζονται στον ουρανό.

Όμως αυτή η αφήγηση λέει περισσότερα για εκείνους που τη χρησιμοποιούν παρά για τα ίδια τα ιστορικά πρόσωπα. Η απόδοση μιας παγκόσμιας, πολυεπίπεδης πολιτισμικής αγωνίας σε δύο φιγούρες λειτουργεί ως μηχανισμός απλοποίησης. Αν υπάρχει ένοχος, τότε υπάρχει και αιτία. Αν υπάρχει αιτία, τότε το χάος παύει να είναι χάος.

Οι οργανώσεις και οι επιτροπές που υιοθετούν τη δαιμονολογική ερμηνεία των UFO δεν ενοχλούνται πραγματικά από τον Crowley ή τον Parsons. Ενοχλούνται από αυτό που συμβολίζουν. Ο Crowley αντιπροσωπεύει την ιδέα ότι η πνευματικότητα μπορεί να υπάρξει εκτός θεσμικού Χριστιανισμού. Ο Parsons ενσαρκώνει το ακόμη πιο επικίνδυνο ενδεχόμενο, ότι η υψηλή τεχνολογία και η αποκρυφιστική αναζήτηση δεν είναι αντίθετες, αλλά μπορούν να συνυπάρξουν στο ίδιο πρόσωπο.

Για την Collins Elite και τους σύγχρονους ιδεολογικούς συνεχιστές της, αυτή η σύζευξη είναι αβάσταχτη. Αν το άγνωστο δεν προέρχεται αποκλειστικά από το κακό, αν δεν είναι απλώς δαιμονικό, τότε καταρρέει η ανάγκη για απόλυτη πνευματική άμυνα. Έτσι, η αφήγηση μετατοπίζεται, τα U.F.O. η U.A.P. δεν είναι φαινόμενα προς μελέτη, αλλά συνέπειες δαιμονικών επεμβάσεων.  Δεν είναι ερώτημα, αλλά προειδοποίηση.

Η ιστορική πραγματικότητα, ωστόσο, είναι πολύ πιο σύνθετη. Οι αναφορές σε ανεξήγητα εναέρια φαινόμενα προηγούνται κατά πολύ τόσο του Crowley όσο και του Parsons. Παράλληλα, η δαιμονοποίηση του αγνώστου αποτελεί πάγια τακτική κάθε κλειστού συστήματος πίστης όταν έρχεται αντιμέτωπο με κάτι που δεν μπορεί να ενσωματώσει. Οι δύο αυτοί άνδρες δεν δημιούργησαν τον φόβο, απλώς προσφέρθηκαν εκ των υστέρων ως σύμβολα πάνω στα οποία μπορούσε να προβληθεί.

Υπάρχει επίσης μια ειρωνεία που σπάνια αναφέρεται. Αν ο Parsons και ο Crowley είχαν όντως τη δύναμη να «ανοίγουν πύλες», τότε η πραγματικότητα θα ήταν πολύ πιο χαοτική από όσο είναι. Το γεγονός ότι ο κόσμος παραμένει πεισματικά ασαφής και όχι αποκάλυπτικα κατεστραμμένος υποδηλώνει ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται σε τελετουργίες, αλλά στην ανθρώπινη ανάγκη για έλεγχο της αφήγησης.

