Η επιτροπή Majestic 12 και το θεμελιώδες ερώτημα της γνώσης. Ποιος έχει το δικαίωμα να γνωρίζει;

Η επιτροπή Majestic 12 και το θεμελιώδες ερώτημα της γνώσης. Ποιος έχει το δικαίωμα να γνωρίζει;

Στην ιστορία της εναλλακτικής γνωσιολογίας και της μυστικής στρατηγικής, λίγα είναι τα ζητήματα που έχουν αποκτήσει τόσο μεγάλη φήμη όσο το MJ-12, ή σε μεταγενέστερες αφηγήσεις γνωστό ως επιτροπή Majestic 21. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που λειτουργεί λιγότερο ως απλή αναφορά σε μια υποτιθέμενη επιτροπή και περισσότερο ως σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, της εποχής όπου η γνώση, ο φόβος και η τεχνολογία άρχισαν να λειτουργούν σε καθεστώς απόλυτης μυστικότητας.

Το Majestic 12 εμφανίζεται για πρώτη φορά στο δημόσιο πεδίο ως απάντηση σε ένα θεμελιώδες ερώτημα, αν πράγματι υπήρξε εξωγήινη επαφή, ποιος τη διαχειρίστηκε και με ποια νομιμοποίηση; Ποιος αποφάσισε τι μπορεί να γνωρίζει η ανθρωπότητα και τι πρέπει να παραμείνει κρυφό;

Το ιστορικό πλαίσιο

Η αφήγηση του MJ-12 ξεκινά σχεδόν πάντα το καλοκαίρι του 1947, με το περίφημο περιστατικό του Roswell στο Νέο Μεξικό. Εκείνη την περίοδο, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονταν σε μια μεταβατική φάση. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε λήξει, αλλά ο Ψυχρός Πόλεμος μόλις άρχιζε να διαμορφώνει το νέο παγκόσμιο τοπίο. Ο φόβος της Σοβιετικής Ένωσης, η ανάπτυξη πυρηνικών όπλων και η ραγδαία τεχνολογική πρόοδος δημιουργούσαν ένα περιβάλλον όπου το απόρρητο θεωρούνταν όχι απλώς επιλογή, αλλά αναγκαιότητα.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Roswell παρουσιάζεται από τους υποστηρικτές της θεωρίας ως το γεγονός που ανάγκασε την αμερικανική κυβέρνηση να δημιουργήσει έναν μηχανισμό διαχείρισης της μη ανθρώπινης πληροφορίας. Έναν μηχανισμό που δεν θα υπόκειτο σε κοινοβουλευτικό έλεγχο, δημόσια λογοδοσία ή στρατιωτική ιεραρχία με τη συμβατική έννοια.

Η γέννηση του Majestic 12

Σύμφωνα με τα έγγραφα που εμφανίστηκαν δεκαετίες αργότερα, το Majestic 12 φέρεται να ιδρύθηκε με εκτελεστική εντολή του προέδρου Harry S. Truman. Η επιτροπή υποτίθεται ότι αποτελούνταν από δώδεκα άτομα, ανώτατους στρατιωτικούς, επιστήμονες και αξιωματούχους των μυστικών υπηρεσιών, επιλεγμένους όχι μόνο για τη θέση τους, αλλά και για την ικανότητά τους να λειτουργούν εκτός θεσμικών πλαισίων.

Στα ονόματα που έχουν κατά καιρούς συνδεθεί με το MJ-12 περιλαμβάνονται προσωπικότητες όπως ο στρατηγός Nathan Twining της Πολεμικής Αεροπορίας, ο ναύαρχος Roscoe H. Hillenkoetter, πρώτος διευθυντής της CIA, ο Vannevar Bush, επιστημονικός σύμβουλος της κυβέρνησης και αρχιτέκτονας του αμερικανικού στρατιωτικο-επιστημονικού συμπλέγματος, καθώς και ο James Forrestal, υπουργός Άμυνας. Αυτά τα ονόματα, ανεξάρτητα από το αν όντως συμμετείχαν σε μια τέτοια επιτροπή, επιλέγονται με τρόπο που να ενισχύει την εικόνα μιας ελίτ όπου επιστήμη, στρατός και πολιτική συγχωνεύονται.