Η δαιμονοποίηση των UFO/UAP, ειδικά στη μετα το 2010 περίοδο, αντλεί τη δύναμή της όχι από τον αποκρυφισμό, αλλά από τον φόβο απώλειας ερμηνευτικού μονοπωλίου. Όταν η επιστήμη παραδέχεται ότι «δεν γνωρίζει» και η τεχνολογία αποκαλύπτει πόσο μικρός είναι ο άνθρωπος στο κοσμικό σύνολο, τότε ο μύθος χρειάζεται έναν αποδιοπομπαίο τράγο. Ο Parsons και ο Crowley προσφέρουν έτοιμα πρόσωπα, φορτισμένα, αμφιλεγόμενα και εύκολα δαιμονοποιήσιμα.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να γίνει σαφές ότι η δαιμονοποίηση των U.F.O./U.A.P. δεν περιορίζεται ούτε ιστορικά ούτε ιδεολογικά στους Parsons και Crowley. Τις τελευταίες δεκαετίες, και ιδιαίτερα μετά το 2010, έχουν αναδυθεί σύγχρονες φωνές που αντιμετωπίζουν τα U.F.O./U.A.P. όχι απλώς ως άγνωστα φαινόμενα, αλλά ως πνευματικές απειλές, πλάνες ή ακόμη και δαιμονικές εξαπατήσεις. Δεν πρόκειται για περιθωριακές συζητήσεις χωρίς βάθος, αλλά για συγγραφείς, βιβλία και δημόσιους λόγους που έχουν διαμορφώσει ένα συνεκτικό αφήγημα φόβου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το βιβλίο του Nick Redfern, ” Final Events and the Secret Government Group on Demonic UFOs and the Afterlife”. Το έργο αυτό λειτούργησε ως θεωρητική ραχοκοκαλιά για την ιδέα της Collins Elite, προτείνοντας ευθέως ότι τα UFO και οι εμπειρίες απαγωγών δεν έχουν εξωγήινη προέλευση, αλλά αποτελούν εκδηλώσεις κακόβουλων πνευματικών οντοτήτων. Μέσα από αυτή τη λογική, το άγνωστο μεταφράζεται σε απειλή και η έρευνα αντικαθίσταται από πνευματική άμυνα. Το βιβλίο έγινε σημείο αναφοράς και συνεχίζει να τροφοδοτεί σύγχρονες αφηγήσεις που βλέπουν τα UAP ως σύγχρονη μορφή δαιμονικής παραπλάνησης.

Παράλληλα, σε χριστιανικούς κύκλους και θεολογικές συζητήσεις, συναντάμε ομιλητές και συγγραφείς που απορρίπτουν κατηγορηματικά την ιδέα της εξωγήινης ζωής, όχι με επιστημονικά επιχειρήματα, αλλά με πνευματικά. Σε αυτές τις προσεγγίσεις, η ενασχόληση με U.F.O./U.A.P. θεωρείται επικίνδυνη πύλη προς τον αποκρυφισμό και η ίδια η εμπειρία της «επαφής» αποδίδεται στον Σατανά ή σε δαιμονικές μιμήσεις της αλήθειας. Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται σε ακραίες σέκτες, έχει διαχυθεί σε blogs, άρθρα, εκκλησιαστικά sites και διαδικτυακές κοινότητες πιστών, όπου το U.F.O./U.A.P. παρουσιάζεται ως πνευματική δοκιμασία και όχι ως ερώτημα προς διερεύνηση.

Ιδιαίτερη θέση σε αυτή τη συζήτηση κατέχει και ο John Keel. Στο Operation Trojan Horse, ο Keel δεν υιοθετεί ανοιχτά χριστιανική δαιμονολογία, αλλά εισάγει την έννοια των «ultraterrestrials», οντοτήτων που διαπερνούν την ανθρώπινη ιστορία φορώντας διαφορετικές μάσκες, άλλοτε ως δαίμονες, άλλοτε ως νεράιδες και σήμερα ως εξωγήινοι. Αν και η προσέγγισή του είναι περισσότερο παρατηρητική και λιγότερο δογματική, συνέβαλε σημαντικά στην ιδέα ότι τα U.F.O./U.A.P. δεν ανήκουν αποκλειστικά στο πεδίο της φυσικής επιστήμης, αλλά σε ένα ασαφές μεταφυσικό ενδιάμεσο που προκαλεί φόβο και σύγχυση.

Όλες αυτές οι φωνές, είτε προέρχονται από θεολογικούς είτε από παρα-ερευνητικούς κύκλους, συγκλίνουν σε ένα κοινό σημείο, την ανάγκη να ερμηνευθεί το άγνωστο ως ηθικά φορτισμένο. Τα U.F.O./U.A.P. παύουν να είναι ουδέτερα φαινόμενα και μετατρέπονται σε σημάδια, παγίδες ή προειδοποιήσεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Parsons και ο Crowley δεν είναι η αρχή του προβλήματος, αλλά απλώς χρήσιμα σύμβολα σε μια ήδη υπάρχουσα παράδοση φόβου απέναντι στο ανεξήγητο.

Τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν αυτοί οι δύο άνδρες είναι ένοχοι. Το ερώτημα είναι γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη ανάγκη να θεωρηθούν ένοχοι. Η απάντηση δεν βρίσκεται σε τελετουργικούς κύκλους ή μυστικές επικλήσεις, αλλά στον φόβο απέναντι σε ένα σύμπαν που δεν υπόσχεται σωτηρία ούτε καταδίκη, μόνο αβεβαιότητα.

Και για ορισμένους, η αβεβαιότητα είναι πιο τρομακτική από κάθε δαίμονα.