Η αποστολή τους, σύμφωνα με την αφήγηση, ήταν σαφής αλλά πρωτοφανής, η μελέτη, αξιολόγηση και απόλυτη διαχείριση κάθε στοιχείου που αφορούσε εξωγήινη τεχνολογία, βιολογία και επαφή, με πρωταρχικό στόχο τη διατήρηση της κοινωνικής σταθερότητας.

Τα έγγραφα του MJ-12 και η δημόσια αποκάλυψη

Η ύπαρξη του Majestic 12 έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό τη δεκαετία του 1980, όταν άρχισαν να κυκλοφορούν έγγραφα που φέρονταν ως απόρρητα κυβερνητικά υπομνήματα. Τα λεγόμενα MJ-12 αρχεία περιλάμβαναν αναφορές σε συντρίμμια άγνωστης τεχνολογίας, σε βιολογικά ευρήματα μη ανθρώπινης προέλευσης, σε συστηματικές επιχειρήσεις συγκάλυψης και παραπληροφόρησης, καθώς και σε μακροπρόθεσμα προγράμματα αντίστροφης μηχανικής.

Η αυθεντικότητα αυτών των εγγράφων αμφισβητήθηκε σχεδόν άμεσα.

Σε αυτό το σημείο, ιδιαίτερη σημασία αποκτά η φιγούρα του Richard Doty, πρώην αξιωματικού της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών και μέλους του γραφείου ειδικών ερευνών (AFOSI). Ο Doty έχει παραδεχθεί δημόσια ότι συμμετείχε σε επιχειρήσεις παραπληροφόρησης κατά τη δεκαετία του 1980, με στόχο τόσο την παρακολούθηση όσο και τη χειραγώγηση ερευνητών UFO και του ευρύτερου κοινού. Σύμφωνα με μαρτυρίες και δικές του δηλώσεις, η διοχέτευση πλαστών ή ημι-αληθινών εγγράφων, η ενίσχυση συγκεκριμένων αφηγήσεων και η σκόπιμη σύγχυση γύρω από οργανισμούς όπως το Majestic 12 αποτέλεσαν μέρος μιας οργανωμένης στρατηγικής. Η εμπλοκή του Doty περιπλέκει ακόμη περισσότερο το ζήτημα της αυθεντικότητας των αρχείων MJ-12, καθώς ενισχύει την ιδέα ότι η παραπληροφόρηση δεν ήταν παρενέργεια, αλλά συνειδητό εργαλείο διαχείρισης της αλήθειας. Αναλυτές εντόπισαν αναχρονισμούς, γλωσσικές ασυνέπειες και τεχνικά σφάλματα. Άλλοι, ωστόσο, υποστήριξαν ότι πρόκειται για μερικώς αληθινό υλικό, σκόπιμα αλλοιωμένο ώστε να λειτουργεί ως φίλτρο ανάμεσα στην αλήθεια και την παραπλάνηση. Σε κάθε περίπτωση, τα έγγραφα αυτά λειτούργησαν ως καταλύτης. Από εκείνο το σημείο και μετά, το Majestic 12 απέκτησε δική του ζωή ως έννοια.

Οι πρακτικές που αποδίδονται στο MJ-12

Σύμφωνα με την ευρύτερη αφήγηση, το Majestic 12 δεν περιοριζόταν στην απλή καταγραφή φαινομένων. Του αποδίδονται πρακτικές όπως η αυστηρή διαβάθμιση πληροφορίας, η χρήση ψυχολογικών επιχειρήσεων για την αποδόμηση μαρτυριών, η δημιουργία εναλλακτικών εξηγήσεων ώστε να απορροφάται το ενδιαφέρον του κοινού, αλλά και η διοχέτευση επιλεκτικής πληροφορίας σε ερευνητές και δημοσιογράφους. Η έννοια της άρνησης μέσω υπερφόρτωσης, όπου τόσες αντικρουόμενες αφηγήσεις συνυπάρχουν ώστε καμία να μην μπορεί να εδραιωθεί, συνδέεται συχνά με τη λογική που αποδίδεται στο MJ-12.

Το MJ-12 ως υπερδομή εξουσίας και η μετάβαση στο Majestic 21

Στην εναλλακτική γνωσιολογία, το Majestic 12 δεν αντιμετωπίζεται πάντα ως μια στατική επιτροπή περιορισμένη χρονικά. Αντίθετα, παρουσιάζεται ως μια υπερδομή που εξελίχθηκε με την πάροδο των δεκαετιών. Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, το MJ-12 είτε μετονομάστηκε είτε επεκτάθηκε, οδηγώντας στη θεωρία του Majestic 21, μιας διευρυμένης δομής που αντανακλά τη μετάβαση από τον μεταπολεμικό κόσμο στον ψηφιακό και μεταανθρώπινο αιώνα.

Σε αυτή τη λογική εντάσσονται και αφηγήσεις όπως εκείνες του Dan Burisch, ο οποίος υποστηρίζει ότι τα προγράμματα στα οποία εργάστηκε αποτελούσαν συνέχεια ή παρακλάδι αυτής της αρχικής δομής. Το MJ-12, σε αυτή την εκδοχή, δεν είναι απλώς μια μυστική ομάδα, αλλά ένας τρόπος λειτουργίας της εξουσίας, όπου η γνώση θεωρείται επικίνδυνη και η διαχείρισή της ζήτημα επιβίωσης.

Επιρροή σε άλλα προγράμματα και έρευνες

Το Majestic 12 συχνά συνδέεται, άμεσα ή έμμεσα, με μεταγενέστερα απόρρητα προγράμματα. Ονόματα όπως τα Project Blue Book, Area 51, Skunk Works, αλλά και μαύρα προγράμματα χωρίς επίσημη τεκμηρίωση, παρουσιάζονται ως επιμέρους εκφάνσεις της ίδιας φιλοσοφίας. Ακόμη και προγράμματα που αφορούν προηγμένες τεχνολογίες, βιοϊατρική έρευνα ή πειράματα συνείδησης εντάσσονται από ορισμένους στο ίδιο συνεχές, ανεξαρτήτως της πραγματικής τους φύσης.

Ηθικά διλήμματα και το ζήτημα της γνώσης

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της θεωρίας του Majestic 12 είναι το ηθικό της υπόβαθρο. Αν υποθέσει κανείς, έστω υποθετικά, ότι υπήρξε όντως εξωγήινη επαφή, τότε ανακύπτει ένα θεμελιώδες ερώτημα, ποιος έχει το δικαίωμα να γνωρίζει; Η απόκρυψη της πληροφορίας παρουσιάζεται ως πράξη προστασίας της ανθρωπότητας από πανικό, κοινωνική κατάρρευση ή πολιτική αποσταθεροποίηση. Ταυτόχρονα, όμως, δημιουργεί μια ελίτ γνώσης, αποκομμένη από κάθε δημοκρατικό έλεγχο.

Το Majestic 12 στην ποπ κουλτούρα και τη συλλογική φαντασία

Με το πέρασμα του χρόνου, το MJ-12 ξεπέρασε τα όρια της εναλλακτικής γνωσιολογίας και πέρασε στη σφαίρα της ποπ κουλτούρας. Εμφανίζεται άμεσα ή έμμεσα σε σειρές όπως τα X-Files, σε ταινίες, βιβλία επιστημονικής φαντασίας και παιχνίδια, λειτουργώντας ως αρχέτυπο της σκιώδους κυβέρνησης. Η εικόνα μιας μυστικής επιτροπής που γνωρίζει την αλήθεια για το σύμπαν έγινε κεντρικό μοτίβο του σύγχρονου μυθολογικού λόγου.

Όπως σχεδόν κάθε ζήτημα της εναλλακτικής γνωσιολογίας, έτσι και το Majestic 12 λειτουργεί σε πολλαπλά επίπεδα και δεν απαιτεί κατ’ ανάγκην να αποδειχθεί για να είναι λειτουργικό. 

Σε αυτό το πλαίσιο, το Majestic 12 δεν είναι απλώς μια υποτιθέμενη μυστική επιτροπή. Είναι η ιδέα ότι κάπου, κάποτε, κάποιοι αποφάσισαν πως η αλήθεια είναι πολύ βαριά για να ειπωθεί, και ότι η διαχείρισή της είναι πιο σημαντική από την ίδια την αλήθεια.